Oικολόγοι Πράσινοι

Αναδημοσιεύω ανοικτή επιστολή της κ. Πέλας Καλογήρου σχετικά με την αποχώρησή της από τους Οικολόγους-Πράσινους.



ΑΠΟΧΩΡΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΙΚΟΛΟΓΟΥΣ ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ

ΝΟΙΩΘΟΝΤΑΣ ΝΤΡΟΠΗ!!!



Τον τελευταίο καιρό, καθόλου αβάσιμα είχα αρχίσει να είμαι επιφυλακτική για τους Οικολόγους Πράσινους. Κόμμα με το οποίο ήμουν υποψήφια βουλευτής στον Νομό Πρέβεζας στις εθνικές εκλογές του 2007. Το πρώτο πραγματικό σοκ ήρθε με το δελτίο τύπου της εκτελεστικής γραμματείας στις 7 ή 8 Δεκέμβρη, για τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, όπου εστιάζοντας στους κυβερνητικούς χειρισμούς συγκρίνουν το γεγονός, με τις πυρκαγιές του 2007. Αναφέρουν ότι κατανοούν την οργή των νέων, ζητώντας τους όμως να είναι νηφάλιοι και ήσυχοι, μιλώντας για κουλτούρα βίας και κουλτούρα δημοκρατίας.

Στις 27 Δεκέμβρη 2008 στους γεμάτους παιδιά και πολίτες δρόμους της Γάζας άρχισε να εκτυλίσσεται η δολοφονική αεροπορική επέμβαση του Ισραήλ. Μια επέμβαση που προετοιμάζονταν καιρό τόσο σε στρατιωτικό όσο και σε επίπεδο προπαγάνδας. Μέσα σε λίγα λεπτά εκείνη την πρώτη μέρα 200 νεκροί και 700 τραυματίες παιδιά και άμαχοι δολοφονούνταν.

Στις 2 Γενάρη διαβάζοντας το δελτίο τύπου της εκτελεστικής γραμματείας των Οικολόγων Πράσινων για την εισβολή των Ισραηλινών στη Γάζα, αποφάσισα αμετάκλητα να αποστασιοποιηθώ από το κόμμα τους. Ένοιωσα ντροπή και εξοργίστηκα! Κοινοποιώντας τους την απόφασή μου μέσω μηνύματος μου, εξέφρασα την απογοήτευσή μου για το δεύτερο δελτίο τύπου σε σειρά για αυτά τα σοβαρά γεγονότα (τη δολοφονία του Αλέξη και την εισβολή των Ισραηλινών στη Γάζα) και τους δήλωσα ότι διαφωνώ με την λογική των ίσων αποστάσεων. Πως δεν καταφέρνουν να αγγίξουν τις πραγματικές πτυχές των γεγονότων και δυστυχώς νοιώθω να εκθέτουν τους αγώνες μου και να προσβάλουν την πολιτική και ιδεολογική μου ταυτότητα.

Μεταφέρω αυτούσια εδώ μερικά κομμάτια του δελτίου τύπου.

«Οι Οικολόγοι Πράσινοι» καλούν τα εμπλεκόμενα μέρη, Ισραήλ, Παλαιστινιακή Αρχή και διοίκηση της Χαμάς να επιδείξουν την αναγκαία αυτοσυγκράτηση και σωφροσύνη με γνώμονα πάντα το σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή και να αφήσουν κάτω τα όπλα.»

«Οι Οικολόγοι Πράσινοι καλούν το Ισραήλ και την Παλαιστινιακή Αρχή να προχωρήσουν σε άμεση επανέναρξη των συνομιλιών για επίτευξη οριστικής και βιώσιμης λύσης με εξασφάλιση της ειρηνικής διαβίωσης και αξιοπρέπειας των πολιτών των δύο λαών. Καλούν τους εμπλεκόμενους διεθνείς φορείς και κράτη να απαιτήσουν την εφαρμογή των διεθνών συμφωνιών και συμβάσεων.»

