On the road!

Ο αγαπημένος μου τρόπος ταξιδιού είναι να μπαίνω σ' ένα αυτοκίνητο κι όπου με βγάλει η άκρη. Αυτή η ελευθερία του να σταματάς όπου σ' αρέσει χωρίς πρόγραμμα, κρατήσεις, άγχος για καθυστερημένες αφίξεις, με ξεκουράζει απίστευτα. Ετσι, φτάνοντας στο Παρίσι νοικιάσαμε ένα αυτοκίνητο και με βορειοδυτική κατεύθυνση, αφού περάσαμε απ΄τη Rennes (όπου για πρώτη φορά είδα να βρέχει με καθαρό ουρανό χωρίς ούτε ένα συννεφο) φτάσαμε στο Saint Malo.Το ψιλόβροχο δεν έλεγε ούτε να σταματήσει ούτε να εξελιχθεί σε μιά αξιοπρεπή βροχή. Το St.Malo είναι μιά μεσαιωνική πόλη-λιμάνι και ανήκει στη Βρετάνη.Οπως και σ΄όλη την ακτογραμμή της Β.Γαλλίας η Πανσέληνος και το καινούργιο φεγγάρι φέρνουν τις μεγάλες παλίρροιες. Η πόλη είναι χτισμένη μέσα σε τείχη (intra-muros).Για τους Γάλλους το Σαν Μαλό είναι ταυτισμένο με θαλασσοπόρους και εκστρατείες.Από δώ ξεκίνησε ο Cartier για ν'ανακαλύψει τον Καναδά, ο Sucouf για να επιτεθεί στα Αγγλικά πλοία κι ο Charcot για ν΄ανακαλύψει την Ανταρκτική (αυτός με τη πίπα που παλιά ήταν κάδρο σ΄όλα τα σπίτια).Τόπος γέννησης του Chateaubriand (οχι του "για δύο" όπως άκουσα στο μουσείο)συγγραφέα του Memoirs d'Outre-Tomb.Πανέμορφα δρομάκια γεμάτα με όλων των ειδών μαγαζιά, κρεπερί που είναι η σπεσιαλιτέ της περιοχής και γλάρους. Οι γλάροι δεν φοβούνται καθόλου τους ανθρώπους κάι τρώνε ακόμα κι απ΄τα χέρια τους.Μιά βόλτα γύρω απ΄τα τείχη με τη θέα της θάλασσας, τον φάρο και τα πολλά καϊκια και μετά στο μουσείο της ιστορίας της πόλης. Συνεχίζοντας ανατολικά κι ενω ο καιρός αποφάσισε να σταθεροποιηθεί στο φθινόπωρο, φτάνουμε σ΄ένα ψαροχώρι τη Cancale, γνωστό για τα στρείδια και τα θαλασσινά του.. Εκτός απ'τα ταβερνάκια σ'όλο το λιμάνι ο κόσμος αγοράζει στρείδια στο χέρι,τα ανοίγει και τα τρώει στη παραλία ή στα παγκάκια του δρόμου. Η φαντασία των ντόπιων στη παρουσίαση και στις συνταγές με οστρακοειδή είναι απίστευτη. Το ότι παντού βλέπεις τεράστιες αμμώδεις παραλίες δεν σημαίνει ότι μπορείς να κολυμπήσεις κιόλας,εκτός αν οι 16-18 βαθμοί μέγιστης θερμοκρασίας νερού της Μάγχης δεν σε τρομάζουν!!Κι ενώ τα πρώτα κιλά αρχίζουν και μπαίνουν,οn the road again, φτάνουμε στον δεύτερο μεγαλύτερο τουριστικό προορισμό της Γαλλίας το Mont Saint Michel!. Ενας μικρός λόφος-νησί όταν η θάλασσα φτάνει μέχρι εκεί αλλά κι εδώ η μεγαλύτερη παλίρροια της Ευρώπης μπορεί να την απομακρύνει μέχρι και 15 χιλιόμετρα. Τότε βλέπεις ότι υπάρχει μια τεχνητή εξέδρα-δρόμος μέχρι εκεί κι ενα παρκιγκ το οποίο δύο εβδομάδες τον μήνα λειτουργεί κανονικά και τις άλλες δύο γίνεται υποθαλάσσιο!Αυτή η κατασκευή όμως εμποδίζει τη θάλασσα (η οποία έρχεται με μεγάλη ταχύτητα) να περάσει από κάτω και τώρα πρόκειται να την κατεδαφίσουν. Δυστυχώς δεν είδαμε την εντυπωσιακή παλίρροια, όταν φτάσαμε η θάλασσα ήταν πολύ μακριά.