Aswan

Oι πρώτες αχτίδες του ήλιου έπεφταν νωρίς στο Old Cataract κι ας ήταν ακόμα Μάρτης. Απ΄τα μπαλκόνια του νομίζεις ότι θα βγεί μιά ηρωίδα της Αγκάθα Κρίστι νωχελικά έτοιμη να θαυμάσει το πρώτο φως της μέρας πάνω στα νερά του Νείλου. Τα ρολόγια στο Αswan είναι σαν να έχουν σταματήσει πολλά χρόνια πίσω. Στη προβλήτα του ξενοδοχείου περιμένουν απο νωρίς οι φελούκες. Αλλες μεγάλες κι άλλες μια βαρκούλα μ'ένα πανί κι ένα ξύλινο τιμόνι. Δεν έχουν μηχανή, κινούνται μόνο με το συνεχές αεράκι του ποταμού.Οι φελουκατζήδες σε καλούν ευγενικά να τους προτιμήσεις. Το φωτεινό χαμόγελο του Μουρτάζα μας πείθει. Δεν είναι ούτε 22 χρονών, φοράει την άσπρη κελεμπία,ξυπόλητος κι έχει το χαρακτηριστικό μαύρο δέρμα όλων των κατοίκων της Νούμπια. To Αswan, η πιό ζεστή πόλη της Αιγύπτου, βρίσκεται στο σημείο του πρώτου καταράκτη του Νείλου και αποτελούσε φυσικό σύνορο μέ το Σουδάν. Πρώτος σταθμός το Elephantine Island.Το μεγαλύτερο νησί της περιοχής κι ένα απ' τα πιό αρχαία μνημεία της χώρας με ερείπια απ' την Προδυναστειακή Εποχή δηλαδή απ' το 5100 πχ.Οι τρείς βασικές θεότητες ήταν η Khnun, η Satet και η Νουβιανή Anqet. Σώζονται δύο ναοί των πρώτων δύο κι ένας μικρός που χτίστηκε επί της δυναστείας των Πτολεμαίων. Είναι μόλις 9 το πρωϊ και η ζέστη αρχίζει να γίνεται αισθητή. Οι γρανιτένιοι βράχοι, οι πράσινοι κήποι και τα πολύχρωμα σπίτια του χωριού λάμπουν. Στους τοίχους κάποιων σπιτιών ένα περίεργο σύμπλεγμα γλυπτών. Ένας κροκόδειλος κάτω, ένα ψάρι στη μέση κι ένας άντρας στη κορυφή. Μεταξύ του ψαριού και του άντρα ένα χάλκινο γυναικείο χέρι πάνω στη πόρτα. Δυτικά του νησιού οι Τάφοι των Ευγενών, αυτών που το δοιήκησαν κατά την Δυναστεία ΧΙΙ. Ο φρουρός σίγουρα δεν περίμενε επισκέπτες γι'αυτό κι όταν μας είδε διέκοψε τον ύπνο κι έτρεξε γεμάτος χαρά να μάς δείξει το ανάγλυφο μιάς γυναίκας που θηλάζει. Milk Milk μας εξηγεί και βάζει το χέρι στο στήθος του ενώ με το στόμα κάνει τον ήχο του μωρού!! Οι φωτογραφίες απαγορεύονται αλλά μ΄ένα μικρό μπακσις μπορεί και να ξανακοιμηθεί. Μένουμε για λίγο μέσα στο τάφο της ευγενούς κυρίας που θήλαζε και μεταφερόμαστε για άλλη μια φορά αιώνες πολλούς πίσω.Βγαίνοντας, η φωνή του φρουρού Doctόr Doctόr μας φέρνει στη πραγματικότητα. Μα δεν είμαστε γιατροί του λέμε. Δεν είχε καμμία σημασία μια και το μόνο που ήθελε ήταν να μας βγάλει μια τελευταία φωτογραφία για να μας ευχαριστήσει. Στο νησί υπάρχει ένα απ΄τα τρία Νειλόμετρα, όπου μετριέται η στάθμη των νερών του ποταμού. Ο Μουρτάζα μας κάνει νόημα να βιαστούμε. Περνάμε το μαυσωλείο του Αγα Χαν και μιά Βασιλική του 6 πχ αιώνα. Μέσα στη φελούκα πάλι εξηγούμε πόσο εντυπωσιασμένοι μείναμε μ'αυτά που είδαμε κι ο ευτυχισμένος οδηγός μας μάς κατευθύνει στο Botanic Island, λέγεται και Kitchner's Island. Ένα μοναδικό νησί μέσα στον Νείλο όπου έχουν φυτευθεί σπάνια βότανα, φυτά και δένδρα απ' όλο τον κόσμο! Ένα φυσικό καταφύγιο για χιλιάδες είδη πουλιών. Μια σκιά κάτω απ'τους πανύψηλους φοίνικες είναι ότι πρέπει όπως και μια στάση για φαγητό. Ο Μουρτάζα αρνείται ευγενικά τη πρόσκλησή μας.
Ο αέρας αρχίζει και δροσίζει λίγο. Ξεκινάμε για το Μοναστήρι του Αγίου Συμεών.Αυτο το όνομα δόθηκε από αρχαιολόγους και ταξιδιώτες ένω το αρχικό όνομα που έδωσαν οι Κόπτες ηταν Anba Hatre απ'τον αρχιεπίσκοπο που όρισε εκεί ο Πατριάρχης Θεόφιλος το 385 μχ. Καταστράφηκε απ'τις επιδρομές του στρατού του Saladin τον 12ο αιώνα και τώρα σώζονται ελάχιστες τοιχογραφίες όχι σε καλή κατάσταση δυστυχώς και το νεκροταφείο.Το μοναστήρι που κάποτε φιλοξενούσε 1000 μοναχούς και 100 επισκέπτες έχει εκτός των άλλων και μία αρχιτεκτονική που θυμίζει κάστρο και μοιάζει απόρθητο, αλλά βέβαια δεν ήταν. Ο αέρας γίνεται όλο και πιό δροσερός. Αρχίζει η επιστροφή. Μένουν τουλάχιστον τρείς ώρες μέχρι το ξενοδοχείο κι ο Μουρτάζα μας κερνάει τσάι. Ο Νείλος μου φαίνεται τεράστιος, δεκάδες πουλιά πετάνε απο πάνω μας και οι βράχοι απο γρανίτη παίρνουν ένα κόκκινο χρώμα. Ξαφνικά ο αέρας πέφτει τελείως. Η μικρή φελούκα ακίνητη. Κάνει ψύχρα. Ρωτάω ευγενικά τον Μουρτάζα " Πότε θα φυσήξει?" Εκείνος γελώντας σηκώνει τους ώμους, πού να ξέρει. Μια μικρή ανησυχία με πιάνει και κάθε μισή ώρα κάνω την ίδια ερώτηση. Η εναλλακτική απάντηση ήταν να μου δείχνει τον ουρανό, ο Θεός ξέρει. Δύο ώρες μετά είμαι σε κατάσταση πανικού πιστεύοντας πια ότι σίγουρα θα ξεπαγιάσουμε στη μέση ενός ποταμού όλο το βράδυ. Εμφανώς εκνευρισμένη λέω στον νεαρό που όλη αυτή την ώρα ήταν γερμένος στη κουπαστή με κλειστά μάτια σαν να άκουγε μόνο,