«Οι Οικολόγοι Πράσινοι ζητάμε να εγγυηθεί η διεθνής κοινότητα τα σύνορα και την ασφάλεια του Ισραήλ μέσα στο πλαίσιο επίλυσης του Παλαιστινιακού και να προχωρήσει η γενικότερη περιοχή σε αφοπλισμό κινούμενη σ'; ένα πλαίσιο συνεργασίας και αλληλεγγύης με βάση τις πραγματικές ανάγκες των κατοίκων της περιοχής κι όχι των αδίστακτων πολιτικών συμφερόντων που κυριαρχούν στην πολυετή διαμάχη και αυτές των εμπόρων όπλων.»
Μάλλον οι Οικολόγοι Πράσινοι Ελλάδας αποφάσισαν βλέποντας το ποσοστό τους να ανεβαίνει, πάση θυσία να μπούνε στην Ελληνική Βουλή γι αυτό και επιλέγουν ένα τόσο γλυκανάλατο προφίλ, προκειμένου να συμφωνήσουν με όλους, με όλων των αποχρώσεων τις «ιδεολογίες». Μην έχοντας κριτική στάση απέναντι στο σύστημα, μην έχοντας κριτική στάση απέναντι στη σφαγή που εξαπολύει το Ισραήλ με θύματα μωρά, παιδιά και άμαχο πληθυσμό! Πράγμα με το οποίο διαφωνώ απόλυτα και όπως είναι φυσικό δεν αντέχω να είμαι εκφραστής του. Ποιος ξέρει όμως τι άλλου είδους συμφωνίες έχουν κάνει οι Ο.Π. και με ποιους; Το δελτίο τύπου για την εισβολή στη Γάζα θα μπορούσε άνετα να έχει γραφτεί ακόμη κι από το υπουργείο εξωτερικών.

Φαίνεται πως αγνοούν οι έλληνες Ο.Π. ότι στο πλοιάριο "DIGNITY" βρισκόταν και η Σίνθια Μακίνι υποψήφια με τους Ο.Π. στις πρόσφατες Αμερικανικές εκλογές, η οποία σε διάβημά της με άλλους, ανάμεσά τους και ο Νόαμ Τσόμσκι εκφράζουν το σοβαρότατο έγκλημα του εμβολισμού του σκάφους στα διεθνή ύδατα, κάνοντας σφοδρή κριτική στη διεθνή κοινότητα για την αποσιώπησή της και την συνενοχή της απέναντι στα επαναλαμβανόμενα εγκλήματα πολέμου που διαπράττει το κράτος τρομοκράτης του Ισραήλ.

Η κατοχή της Γάζας έγινε αποδεκτή σιωπηρά από την σάπια διεθνή κοινότητα, από όλους ανεξαιρέτως. Σιωπηρά έχει επιβληθεί η στρατιωτική κατοχή του Ισραήλ στη Δυτική Όχθη, σιωπηρά και συνένοχα αποδέχονται οι ισχυροί του κόσμου τον σαδιστικό βασανισμό των εγκλωβισμένων Παλαιστίνιων που πλήττονται για μισό αιώνα από τα πιο εξελιγμένα κατά εποχή όπλα της αμερικανικής στρατιωτικής τεχνολογίας.

Κανένας ευσυνείδητος πολίτης του κόσμου δεν στέκεται αμέτοχος απέναντι στην γενοκτονία των Παλαιστινίων. Το Ισραήλ είναι ο μόνος στρατός που έχει κράτος.

Είναι το ΚΡΑΤΟΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣ!

Υποτίθεται πως το προσωνύμιο του κόμματός τους αναφέρεται στην οικολογία. Θέλουν να μιλούν για κλιματική αλλαγή που σαφώς συντελείται αλλά με πιο τρόπο το κάνουν; Θέλουν να αντιτάσσονται υποτίθεται στην πυρηνική ενέργεια αλλά πως επιλεκτικά; Να επισημάνω εγώ δυο τρία πραγματάκια για την καταστροφή που προκαλεί το Ισραήλ και το οπλοστάσιό του που σαφώς δεν είναι ανεξάρτητο από εκείνο της Αμερικανικής στρατιωτικής τεχνολογίας.

Και στην τελευταία δολοφονική επιδρομή στη Γάζα χρησιμοποιήθηκαν βιοχημικά όπλα, βόμβες διασποράς και φωσφόρου.

Σύμφωνα με μαρτυρίες γιατρών, νέα είδη τραυμάτων είχαν να αντιμετωπίσουν όπως ακατάσχετη αιμορραγία σε όλο το σώμα των τραυματιών πράγμα που σημαίνει πως το Ισραήλ χρησιμοποίησε κάποιες ουσίες που διαταράσσουν τον μηχανισμό πήξεως του αίματος και μάλλον δεν θα μάθουμε ποτέ ποιες.