Η άμμος όμως δεν είναι τόσο αθώα. Κινείται επικίνδυνα κι αν δεν προσέξεις σε κάποια σημεία μπορεί να σε ρουφήξει. Παλιότερα τους κρατούμενους που είχαν καταδικαστεί σε θάνατο τους άφηναν δεμένους σ΄ένα τέτοιο σημείο και σε λίγες ώρες δεν τους ξανάβλεπε ποτέ κανείς.Ακόμα και σήμερα πολλοί τουρίστες οφείλουν τη ζωή τους στη γρήγορη επέμβαση των σωστικών μέσων. Είναι εντυπωσιακό το θέαμα γιατί όλο το νησάκι είναι κτισμένο αμφιθεατρικά με μεσαιωνικά κτήρια με επιβλητικότερο το Αββαείο στη κορυφή. Τα στενά δρομάκια είναι γεμάτα εστιατόρια και μαγαζιά (λάθος που κάνουν όλοι τελικά) με αποτέλεσμα να χάνεις λίγο την πανέμορφη αρχιτεκτονική τους. Οταν όμως μετά από αρκετά δύσκολη ανάβαση φτάνεις στη κορυφή το θέαμα είναι μοναδικό. Βλέπεις πού έχει φτάσει η θάλασσα, τη σκιά του Αββαείου πάνω στην άμμο κι ένα εκπληκτικό ηλιοβασίλεμα.
Οι μοναχοί έχουν φύγει εδώ και καιρό γιατί τα 3 εκατομμύρια τουριστών τον χρόνο που περνάνε απ'το νησάκι δεν τους άφηναν σε ησυχία, κι έτσι τώρα λειτουργεί σαν μουσείο.
Το Αββαείο είναι εντυπωσιακό με κλασική γοτθική αρχιτεκτονική,αγάλματα του Αρχάγγελλου Μιχαήλ και κήπους με αψίδες. Η ξενάγηση γίνεται δωρεάν από επαγγελματίες ξεναγούς,πολύ συχνά στη Γαλλία η ξενάγηση περιλαμβάνεται στη τιμή του εισητηρίου. Εκεί λοιπόν ζεί ένα πρόβατο που λέγεται pre-sale (αλατισμένο χωράφι) το οποίο τρέφεται μόνο απ'τα χόρτα που βγαίνουν όταν φεύγει η θάλασσα. Το αλάτι και το ιώδιο που υπάρχουν στο κρέας του κάνουν τη γεύση του μοναδική κι οι ντόπιοι δεν το πουλάνε ούτε 50 χιλ πιό μακριά,μόνο εκεί μπορείς να το φάς!
Στο δρόμο για τις παραλίες της απόβασης περνάμε απ'τη Bayeux για να δούμε την μεγαλύτερη ταπισερί που φτιάχτηκε ποτέ. Εχει 70 μέτρα μήκος και πάνω της είναι κεντημένη η ιστορία κατάκτησης της Αγγλίας απ'το Γουλιέλμο τον Κατακτητή το 1066. Για άλλη μιά φορά θαυμάζει κανείς την ικανότητα των Γάλλων να στήσουν ένα μουσείο, ειδικά ακουστικά σου εξηγούν την ιστορία μέτρο-μέτρο ενώ υπάρχουν άλλα με ειδική επεξήγηση για παιδιά σε πιό απλή γλώσσα!
Το GPS, που μέχρι εκείνη τη μέρα είχε αξιοθαύμαστα συνεργαστεί,μας βγάζει απ'τη πόλη με κατεύθυνση τη παραλία Ομάχα (μη τρομάξετε δεν θα ξαναγράψω για την απόβαση).Ακολουθώντας τις οδηγίες του μπαίνουμε σε κάτι μικρά δρομάκια μέσα σε χωράφια! Στον ορίζοντα κανένα άλλο ίχνος πολιτισμού. Στη δειλή μου ερώτηση μήπως χαθήκαμε ο καλός μου μού εξηγεί ότι το μηχάνημα κόβει δρόμο ως εκπαιδευμένο να βρίσκει πάντα τον συντομότερο. Μετά από 45 λεπτά περιπλάνησης στη νορμανδική πανίδα ακούσαμε το πολυπόθητο : Σε 40 μέτρα φτάσατε στον προορισμό σας!!