"Δεν έχετε και πολύ στρες σ'αυτή τη χώρα μου φαίνεται"
Μου απαντάει με απορία:
"Τι είναι στρες?"

Όλο το άγχος μου εξαφανίστηκε με μιας. Μπήκα σε μία αγκαλιά, κοίταξα γύρω μου τα κατακόκκινα νερά, άκουσα τον θόρυβο των ibis όταν πέφταν στο νερό και κατάλαβα ότι μπροστά μου είχα το πιό όμορφο θέαμα στον κόσμο.Αυτή η εικόνα είναι πάντα μέσα μου σαν η εικόνα της απόλυτης γαλήνης.

Φύσηξε μία ώρα μετά αλλά εγώ, τι κρίμα, είχα χάσει τις προηγούμενες τρείς..

Τ-shirt

Γιατί η ελπίδα κι η διαφθορά δεν θα πεθάνουν ποτέ!

Ξεμπλογκαριστείτε!!

Την Κυριακή 22 Φλεβάρη, στη 13.00 το μεσημέρι, στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης, party και bazaar!

Ελάτε μασκαρεμένοι ή όπως θέλετε.

Φέρτε όποια πράγματα δεν θέλετε πια εσείς ενώ οι φυλακισμένες γυναίκες των φυλακών Θήβας και τα μωρά τους τα χρειάζονται όσο δεν φαντάζεσθε.

Οι συνθήκες κράτησης είναι άθλιες, οι άπορες γυναίκες δεν έχουν λεφτά να αγοράσουν βασικά είδη υγιεινής γι' αυτές και τα παιδιά τους (πχ.πάνες) και το κράτος δεν τα προσφέρει δωρεάν!

Είναι εύκολο και σημαντικό να διαμαρτυρόμαστε με ηλεκρονικές υπογραφές για οτιδήποτε.

Μιά πρακτική και χειροπιαστή βοήθεια όμως θα φθάσει πιό γρήγορα και τ' αποτελεσματά της θα είναι άμεσα.

Μην μένουμε μόνο στο πάτημα κουμπιών, η παρουσία όλων σας θα είναι πολύτιμη. Σας περιμένουμε!!

Ξ Ε Μ Π Λ Ο Γ Κ Α Ρ Ι Σ Τ Ε Ι Τ Ε!!!!!

Ευθανασία

Ενα πολύ ευαίσθητο και δυστυχώς πάντα επίκαιρο θέμα. Με αφορμή τον θάνατο της νεαρής Ιταλίδας αλλά και με άλλους που έχουν προηγηθεί το ερώτημα παραμένει.

Ευ-θανασία. Ο καλός θάνατος.

Είναι έγκλημα ή ευεργεσία?

Κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να ζεί και να πεθάνει με αξιοπρέπεια.

Εχει όμως το δικαίωμα να ζητήσει να τερματισθεί η ζωή του όταν αυτή έχει χάσει την αξιοπρέπεια της είτε γιατί υποστηρίζεται μηχανικά μόνο είτε γιατί η παραμόρφωση είναι τέτοια που δεν επιτρέπει κανενός είδους φυσιολογική δραστηριότητα?