Η καταστροφή που εξαπολύει το Ισραήλ δεν δημιουργεί μόνο ανθρώπινες απώλειες. Η συνέπειες για το περιβάλλον είναι άγνωστες και ως προς τη σοβαρότητα και ως προς το χρόνο. Η χλωρίδα της περιοχής έχει εξαφανιστεί παντελώς.

Δεν είναι τυχαίο που οι Παλαιστίνιοι χαρακτηριστικά λένε πως το Ισραήλ είναι Ο ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, ΤΟΥ ΔΕΝΤΡΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ! (Μία από τις χυδαιότερες τακτικές τους είναι η ρήψη παιχνιδιών-βομβών που βρίσκουν τα παιδιά στα συντρίμμια με αποτέλεσμα τον φρικτό θάνατο.)

50χλμ. ανατολικά από τη Λωρίδα της Γάζας βρίσκεται η πόλη Ντιμόνα. Οι πυρηνικοί της αντιδραστήρες με δυναμική παραγωγής πάνω από 50 κεφαλές ανά μήνα αποτελεί μόνο το 1/5 της παραγωγής του Ισραήλ, με τις γνωστές επιπτώσεις για το περιβάλλον και τον άνθρωπο τόσο στη περιοχή της Μ. Ανατολής όσο της Μεσογείου και της Ευρώπης, του πλανήτη μας γενικότερα. (Είναι ωστόσο η μόνη χώρα στον κόσμο που το οπλοστάσιό της παραμένει κρυφό, αφού ποτέ δεν υπέγραψε την «Συμφωνία για τη μη Διάδοση Πυρηνικών Όπλων» (Νon Proliferation Treaty), θέμα το οποίο απαιτεί ολόκληρη αρθρογραφία)

Μια τέτοια προσέγγιση θα περίμενα να διαβάσω σε ένα δελτίο τύπου ενός κόμματος που θέλει να ονομάζεται ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟ και θέλει να προέρχεται από το κίνημα.

Αυτό είναι το σκηνικό στην πολύπαθη Παλαιστίνη και όποιος δεν το βλέπει, το αρνείται ή το κρύβει, είναι τυφλός, ψεύτης, πολιτικός ή Ισραηλινός αξιωματούχος !

Ως άνθρωπος και ως πολιτική οντότητα δεν επιτρέπω σε κανέναν να μιλά εξ ονόματος μου για ορθολογικές λύσεις και τραπέζια διαπραγματεύσεων κρατώντας ίσες αποστάσεις, ή πιο σωστά αποστάσεις ασφαλείας. Ντροπή!



ΠΕΛΑ ΚΑΛΟΓΗΡΟΥ

Πρέβεζα

Moυσικό διάλειμμα

Σας αφήνω για λίγο μ' ένα τραγούδι αφιερωμένο στη φιλία.

"Φίλος είναι αυτός που ξέρει καλά
το τραγούδι της καρδιάς σου
και θα στο τραγουδήσει
όταν εσύ
θα'χεις ξεχάσει τα λόγια"

Θα τα ξαναπούμε πολύ σύντομα.
Μέχρι τότε, να είστε και να περνάτε καλά!

Mυθομαχίες!

Με αφορμή την προηγούμενη ανάρτηση και τις σκέψεις για τα σημερινά παιχνίδια και τη βία που περνάει στα παιδιά μέσα απ' αυτά, είχα μία συζήτηση με μια φίλη, μητέρα ενός 10χρονου αγοριού. Μεταξύ άλλων μου έδειξε ένα καινούργιο παιχνίδι με κάρτες, τις Μυθομαχίες, που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση.
Απευθύνεται βέβαια σε παιδιά πάνω από 7 χρονών.

Είναι ένα διαφορετικό παιχνίδι που αναφέρεται εξ' ολοκλήρου στην Παγκόσμια Μυθολογία.

Στην Ελλάδα κυκλοφορεί η έκδοση για την Ελληνική Μυθολογία, ενώ υπάρχει και αντίστοιχη για την Σκανδιναβική.
Περιλαμβάνει 350 φιγούρες, εξηγώντας παράλληλα στο κάτω μέρος της κάρτας την προέλευση, δηλαδή ποιοί ήταν οι γονείς του προσώπου που απεικονίζει, την δράση του και τον κυριότερο άθλο του ή εχθρό του (αν υπάρχει). Ετσι τα παιδιά μαθαίνουν και συγχρόνως συγκρίνουν μύθους βρίσκοντας ομοιότητες ή διαφορές μεταξύ των χαρακτήρων.