Ιδού ο προορισμός μας κατά τη τεχνολογία! Αφήνοντας πίσω μας τις έκπληκτες αγελάδες που μαζεύτηκαν όλες να δούν το θέαμα, φτάσαμε με τη παραδοσιακή μέθοδο "ρωτώντας πάς στη πόλη" στις παραλίες της απόβασης όπου περάσαμε όλη την ημέρα. Στο δρόμο βλέπουμε ένα πύργο που είναι πιά ξενοδοχείο κι αποφασίζουμε να κοιμηθούμε εκεί. Το δωμάτιο είναι εντυπωσιακό,με παλιά αυθεντικά έπιπλα, ένα τεράστιο τζάκι 3μέτρων,παλιά χαλιά,εννοείται χωρίς τηλεόραση και κοστίζει 55 ευρώ με σπιτικό πρωϊνό!! Το βράδυ, ένα ψαροχώρι το Port En Bessin είχε γιορτή. Μουσική παντού,μιά χορωδία ηλικιωμένων τραγουδούν τραγούδια των ναυτικών. Τα λόγια τους μου θυμίζουν τα δικά μας, ίδιοι καημοί της θάλασσας,ίδιο το ελεύθερο πνεύμα της. Στις 11 αρχίζουν τα πυροτεχνήματα κι είναι όλοι μαζεμένοι στη πλατεία. Ηταν βράδυ Μ.Σαββάτου, στην Ελλάδα ήταν ακριβώς η ώρα της Ανάστασης..
Σ'όλο τον παραλιακό δρόμο πηγαίνοντας ανατολικά, χωριά και μικρές κομψές πόλεις όπως η Dauville, θέρετρα διακοπών πανάκριβα με διάσημους επισκέπτες κάθε χρόνο.
Επόμενος σταθμός, η πόλη των ζωγράφων,η Ηonfleur. Ενα λιμάνι γλύκα, με παλιά σπίτια γύρω γύρω, και στη προκυμαία ταβερνάκια,καφετέριες κι ένα πνεύμα διακοπών παντού.Μέχρι πέρυσι οι ζωγράφοι ήταν στο δρόμο ζωγραφίζοντας πορτραίτα τουριστών, ο δήμαρχος όμως τους υποχρέωσε να μπούν στις γκαλερί και ένα κομμάτι της γοητείας χάθηκε.Οι βιτρίνες των καταστημάτων με είδη τέχνης είναι εντυπωσιακές. Ενα ζευγάρι απ'τη Θεσσαλονίκη στο πίσω τραπέζι και μπροστά σ΄ένα πιάτο με οστρακοειδή καταλήγουν ότι τα μύδια της πόλης τους δεν συγκρίνονται με τίποτα. Δεν πίστευαν στ' αυτιά τους όταν άκουσαν απ' τον γάλλο φίλο μου "χαλλαρά ρε παιδιά, κι εδώ ωραία είναι!". Τα γέλια που ακολούθησαν μας έκαναν την καλύτερη παρέα για καφέ!
Τελευταίος σταθμός Rouen! Mιά πάρα πολύ ευχάριστη πόλη,την οποία διασχίζει ο Σηκουάνας, πρωτεύουσα της Νορμανδίας, τόπος όπου οι Αγγλοι έκαψαν την Jeanne d'Arc,πατρίδα του Corneille. Εχει 100 εκκλησίες με μεγαλύτερο τον Καθεδρικό Ναό,τον οποίο έχει ζωγραφίσει πολλές φορές ο Monet και τον οποίο με δύο λέξεις μπορείς να τον πείς μια "δαντέλα από πέτρα". Το Δικαστικό μέγαρο που βομβαρδίστηκε και ξαναφτιάχτηκε απ'την αρχή αφήνοντας όμως τα σημάδια απ'τις σφαίρες στους τοίχους, ένα αριστούργημα της γοτθικής τέχνης..Το παλιό ρολόι, τα σπίτια μέ το μοναδικό στύλ,οι ζεστοί άνθρωποι κι οι φθηνές τιμές (καφές στη κεντρική πλατεία 1.40, μενού 3 πιάτων 12 ευρώ)σε κάνουν να θές να ξαναπάς.Αυτό βέβαια ισχύει για όλη την επαρχία της Γαλλίας. Η κρίση είναι εμφανής, οι τιμές είναι πολύ χαμηλότερες, όσοι ασχολούνται με τον τουρισμό ισχυρίζονται ότι έχουν τεράστια πτώση κι όλοι μαζί δηλώνουν απογοητευμένοι απ'την αλλοφροσύνη του Σαρκοζί.

Γυρίσαμε με πανέμορφες εικόνες, πολύ έντονα συναισθήματα,άπειρα μαγνητάκια και 4 κιλά παραπάνω.

Σε περίπτωση που είδατε μόνο τις φωτογραφίες κατεβάζοντας γρήγορα τον κένσορα, σας πληροφορώ ότι στα σχόλια θα εξετασθείτε με ερωτήσεις!!