Εχει το δικαίωμα να θέλει να απαλλάξει τους συγγενείς του απο το μαρτύριο του να τον βλέπουν να αργοπεθαίνει χωρίς να μπορούν να του προσφέρουν καμμία βοήθεια?

Γιατί είναι νόμιμο να πεθαίνει κάποιος με θανατηφόρα ένεση στη ποινή θανάτου παρά τη θέληση του και δεν είναι νόμιμο όταν είναι με την θέληση του?

Από την άλλη,όταν έχουν αναφερθεί πολλές περιπτώσεις ανθρώπων που παρά τις ιατρικές γνωματεύσεις έχουν συνέλθει από κώμα πολλών χρόνων, ποιός έχει το δικαίωμα να τους στερήσει αυτή την πιθανότητα?


Πολλοί φοβούνται ότι εάν νομιμοποιηθεί η ευθανασία μπορεί ν' αυξηθεί ο αριθμός των ανθρώπων που θα πεθάνουν για να απαλλαγούν οι συγγενείς απ' την φροντίδα.


Ακούγεται επίσης ότι η τεράστια αντίθεση στη νομιμοποίηση δεν προέρχεται τόσο απ' τη θρησκεία όσο απ' τα οικονομικά συμφέροντα αυτών που κερδίζουν απ' την πολύχρονη
παραμονή ασθενών στα νοσοκομεία.


Συγχωρήστε μου τις σκόρπιες σκέψεις κι ερωτήσεις, θα ήθελα πολύ ν'ακούσω τις δικές σας.

O υπέροχος Daniel Auteuil στο Σχολείο Γυναικών

Ο Ερνστ Μπλοχ έλεγε πως "το να δουλεύεις πάνω σ' ένα κλασσικό έργο είναι σα να ανάβεις ένα κερί κι απ' τις δύο μεριές".Δίχως ιστορικότητα, το έργο είναι,εν μέρει,ακατανόητο και δίχως απόηχο στο σήμερα, δεν έχει χρησιμότητα.

Το "Σχολείο Γυναικών" γράφτηκε απ'τον Μολιέρο το 1662. Χθές το Θέατρο Οντεόν έδωσε μία καταπληκτική παράσταση του έργου αυτού στο Παλλάς με πρωταγωνιστή τον Daniel Auteuil σε σκηνοθεσία Jean-Pierre Vincent.
O ώριμος Αρνόλφος μεγαλώνει μία μικρή κοπέλλα με σκοπό να αποκτήσει, την στιγμή που το θέλει,μια άμεμπτα υποταγμένη σύζυγο. Ασπονδος εχθρός της μοιχείας, ο Αρνόλφος πέφτει απ'τα σύννεφα καθώς διαπιστώνει πως όταν η "αθώα περιστερά" γνωρίζει ένα νεαρό,μεταμορφώνεται σ'ένα όν χωρίς ηθικούς φραγμούς,ικανό για κάθε πονηριά που κάνει τον ίδιο να βγάζει καπνούς απ΄τους θυμό του!
Το μήνυμα του έργου είναι ότι όσο πιο κατηγορηματικοί είμαστε,τόσο περισσότερο επιθυμούμε και προκαλούμε το αντίθετο απ' αυτό που λέμε. Οτι και τα πιο επεξεργασμένα επιχειρήματα δεν έχουν καμία ισχύ ενάντια στο υποσυνείδητο.

Ο απόλυτος σκοπός του σκηνοθέτη είναι να προκαλέσει το γέλιο. Λέει κάπου ο ίδιος:

"Σήμερα το θέατρο-εννοώ το ποιοτικό θέατρο- έχει απωλέσει το γέλιο,το οποίο έχει γίνει κομμάτι των one man shows και της τηλεόρασης.Η τάση της εποχής ρέπει προς τη τραγωδία,λες και το θέατρο έχει πλέον μοναδική αποστολή ν' ανταγωνίζεται την πραγματικότητα."Ο κόσμος είναι ένα χάος" είναι ένα σλόγκαν που ακούμε πολύ στο θέατρο.Η περριτολογία απειλεί και πλήττει τα θεάματα.Η επιστροφή στο γέλιο βάζει μπρος μια διαδικασία εξυγίανσης.Γελάμε μόνο μ'αυτά που κατανοούμε ενώ αυτό που δεν καταλαβαίνουμε μπορεί και να προκαλέσει φόβο.Το γέλιο είναι ευφυία."