Eίναι ένα απ' τα λίγα παιχνίδια που μπορούν να παίξουν αγόρια και κορίτσια μαζί, γιατί η Μυθολογία εκτός από τέρατα, δράκους και φοβερά πλάσματα,κατακλύζεται κι από πληθώρα θηλυκών χαρακτήρων όπως είναι οι νύμφες,οι αμαζόνες, οι θεές και οι βασίλισσες! Οι φιγούρες είναι χωρισμένες σε κατηγορίες όπου η χρωματική διάκριση δηλώνει κάθε ένα απ' τα στοιχεία της φύσης (Γή,Νερό,Αέρας,Φωτιά).

Η ποιότητα του σχεδιασμού επίσης είναι πολύ καλή, πράγμα περίεργο για τέτοιου είδους παιχνίδια. Οι ήρωες παρουσιάζονται όχι όπως στα κλασσικά βιβλία μυθολογίας αλλά με μορφές πιό κοντά σ' αυτές που έχουν συνηθίσει τα παιδιά σήμερα χωρίς όμως να αλλοιώνεται ο χαρακτήρας τους.

Χάρηκα όταν έμαθα ότι οι εμπνευστές και σχεδιαστές του παιχνιδιού είναι Ελληνες κι ελπίζω να κάνει επιτυχία και σε άλλες χώρες δείχνοντας πώς ένα στοιχείο πολιτισμού μπορεί να γίνει εκπαιδευτικό παιχνίδι πάνω σε διεθνή πρότυπα. Ας μη ξεχνάμε ότι η Ελληνική Μυθολογία διδάσκεται στα σχολεία πολλών χωρών, κυρίως Ευρωπαϊκών, αλλά και χωρών που έχουν οι ίδιες παράδοση όπως η Ινδία!

Συνήθως τα παιδιά δεν θέλουν να παίζουν με κάτι που τους θυμίζει "σχολείο". Κυκλοφορούν επίσης παιχνίδια με παραπλανητικές γνώσεις. Θυμάμαι κάποτε η κόρη μου όταν ήταν 7 χρονών μιλώντας στο τηλέφωνο με μιά φίλη της και με ύφος ανθρώπου που πραγματικά λυπάται για την κατάντια του πλησίον του της είπε:
"..η καημένη η μαμά μου νομίζει ότι τα Χελωνονιντζάκια είναι Ιταλοί ζωγράφοι.." (τα ονόματα των Νιντζα ήταν Ντονατέλλο, Μικελάντζελο,Λεονάρντο κλπ. για όσους δεν το ξέρουν).

Οι Μυθομαχίες μου φάνηκαν ένας πολύ καλός συνδυασμός γνώσης και διασκέδασης με απόλυτο σεβασμό για τα παιδιά βασισμένο στα σημερινά πρότυπα παιχνιδιών διεθνώς.

Μακάρι τα παραμύθια των προγόνων μας να γίνουν παιχνίδι για πολλά παιδιά του κόσμου!

Καλό ταξίδι κ.Ευγένιε..

Είμασταν 10 χρονών περίπου και τα παιδιά του χωριού είχαμε ένα πολύ αγαπημένο παιχνίδι τα βράδια του καλοκαιριού. Ενα μεγάλο άσπρο σεντόνι, μιά λάμπα, μερικές αυτοσχέδιες φιγούρες, διανομή ρόλων και η παράσταση ήταν έτοιμη. Οι κολλητοί έπαιρναν ρόλους μεγάλους όπως του Κυρ-Νιόνιου ή του Χατζηαβάτη αλλά οι λιγότερο συμπαθείς μπορούσαν να περάσουν το βράδυ κρατώντας με δυό καλάμια το σεντόνι τεντωμένο. Αυτό που έκρινε όμως ποιός θα πάρει τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Καραγκιόζη ήταν το ποιός μπορούσε καλύτερα να μιμηθεί τη χροιά της φωνής του.

Αυτή η φωνή έσβησε προχθές.

Ο Ευγένιος Σπαθάρης, ο μεγαλύτερος Καραγκιοζοπαίχτης και όχι μόνο, μας έκανε να αγαπήσουμε αυτή τη φιγούρα.
Αυτός της έδωσε φωνή, στέγη, παρέα, οικογένεια αλλά κυρίως ψυχή.
Ο κουρελής, κακοντυμένος,φτωχός Καραγκιόζης που καταφέρνει με την πονηριά και το χιούμορ του να ξεγελάσει τις αρχές. Με τις ιστορίες του ταυτίζονται κάποια στιγμή όλοι, αυτός είναι ο σκοπός. Αυτός είναι κι ο μέσος Ελληνας.

Το Θέατρο Σκιών ξεκίνησε στην Ελλάδα με τον πατέρα του Σωτήρη Σπαθάρη, ο οποίος πέθανε κρατώντας μιά δερμάτινη φιγούρα του Πασά στα χέρια του. Ο Ευγένιος παρά τα διαφορετικά όνειρα που είχε, συνέχισε την πορεία του κι έκανε γνωστό τον Καραγκιόζη σε πολλές χώρες του κόσμου. Πίσω από ένα φωτισμένο πανί παίζονται ιστορίες,τρυφερές, αστείες, κριτικές πολλές φορές. Απαντάει, σχολιάζει και αντιστέκεται. Νικάει σχεδόν πάντα αλλά παραμένει φτωχός, τα πλούτη δεν του ταιριάζουν καθόλου.

Τα πλούτη δεν ταίριαζαν ούτε στον Ευγένιο Σπαθάρη. Ηταν ένας σεμνότατος άνθρωπος, όπως όλοι οι αληθινοί άνθρωποι της τέχνης τον οποίο είχα την εξαιρετική τύχη να γνωρίσω προσωπικά. Κάποτε μου είχε πεί: Μη φέρεις τα παιδιά σου να δούν τη παράσταση στο θέατρο, πάρε ένα σεντόνι και παίξτο μόνη σου γι' αυτά.

Ηταν ζωγράφος, είχε παίξει σε κάποιες ταινίες,είχε σκηνοθετήσει και κυρίως σκηνογραφήσει αρκετές παραστάσεις για το θέατρο (Βατράχους, Το Μεγάλο μας Τσίρκο),είχε συνεργασθεί με τον Τσαρούχη κι είχε πάρει μέρος σε μουσικές εκδηλώσεις με τον Σαββόπουλο. Συγχωρήστε με που δεν θυμάμαι όλη τη βιογραφία του.

Αυτό που θυμάμαι ήταν πως πάνω απ' όλα αισθανόταν ο παππούς όλων των παιδιών. Τα αγαπούσε πολύ τα παιδιά.

Ιδρυσε το Σπαθάρειο Μουσείο Θεάτρου Σκιών στο Μαρούσι. Στο μουσείο αυτό καταλαβαίνει κάποιος, εκτός απ' την ιστορία του Θεάτρου Σκιών,το πόσο μεγάλο κομμάτι της σύγχρονης πολιτιστικής μας ιστορίας αποτελεί αυτός ο άνθρωπος. Κυρίως για το πόσο μεγάλο αγώνα χρειάστηκε να κάνει για να διαδώσει τον Καραγκιόζη και κυρίως να τον κρατήσει ζωντανό σε μιά εποχή που δεν είναι καθόλου εμφανές.

Πόσο εύκολο είναι αυτό μετά τον θάνατό του?

Το 1966 όταν ξεκίνησε πειραματικά η τηλεόραση, μία απ'τις πρώτες εκπομπές της ήταν οι παραστάσεις του Καραγκιόζη με τον Σπαθάρη, έτσι τον μάθαμε εμείς σαν παιδιά. Μόνο που τότε γύρω μας ταπεινοί άνθρωποι υπήρχαν πολλοί. Τα λόγια του τ'ακούγαμε κι από άλλους.

Στην εποχή του Σούπερμαν, των Μάγκα και των τερατόμορφων ηρώων των παιδιών, τι θέση έχει ο κουρελής Καραγκιόζης?
Στην εποχή της έπαρσης και της αφθονίας ποιό παιδί θα ταυτιστεί με τον ταπεινό ανθρωπάκο?

Τώρα που ο Σπαθάρης δεν υπάρχει, θα καταντήσει μουσειακό είδος το Θέατρο Σκιών?
Εύχομαι όχι αλλά αισιόδοξη δεν είμαι.

Καλό ταξίδι κυρ-Ευγένιε κι ένα μεγάλο ευχαριστώ για τα όμορφα παιδικά μου βράδια.

Tα όρια της σάτιρας είναι στο Σισμανόγλειο

Θυμάμαι την πρώτη φορά που είδα την Εφη Θώδη σ'ένα πανηγύρι στην Εύβοια. Όπως οι περισσότερες τραγουδίστριες του είδους είχε μιά απίστευτη αντοχή να τραγουδάει επί 6 ώρες συνέχεια, επαναλαμβάνοντας συχνά τα ίδια τραγούδια,μ' ένα χαμόγελο κολλημένο στο στόμα και με μάτια που έδειχναν κούραση. Δεν αρνήθηκε ούτε μία απ' τις "παραγγελιές" ενώ επικοινωνούσε άνετα με τον κόσμο σαν να τους γνώριζε απο καιρό.