Δεν θα μπορούσε να επιλέξει καλύτερο ηθοποιό για να το καταφέρει. Ο Auteuil δεν τσιγγουνεύεται κανένα εκφραστικό μέσο: νευρικό βήμα,βιαστική εκφορά λόγου,έκπληξη που αφήνει το στόμα ανοιχτό,υπερβολικές κινήσεις και γκριμάτσες. Ολα αυτά στέκονται σε τεντωμένο σχοινί γιατί θα ήταν πολύ εύκολο να περάσει στο γκροτέσκο αλλά το μόνο που βλέπεις είναι έναν ηθοποιό να λάμπει έχοντας πετάξει απο πάνω του όλα τα γνωστά στερεότυπα. Εχει όλο το έργο επάνω του επι δύο ώρες δεν λείπει από καμμία σκηνή.
Ο υπέροχος αυτός ηθοποιός δεν χρησιμοποιεί την υπόληψη ή τη φήμη του για να διεκπαιρεώσει απλώς τη παράσταση.Έχει δουλέψει τη κάθε φράση,τη κάθε κίνηση και καταφέρνει να υποδυθεί άριστα ένα γελοίο τύπο βγάζοντας του όμως και μια κρυμμένη πολυπλοκότητα.Μια δυνατή ερμηνεία με έμπνευση και ωριμότητα.Κι έχει κι εκείνο το χαμόγελο παιδιού που μόλις έχει κάνει αταξία.
Εξαιρετικοί είναι βέβαια όλοι οι ηθοποιοί κυρίως η μικρή Lyn Thibault που υποδύεται την Αγνη σαν μια χαμηλοβλεπούσα κοπέλλα της οποίας όμως το πνέυμα έχει προ πολλού απελευθερωθεί.
Παρένθεση.Ολο το ελληνικό κοινό χθές χαμογελάσαμε όταν ακούσαμε τον συμβολαιογράφο που πάει να συντάξει το προγαμιαίο συμβόλαιο να λέει ότι η μισή περιουσία του συζύγου θα ανήκει στην γυναίκα του μετά τον γάμο. Το 1662! Θυμάστε φαντάζομαι από πότε ισχύει εδώ αυτός ο νόμος.
Απ' όλα τα εργα του Μολιέρου το Σχολείο Γυναικών είναι το πιο φιλοσοφικό.
Μέσα σε 350 χρόνια κάποια πράγματα άλλαξαν και κάποια έμειναν ίδια. Ο Αρνόλφος κλείνει στο "σκοτάδι" μιά κοπέλλα με σκοπό να τη μεγαλώσει μέσα στην αφέλεια.Οταν αυτή ερωτεύεται έναν νεαρό αυτός για να την αποσπάσει της ζητά να σκεφθεί μέ ορθή κρίση. Εκείνη του απαντά "Πως θέλεις να έχω ορθή κρίση αφού είμαι αφελής?"
Λέει ο σκηνοθέτης:
"Πόσοι νέοι σήμερα δεν βρίσκονται αποκλεισμένοι απ την μόρφωση? Και την στιγμή όπου η "υπεύθυνη" τάξη επικαλείται την ορθή τους κρίση, βάζουν φωτιά:ένας "αφελής" τρόπος για να καταδείξουν την στερημένη τους ελευθερία."

Μια εξαιρετική παράσταση που θα παιχθεί και σήμερα.
Υπάρχουν υπέρτιτλοι και η μετάφραση είναι καλή.