Την ξαναείδα ένα μεσημέρι στη τηλεόραση και την θυμήθηκα απ΄αυτή την άμεση επικοινωνία που είχε με όλους. Στη συνέχεια δεν άντεχα να βλέπω την σταδιακή γελοιοποίησή της απ'τις γνωστές εκπομπές και τον εξευτελισμό που δεχόταν είτε ήταν εν γνώση της είτε όχι. Και ένοιωθα μεγαλύτερη αηδία απ'την υποκρισία κάποιων όπως ο κ.Λαζόπουλος που είχε ακόμα και το θράσος να κατηγορήσει στην τελευταία του εκπομπή όσους κάνουν κάτι από συμφέρον για τα χρήματα και όχι αυτό που τους λέει η συνείδησή τους!!! Αν εξαιρεί τον εαυτό του απ' αυτή την κατηγορία σημαίνει ότι κατά συνείδηση συνέβαλλε τα μέγιστα στη σημερινή κατάσταση της γυναίκας αυτής.

Δεν με ξάφνιασε πολύ αυτή η κατάληξη. Δεν είναι εξ' άλλου η πρώτη φορά που η ξαφνική δημοσιότητα τρελλαίνει έναν άνθρωπο. Προφανώς χρειάζεται κάποια προδιάθεση και σαφώς δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι την ίδια ικανότητα διαχείρησης μιάς τέτοιας αλλαγής. Κάποια παιδιά που συμμετείχαν σε ριάλιτυ χρειάστηκαν ψυχιατρική βοήθεια μετά και κάποια άλλα όχι.Μιά μέρα στη Παλλήνη είδα να ζητιανεύει στο δρόμο ένας απ' τους πιο δημοφιλείς απ'το "τσίρκο" της Πάνια. Ποιός πρέπει να πάρει την ευθύνη και να κρίνει πού πρέπει να σταματάει η δημοσιότητα όταν τα σημάδια της διαταραχής είναι εμφανή για να μην έχουν το ίδιο τέλος με την Θώδη κι άλλοι πρωταγωνιστές του καρναβαλιού της τηλεόρασης?

Η μήπως της αρένας? Αρένα με άγρια θηρία που δεν διστάζουν να κατασπαράξουν όποιο θήραμα βρεθεί στο δρόμο τους. Αρένα κι εμείς που απ'τις κερκίδες βλέπουμε το θέαμα και γελάμε.
Είμαστε εξ΄ίσου ένοχοι.
Λες και το θέαμα μιάς άρρωστης ψυχικά γυναίκας μας έκανε να αισθανθούμε καλά, γιατί εμείς δεν φτάσαμε ακόμα εκεί. Εμείς είμαστε υγιείς γιατί ποτέ δεν ισχυριστήκαμε ότι θεραπεύουμε τον καρκίνο ή γιατί δεν φωτογραφηθήκαμε με δυό αρνιά στην πλάτη.

Σε καμμία άλλη χώρα δεν έχω δεί τέτοιες εκπομπές. Οχι γιατί φοβούνται την παρέμβαση και τη τιμωρία του ραδιοτηλεοπτικού συμβουλίου αλλά γιατί η κοινωνία δεν τις δέχεται.
Εάν υπήρχε εκπομπή πχ στη Γαλλία να γελοιοποιήσει κάποιον άνθρωπο, όσο ψώνιο κι αν είναι, με τον χυδαίο τρόπο που γίνεται εδώ θα είχε πρώτα απ' όλα την κατακραυγή του κόσμου.
Αυτή είναι η διαφορά.
Γίναμε μια κοινωνία που όχι μόνο δέχεται αλλά και επιβραβεύει τον εξευτελισμό, τη φτήνεια και τη χυδαιότητα. Κι είμαστε τόσο υποκριτές που κάνουμε και κριτική εκ των υστέρων σ΄ένα θέαμα που έχουμε γίνει πρώτοι εμείς θεατές.

Πως αλλιώς να χαρακτηρίσω τους Αλ-τσαντιριώτες που με τον αρχηγό της φυλής γελάνε και χειροκροτάνε τη διαταραχή της Θώδη, του Γαλάτη,της Λουκά και άλλων για να νοιώσουν σπουδαίοι αυτοί και να βγάλει κι άλλα λεφτά ο αρχηγός..

Τα όρια της σάτιρας βρίσκονται στη ψυχιατρική κλινική του Σισμανόγλειου.
Τα όρια της ηθικής κατρακύλας μιάς κοινωνίας τα ψάχνουμε ακόμα...

O Roberto Benigni στην Κόλαση της Αθήνας

Ο Roberto Benigni έκανε μιά ενθουσιώδη είσοδο στο κατάμεστο Μέγαρο χθές το βράδυ.
Xοροπηδώντας, είπε σε άψογα ελληνικά: Καλησπέρα πατριώτες,η καρδιά μου χτυπάει δυνατά! Ευτυχισμένος και κυρίως συγκινημένος που βρισκόταν στην Ελλάδα, εξήγησε σε όλους τους τόνους το πόσο ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός έχει επηρεάσει την σκέψη του σύγχρονου κόσμου, πόσο καθοριστικό ρόλο έχει παίξει ο Ομηρος στη διαμόρφωση της ποίησης και πόσο αγαπάει τη χώρα μας και τους Ελληνες, ο ίδιος.

Με το γνωστό χειμαρρώδες χιούμορ του, έκανε μιά ξεκαρδιστική σάτιρα για τη σύγχρονη πολιτική ζωή της Ιταλίας με βασικό πρωταγωνιστή τον αγαπημένο του Σίλβιο Μπερλουσκόνι (στο άκουσμα του ονόματος και μόνο ο κόσμος ξεσπούσε σε γέλια και χειροκροτήματα), στα σκάνδαλα που κλονίζουν την Ιταλία μέχρι και τις τελευταίες έρευνες για τη σεξουαλική ζωή των συμπατριωτών του.

Από την σύγχρονη Ιταλία συνδυάζοντας ευρηματικά πρόσφατα γεγονότα με μνήμες του παρελθόντος ξεκινά το ταξίδι του στη ποίηση του Δάντη.
Η Θεία Κωμωδία είναι το σπουδαιότερο ιταλικό επικό ποίημα που γράφτηκε απ'το 1308-1321. Χωρίζεται σε τρία μέρη τη Κόλαση,το Καθαρτήριο και τον Παράδεισο. Στο ποίημα για πρώτη φορά περιγράφεται σε πρώτο πρόσωπο ένα φανταστικό ταξίδι του ίδιου του Δάντη στον Αδη.
Ο Μπενίνι επέλεξε να αφηγηθεί το 5ο κάντο της Κόλασης που αναφέρεται στην αγάπη,στον έρωτα και στο σεξ γιατί,όπως λέει αυτό θα αγαπήσουν και θα καταλάβουν καλύτερα οι νέοι. Κάθε στίχο του κειμένου τον απαγγέλλει τμηματικά, τον σχολιάζει, τον αναλύει,τον ερμηνεύει με απλή καθημερινή γλώσσα φέρνοντας τον πολύ κοντά στον θεατή προσδίδοντας του μιά λαϊκότητα χρησιμοποιώντας εως και ειρωνικά ή δεικτικά σχόλια.Κάνει αναφορές, συγκρίσεις με το παρόν. Η μεγάλη αγάπη του για τον ποιητή είναι εμφανής κάθε λεπτό ενώ εξηγεί το κοινωνικό περιβάλλον του Μεσαίωνα που γράφτηκε αυτό το ποίημα και πόσο ανατρεπτικό ήταν για την εποχή του.Μιά ερμηνεία καρδιάς, ένας συνδυασμός γέλιου και ποίησης.

"Ο Δάντης μας διαβάζει, δεν τον διαβάζουμε. Μας κάνει να νοιώθουμε πρωταγωνιστές της δικής μας προσωπικής ιστορίας, ότι είμαστε το κέντρο,μοναδικοί".
Τον συγκρίνει με τον Ομηρο.
"Μόνο με τον Όμηρο μπορεί να συγκριθεί. Αλλά ενώ οι ήρωες του Ομήρου καθορίζουν τις πράξεις τους απ'τις βουλές και εντολές των Θεών, οι ήρωες του Δάντη έχουν οι ίδιοι την επιλογή των αποφάσεων τους".

Ο Δάντης έγραψε το βιβλίο για μιά γυναίκα, τη Βεατρίκη, που αποτελεί το γυναικείο πρότυπο γι΄αυτόν και ήταν υπαρκτό πρόσωπο.
"Αγάπη,που όποιον αγαπιέται τον αναγκάζει ν' αγαπάει με συνεπήρε τόσο έντονη γι' αυτόν,που ακόμα όπως βλέπεις με κρατάει". Λόγια ερωτευμένης γυναίκας που βρίσκεται στη Κόλαση.