Το προϊστορικό Σπήλαιο της Niaux

Toν Αύγουστο του 2007 σ'ενα ταξίδι στη Νοτιοδυτική Γαλλία έζησα μια συγκλονιστική εμπειρία. Την επίσκεψη στο Προϊστορικό Σπήλαιο της Niaux.Βρίσκεται στην Ariege στη κοιλάδα του ποταμού Vicdessos. Ανακαλύφθηκε επίσημα το 1907 όπου βρέθηκαν τα πρώτα ανθρώπινα αποτυπώματα. Στο σπήλαιο αυτό σώζονται σε άριστη κατάσταση ζωγραφιές ζώων που χρονολογούνται απ'την παλαιολιθική εποχή δηλαδή 12000 χρόνια προ Χριστού,εποχή που αποκαλείται Magdalenian Age. Το πιο διάσημο και όμορφο σπήλαιο της Γαλλίας είναι αυτό της Lascaux. Λόγω της υπερέκθεσης στο φως και στους αμέτρητους επισκέπτες οι ζωγραφιές της κινδυνεύουν σοβαρά να σβήσουν και η ζημιά είναι πια τόσο μεγάλη που κανείς δεν είναι σίγουρος ότι θα διορθωθεί. Αυτό όμως έγινε ένα καλό μάθημα για να σωθούν οι υπόλοιπες. Ετσι στη Niaux οι επισκέψεις είναι αυστηρά μετρημένες και ο αριθμός των ατόμων κάθε φορά δεν ξεπερνά τους 20. Στην επιβλητική είσοδο ο ξεναγός μας δίνει φακούς-φαναράκια διότι μέσα στη σπηλιά δεν υπάρχει καθόλου φως. Αυτός είναι εξ'αλλου ο βασικός λόγος που βρέθηκαν σε τόσο καλή κατάσταση οι ζωγραφιές.
Υπάρχει όμως τσουχτερό κρύο γιατί ακόμα και τον Αύγουστο η θερμοκρασία μέσα δεν ξεπερνά τους 7 βαθμούς. Το έδαφος είναι ανηφορικό στην αρχή και κάτω υπάρχει άμμος,πέτρες και νερό.Στα 350 μέτρα έχουμε τη πρώτη επαφη με τη προϊστορική τέχνη. Κουκκίδες κόκκινες και κάθετες μαύρες γραμμές.Ακόμα και τώρα κανείς δεν είναι σίγουρος για το τι ακριβώς σημαίνουν. Αλλοι λένε είναι ένα πρώτο είδος χάρτη κι άλλοι ότι είναι μια πρώτη αναπαράσταση των ανρικών και γυναικείων γεννητικών οργάνων.
Ακολουθώντας μια αρκετά δύσκολη διαδρομή μέσα στη σπηλιά (αν είστε κλειστοφοβικοί ή φοβάστε το σκοτάδι μη πάτε) φτάνουμε στη Μαύρη Αίθουσα (Salon Noire). Εκεί σου κόβεται στη κυριολεξία η ανάσα! Μερικοί δακρύζουμε απ'την συγκίνηση. Το θέαμα αλλά κυρίως το συναίσθημα είναι συγκλονιστικό. Είσαι στο καταφύγιο όπου 12000 χρόνια πρίν κάποιοι άνθρωποι ζωγράφισαν αυτό που έβλεπαν στην καθημερινότητά τους. Ζώα. Βίσσονες και άλογα. Το ύψος της αίθουσας αυτής μέσα στα βράχια είναι περίπου 60 μέτρα. Οι ζωγραφιές δεν είναι διάσπαρτες παντού αλλά συγκεντρωμένες σε μερικά σημεία των βράχων.Ο ξεναγός μας ζητά να σβήσουμε τους φακούς και ανάβει τον δικό του μόνο για να δείξει τις λεπτομέρειες. Το θέαμα είναι μοναδικό. Ενα κοπάδι βίσσονες είναι έτοιμο σχεδόν να τρέξει μπροστά μας. Το περίγραμμα έντονο μαύρο, τα μεγάλα μάτια του ζώου μπροστά. Ενα άλογο που νομίζεις ότι χαμογελάει, ο λαιμός του τόσο φίνα ζωγραφισμένος σ' εντυπωσιάζει. Ελάχιστα εργαλεία βρέθηκαν. Ολη η προϊστορική τέχνη είναι ζωγραφική ζώων. Μόνο σε μία άλλη σπηλιά έχουν βρεθεί παραστάσεις ανθρώπινου σώματος αλλά ποτέ ολόκληρου, μόνο κάποια κομμάτια όπως το κεφάλι ή γυναικεία στήθη. Σε άλλες σπηλιές έχουν βρεθεί ζωγραφιές επικίνδυνων ζώων όπως ρινόκεροι. Γιατί όμως ζωγράφιζαν βίσσονες και άλογα ρωτάει ο ξεναγός. Γιατί αυτά κυνηγούσαν και έτρωγαν απαντήσαμε σχεδόν όλοι. Ο ξεναγός παραμένει σκεφτικός και ρωτάει: " Δεν αναρωτιέστε πως μπορεί οι άνθρωποι εκείνης της εποχής με τα υποτυπώδη κυνηγητικά όπλα και όντας πολύ πιο μικρόσωμοι απο τον σημερινό άνθρωπο να σκοτώσουν ένα βίσσονα?" Και συνέχισε:
"Εάν για κάποιο λόγο ο σημερινός πολιτισμός μας πάγωνε και τον έβρισκαν άθικτο μετά από 12000 χρόνια ποια "ζωγραφιά" (εννοώντας γενικά εικόνα) νομίζετε ότι θα έβλεπαν περισσότερο?" Οι απαντήσεις διάφορες (ακόμα και ο Mickle Jackson ακούστηκε) αλλά καμμία η σωστή. "Ο Ιησούς Χριστός πάνω στο Σταυρό είναι αυτή η εικόνα που θα έβρισκαν περισσότερο απο οποιαδήποτε άλλη. Τι συμπέρασμα λοιπόν θα έπρεπε να βγάλουν? Οτι 12000 χρόνια πριν, οι άνθρωποι θανάτωναν τους συνανθρώπους τους σταυρώνοντας τους και βάζοντας τους ακάνθινα στεφάνια στο κεφάλι και καρφιά στα χέρια και στα πόδια!!!"

Αυτό που ήθελε να πει είναι ότι η πιο πιθανή θεωρία είναι ότι τα ζώα αυτά είναι αυτά που θα ήθελαν να σκοτώσουν, είναι αυτά που φοβόντουσαν περισσότερο από τ'άλλα. Κι αυτό που κυρίως συμπεραίνουμε είναι ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να βγάλει κανείς συμπεράσματα για τόσο μακρινές εποχές για τις οποίες έχουμε ελάχιστα δεδομένα. Κι αυτό το μυστήριο που καλύπτει ακόμα αυτή αλλά και τις άλλες προϊστορικές σπηλιές είναι που τις κάνει τόσο μοναδικές.

Αν βρεθείτε ποτέ σ'αυτή τη γωνιά του κόσμου μη χάσετε αυτή την εμπειρία.

Σ'ευχαριστώ.

Η αγαπημένη μου φίλη, μου έδωσε το βραβείο proximidad. Αλλά πριν το βραβείο, μου έχει δώσει πολλά περισσότερα.

Το ανεκτίμητο συναίσθημα ότι κάπου υπάρχει ένας άνθρωπος να καταλάβει τις αγωνίες σου, τις αναποδιές σου, τη χαρά σου χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσεις πολλά. Με γενναιοδωρία χωρίς να τσιγκουνευτεί ποτέ ούτε ένα τόσο δα λογάκι.

Εχει κάνει πολλές δύσκολες μέρες να φαίνονται ευκολότερες στέλνοντας κύματα ζεστασιάς απο μακρυά.

Εχει πλάσει σκηνές με φαντασία κι έχω μπεί μέσα κι εχω περάσει καλά.

Μου θύμισε πως είναι ένας άνθρωπος με καθαρότητα μυαλού και ψυχής.

Μου έχει δώσει τη χαρά να ονειρεύομαι ταξίδια σ'ενα κόσμο γεμάτο όμορφες μουσικές και χρώματα φωτεινά μέσα απ'τα δικά της μάτια. Δεν είμαι εγώ η ταξιδιάρα αυτή είναι.

Για όλα αυτά και γι' αυτά που θάρθουν την ευχαριστώ και την αγαπώ πολύ.

ΥΣ. To βραβειο θα το δώσω στο αγαπημένο μου μπλογκ του γλυκούλη!

Μας πήραν είδηση!

Διάβασα στα Νεα του Σαββάτου

Tα blogs στη χώρα μας αυξάνονται με ραγδαίους ρυθμούς και έτσι φυσιολογικό είναι να πληθαίνουν και οι έρευνες σχετικά με το φαινόμενο. Η πλέον πρόσφατη από το sync. gr έχει τίτλο «Ο χάρτης της ελληνικής blogόσφαιρας» και αποπειράται να διερευνήσει το προφίλ των, συνήθως ανώνυμων, μπλόγκερ. Παρ΄ ότι οι γυναίκες κάνουν ολοένα και πιο αισθητή την παρουσία τους, 3 στους 4 bloggers είναι άνδρες, το 58% κατοικεί στην Αθήνα και το 16% στη Θεσσαλονίκη, ενώ η μεγαλύτερη επαγγελματική ομάδα (30%) είναι ιδιωτικοί υπάλληλοι. Η κυρίαρχη ηλικιακή ομάδα είναι εκείνη των 26-35, οι οποίοι αποτελούν το 39% των 919 ερωτηθέντων, ενώ 2 στους 3 έχουν εισαχθεί στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση.

Το 31% δηλώνει ετήσιο εισόδημα κάτω των 20.000 ευρώ, ενώ- και αυτό δεν αποτελεί έκπληξη- πολλοί από τους bloggers προέρχονται από τον χώρο των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, των νέων τεχνολογιών και της εκπαίδευσης. Στην ερώτηση πώς θα χαρακτηρίζατε το blog σας, το 56% απάντησε «προσωπικό», ενώ το 26% «ενημερωτικό». Η πλειονότητα των ιδιοκτητών ιστολογίων- ποσοστό 89%- απάντησε ότι πρέπει να προστατεύεται η ανωνυμία των bloggers, ενώ 1 στους 2 δήλωσε ότι χρησιμοποιεί ψευδώνυμο. Σύμφωνα με την έρευνα του sync. gr, το 64% των ερωτηθέντων συμμετέχουν σε περισσότερα από 1 blogs και άρχισαν την απασχόληση αυτή σε ποσοστό 37% μόλις το 2007- σημαντικά γεγονότα που τους οδήγησαν στην απόφαση αυτή ήταν η υπόθεση της Αμαλίας, ο ξυλοδαρμός αλλοδαπού στο Αστυνομικό Τμήμα της Ομόνοιας και άλλα. Το 35% των συμμετεχόντων θεωρεί πως τα blogs είναι μια μορφή δημοσιογραφίας και ανάλογο ποσοστό δηλώνει πως διαθέτει παραπάνω χρόνο προκειμένου να επιβεβαιώσει γεγονότα στα οποία αναφέρεται. Σημαντικό είναι ότι το 80% των bloggers δηλώνει ότι έγινε πιο γνωστό στον κλάδο στον οποίο δραστηριοποιείται λόγω της ασχολίας του αυτής.

Στην ερώτηση «γιατί γράφεις σε blog» η πλειονότητα απαντά ότι θέλει να μοιραστεί τις γνώσεις και τις εμπειρίες με τους άλλους, θέλει να ακουστεί η γνώμη του και για να έρθει σε επαφή με ανθρώπους όμοιους με εκείνον. Το κριτήριο της επιτυχίας του ιστολογίου είναι η προσωπική ικανοποίηση του συγγραφέα του. Στα πιο σημαντικά θέματα προς επίλυση στη σημερινή Ελλάδα αναφέρονται η παιδεία, το περιβάλλον, η οικονομία, η διαφθορά και το σύστημα υγείας.

Το άρθρο τελειώνει εδώ.
Aναρωτιέμαι όμως αν είναι πραγματικά έτσι ή ορισμένοι έχουν επιδοθεί σ΄ένα κυνήγι links,μπλογκοπαίγχνιδων και επισκεψιμότητας για να καταλάβουν μια καλή θέση στην λίστα, κάνοντας μάλιστα και συγκεκριμένες κινήσεις για να το πετύχουν..

Παρασκευή και λιακάδα!

Τι άλλο θέλουμε!
Καλο σαββατοκύριακο γεμάτο χαρά!
Kι επειδή έρχονται Απόκριες πείτε μου καμμιά καλή ιδέα για επίκαιρη στολή φέτος!!

Θρασύδειλοι!!!