Κάνοντας μιά θεολογική προσέγγιση, εξηγεί ότι στον Μεσαίωνα οι καταραμένοι ήταν στην Κόλαση έχοντας το μίσος και την περιφρόνηση όλων. Ο Δάντης τους εξυψώνει, τους δίνει ανθρώπινες τρυφερές φωνές, τους δικαιολογεί την αμαρτία, τους συγχωρεί.
Μόνο ο Ιησούς Χριστός,λέει ο Μπενίνι, έκανε το ίδιο.

Στη συνέχεια απαγγέλλει όλη την ωδή συνολικά χωρίς παρεμβάσεις με απόλυτο σεβασμό στο πρωτότυπο κείμενο και στον δημιουργό του.

Ήταν μιά συγκονιστική συνάντηση ενός μεγάλου ηθοποιού μ'ένα αριστουργηματικό έργο.
Ο Μπενίνι έχει όλα τα εκφραστικά μέσα που χρειάζεται ένας ηθοποιός, ένα γνήσιο πληθωρικό ταλέντο αλλά κυρίως μιά αύρα χαράς και γέλιου που μεταδίδει στον κόσμο με απίστευτη αμεσότητα, ένας άξιος επίγονος του Τσάπλιν.

Σε μιά συνέντευξή του λέει:
"Ο Παράδεισος είναι η ίδια η ζωή. Η Κόλαση πολύ φοβάμαι πως τις περισσότερες φορές είμαστε εμείς οι ίδιοι. Ναι,και η Κόλαση και ο Παράδεισος είναι μέσα μας"

Χθές το βράδυ το επιβεβαίωσε! Εκτός από μεγάλος ηθοποιός χρειάστηκε να δείξει και πόσο ευαίσθητος άνθρωπος είναι μπροστά σε μιά απρέπεια που του έγινε απ' το αθηναικό κοινό.
Η παράσταση λόγω του αυτοσχεδιασμού και του αυθορμητισμού του ηθοποιού δεν ήταν δυνατόν να έχει μεταφρασθεί. Οι υπέρτιτλοι κάλυπταν μόνο τους στίχους της ωδής. Δεν ήταν επίσης δυνατόν να γίνει σε δύο γλώσσες (αγγλικά και ιταλικά). Το αποτέλεσμα ήταν ότι ο περισσότερος κόσμος, εκτός απ' τους Ιταλούς ή τους ιταλόφωνους της αίθουσας,δεν καταλάβαινε σχεδόν τίποτα. Ετσι πάρα πολλοί, θεώρησαν ότι έπρεπε επιδεικτικά να φύγουν κατά τη διάρκεια της παράστασης αφήνοντας ένα μεγάλο μέρος της πλατείας άδειο! Μερικοί σφύριξαν κιόλας ξεδιάντροπα.
Δακρυσμένος ο Μπενίνι, πριν αρχίσει την απαγγελία του πρωτότυπου στο τελευταίο μέρος, είπε: "Συγνώμη, νόμιζα ότι το πάθος μου γι' αυτό που κάνω θα ήταν αρκετό για να καταλάβετε, ίσως υπερεκτίμησα τον εαυτό μου.."
Δέχομαι ότι δεν είναι ευχάριστο να μη καταλαβαίνεις κάτι κυρίως όταν δεν είσαι προετοιμασμένος γι' αυτό, αλλά αυτό είναι καθαρά ευθύνη των διοργανωτών της παράστασης. Οταν όμως έχεις μπροστά σου έναν τόσο μεγάλο ηθοποιό αλλά κυρίως ένα τόσο ευαίσθητο άνθρωπο, δεν τον προσβάλλεις έτσι. Είμαι σίγουρη ότι αυτοί που έφυγαν έχουν χάσει άσκοπα περισσότερες ώρες της ζωής τους απ'τη μία που θα έχαναν στο Μέγαρο.
Στο τέλος της παράστασης, μας χαιρέτησε εμφανώς στενοχωρημένος και μάλλον ψυχρά.

Λίγο πρίν είχε πεί:

"Η Ποίηση δεν ανήκει μόνο στην πένα αυτού που την γράφει ή στη φωνή αυτού που την απαγγέλει αλλά κυρίως στ'αυτιά αυτών που την ακούνε".