Η κυβέρνηση Καραμανλή θα μείνει στην ιστορία σαν αυτή που έριξε τα περισσότερα χημικά σε διαδηλωτές ανεξαρτήτως ηλικίας. Από παιδιά 13 χρονών έως συνταξιούχους, αγρότες συν βέβαια τους φοιτητές, εργάτες,καθηγητές που θεωρούνται πια συνηθισμένοι. Σε λίγο θα σκεφτόμαστε να βγούμε μεγάλες παρέες το βράδυ μη θεωρηθούμε επικίνδυνοι απο καμμιά ομάδα καταστολής της αστυνομίας και μας ρίξει δακρυγόνα!
Επειδή θυμάμαι πολύ έντονα τα τελευταία χρόνια της χούντας και τα πρώτα της μεταπολίτευσης σας διαβεβαιώ ότι η χρήση χημικών εκείνες τις εποχές ήταν μικρότερη. Έπρεπε πραγματικά να είχε βγεί η κατάσταση απ'τον έλεγχο για να τα χρησιμοποιήσουν.Τώρα αρκεί να δηλώσει μια ομάδα ανθρώπων ότι θέλει να ασκήσει το νόμιμο και δημοκρατικό δικαίωμα της διαμαρτυρίας και ξέρει εκ των προτέρων ότι θα καταλήξει με αναπνευστικά προβλήματα στο νοσοκομείο.Τι είναι όμως αυτά τα χημικά που με τόσο θράσος βγαίνει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και μας διαβεβαιώνει ότι είναι ένα αθώο και νόμιμο μέσο καταστολής. Δουλεύοντας χρόνια σε χημική εταιρεία έχω πεισθεί πιά ότι αθώα χημικά δεν υπάρχουν.
Δείτε λοιπόν τον ορισμό της wikipedia:
Το δακρυγόνο είναι χημικό αέριο που προσβάλλει τους βλεννογόνους ιστούς του αναπνευστικού συστήματος και κάνει τα μάτια να δακρύζουν. Χρησιμοποιείται για τον έλεγχο διαδηλώσεων. Παλιότερα χρησιμοποιήθηκε και στο πεδίο της μάχης, αλλά η χρήση του στον πόλεμο είναι πλέον απαγορευμένη κατά τη Συνθήκη για τα Χημικά Όπλα.
Δηλαδή απαγορεύονται στον πόλεμο αλλά επιτρέπονται στους δρόμους των πόλεων!!!!
Ποιές είναι οι επιπτώσεις στην υγεία από την έκθεση σε δακρυγόνα;
Με την εισπνοή δακρυγόνου σε αεροζόλ εμφανίζεται έντονο αίσθημα καψίματος και πόνος στα μάτια, δακρύρροια, ρινική καταρροή, βήχας και φτάρνισμα. Αργότερα μπορεί να εμφανιστεί πόνος στο στήθος, δύσπνοια, αίσθημα καψίματος στη γλώσσα και το στόμα, σιελόρροια και έμετος. Έκθεση σε υψηλές συγκεντρώσεις μπορεί να οδηγήσει σε χημικά οφθαλμικά εγκαύματα, ενώ η έκθεση σε κλειστό χώρο όπου οι συγκεντρώσεις θα είναι μεγάλες, μπορεί να προκαλέσει έντονη δύσπνοια, ίσως και θάνατο σε άτομα με ευαισθησία ή χρόνια πάθηση του αναπνευστικού συστήματος.
Αντιγράφω από την indymedia:
Μην αμελήσετε ούτε να υποτιμήσετε τα συμπτώματα –δύσπνοιας η τα όποια αναπνευστικά προβλήματα και τον πόνο στο στήθος. Ακόμη και αν αισθάνεστε καλύτερα τις επόμενες ήμερες μη καθησυχάσετε. Να πάτε σε γιατρό.
Στη δική μου περίπτωση χρειάζεται φαρμακευτική αγωγή με εισπνεουσα κορτιζόνη αλλά και χάπια κορτιζόνης για να καθαρίσει ο πνεύμονας και επειδη έχει προκληθεί λοίμωξη – ο ασθενής σηκώνει πυρετό η δέκατα- χρειάζεται και αντιβίωση. (χωρίς να εχω ιστορικο με προβλήματα ασθματος, αλλεργιών κλπ )
Τα δακρυγόνα αυτά κατακάθονται στον πνεύμονα και δεν αποβάλλονται μόνα τους.

Για τα αναπνευστικά προβλήματα από την εισπνοή δακρυγόνων, (ισραηλινής γενιάς) χρειάζεται … εξέταση από πνευμονολόγο.

Κατακρατούνται στα πνευμόνια ποσότητες δακρυγόνων , το αερολιν και τα βροχοδιασταλτικα σιρόπια δεν λύνουν το πρόβλημα , απλά το απαλύνουν προσωρινά. Αερολιν και σιροπι προκαλούν διαστολή μεν αλλά δεν καθαρίζει ο πνεύμονας. Χρειάζεται φαρμακευτική αγωγή με κορτιζόνη λόγο του εκτεταμένου ερεθισμού των πνευμόνων. Παράλληλα εμφανίζεται και λοίμωξης του αναπνευστικού –πυρετός η δέκατα- όπου καταπολεμείται με αντιβιοτικά

Αν πιστέψουμε δε κι ότι τα δακρυγόνα που χρησιμοποιεί η ελληνική αστυνομία έχουν λήξει εδώ και 30 χρόνια τότε τα πράγματα είναι ακόμα πιο επικίνδυνα.
Δεν έχω καμμία διάθεση ούτε κινδυνολογίας ούτε πανικού.Ούτε είμαι γιατρός για να σας επιβεβαιώσω ότι όλες οι παραπάνω επιπτώσεις στην υγεία είναι σωστές. Αλλά θεωρώ απαράδεκτη τη χρήση και πόσο μάλλον την κατάχρηση ενός μέσου που μπορεί να προκαλέσει ακόμα και θάνατο με δεδομένο ότι απεναντί τους έχουν μικρά παιδιά,ηλικιωμένους ή οποιονδήποτε άνθρωπο με πρόβλημα υγείας έχει την ατυχία να βρεθεί στο δρόμο τους.

Πρέπει να υπάρξει για άλλη μια φορά νεκρός για να σταματήσει αυτή η αλητεία?

Σφραγισμένα Χείλη

Το θέμα του Ολοκαυτώματος είναι εδώ και χρόνια η κότα που κάνει τα χρυσά αυγά για το Hollywood.
Αλλη μια ταινία βασισμένη στο βιβλίο Το μυστικό της Χάνα και σκηνοθετημένη απ'τον Στιβεν Νταλντρι και με πρωταγωνιστές την Κειτ Ουινσλετ και τον Ραλφ Φαινς.
Στη μεταπολεμική Γερμανία, ο 15χρονος Μάικλ ερωτεύεται την κατά πολύ μεγαλύτερή του Χάνα. Η σχέση τους όμως θα διακοπεί απότομα, καθώς εκείνη θα εξαφανιστεί ξαφνικά. Οκτώ χρόνια αργότερα, ως φοιτητής της νομικής, ο Μάικλ θ' αναγνωρίσει τη Χάνα ως κατηγορούμενη σε δίκη για εγκλήματα πολέμου.
Στο πρώτο μέρος μια υπερβολική δόση γυμνού και ερωτικών σκηνών μεταξύ του μικρού και της Χάνα χωρίς ιδιαίτερο λόγο κυρίως γιατί έρχεται σε αντίθεση με τη ανεξήγητα ψυχρή συμπεριφορά και παίξιμο του μεγαλύτερου πια Μαικλ (Φεινς).
Η Χάνα είναι αναλφάβητη,δεν το ξέρει όμως κανείς κι αυτό την κάνει να θέλει να της διαβάζει βιβλία ο μικρός. Στα μάτια της μόνο φαίνεται η τεράστια αγωνία της να μη το καταλάβει κανείς. Αργότερα θα κληθεί στο δικαστήριο της μεταπολεμικής πια Γερμανίας να απολογηθεί για εγκλήματα κατά των εβραίων. Εχει μια ευκαιρία να σωθεί αν αποκαλύψει το μυστικό της.Δεν το κάνει. Αυτό η αλήθεια είναι ότι δεν πείθει πολύ γιατί το ένστικτο επιβίωσης κάθε ανθρώπου είναι δυνατότερο απ'οτιδήποτε άλλο.
Δεν το αποκαλύπτει όμως ούτε ο νεαρός που σαν φοιτητής της Νομικής βρίσκεται και παρακολουθεί τη δίκη. Ισως γιατί αυτό που θεωρούμε εμείς καλύτερο για έναν άνθρωπο δεν μπορεί να είναι καλύτερο απ'την επιλογή που έχει κάνει ο ίδιος για τον εαυτό του. Κάπου εκεί υπάρχει μια συγκλονιστική σκηνή όπου οι υπόλοιποι φοιτητές ρωτούν τον καθηγητή γιατί να είναι μόνο αυτή η γυναίκα κατηγορούμενη και όχι όλοι εσείς που γνωρίζατε και δεν μιλάγατε, γιατί δεν αυτοκτονήσατε μόλις μάθατε τι γινόταν.
Οι ατέλειωτες τύψεις του γερμανικού λαού. Η συνεχιζόμενη προσπάθεια της νέας γενιάς να συμφιλιωθεί με τα εγκλήματα της προηγούμενης.
Ακολουθεί η καταδίκη της και το δεύτερο μέρος είναι η σχέση της φυλακισμένης Χάνα και του χωρισμένου πατέρα πια Μαικλ.
Εκεί υπάρχει ένα κενό. Σαν κάτι να έχουμε χάσει. Οι χαρακτήρες επανεμφανίζονται εντελώς ασύνδετοι με το παρελθόν. Eξαιρετικά συγκινητική η σκηνή που ο Μαικλ της μαγνητοφωνεί όλα τα βιβλία και της τα στέλνει σε κασέτες στη φυλακή. Το τέλος είναι αναμενόμενο αλλά η τελευταία σκηνή με τον Μαικλ και την Εβραία κόρη ενός θύματος της Χάνα λίγο άκαιρη και χωρίς ψυχή.
Το έργο το σώζει η καταπληκτική ερμηνεία της Κέιτ Ουινσλετ.
Παίζει μόνο με τα μάτια. Το σπαραχτικό εσωτερικό παίξιμο της μιλάει πολύ περισσότερο απ'το άνευρο σενάριο.Τεράστια αντίθεση μέ τις ψυχρές ερμηνείες που μας έχει συνηθίσει πια ο Φεινς.
Λίγο υπερεκτιμημένη λοιπόν κατά τη γνώμη μου ταινία αλλά αξίζει να τη δείτε.
Κι αξίζει επισης να σκεφθούμε αν είναι τυχαία αυτή η πληθώρα ταινιών για το ολοκαύτωμα (έρχονται άλλες δυο την επόμενη εβδομάδα), τη συγκεκριμένη εποχή.