Aπόβαση στη Νορμανδία

Η Νορμανδία είναι μία ιστορική περιοχή της Βορειοδυτικής Γαλλίας. Πατρίδα του Γουλιέλμου του Κατακτητή,του Chateaubriand,του Flaubert και πολλών άλλων, μιά πανέμορφη και καταπράσινη περιοχή με 350 χιλιόμετρα ακτογραμμή. Ατέλειωτες παραλίες που κόβονται απότομα από τεράστιους βράχους,συχνές παλλοίριες,παγωμένα νερά. Σε πέντε απ' αυτές, στις 6 Ιουνίου του 1944 έγινε η μεγαλύτερη απόβαση όλων των εποχών.Γνωστές με τα κωδικοποιημένα τους ονόματα όπως εμφανίζονταν στους χάρτες των συμμάχων, Οmaha (φωτο),Sword,Juno,Gold,Utah. Eάν υπάρχει κάποιος που πιστεύει ότι ο πόλεμος μπορεί ν'αποτελεί λύση σε κάποιο πρόβλημα, αρκεί να κάνει μιά βόλτα σ' αυτό που σήμερα οι Γάλλοι αποκαλούν "νεκρόπολη".
Οι πρώτοι που προσπάθησαν να περάσουν στην κατεχόμενη Γαλλία ήταν 900 Καναδοί Rangers, απ΄το σημείο Pointe de Hoc (φωτο). Ο βράχος έχει περίπου 200 μέτρα ύψος και σου κόβει την ανάσα η σκέψη ότι απ'τους 900 που προσπάθησαν να περάσουν τα κατάφεραν μόνο οι 80. Τα bunker των Γερμανών που τους περίμεναν έχουν μείνει όπως ήταν. Μπαίνοντας μέσα,δυό μικρά άδεια παγωμένα δωμάτια με μιά αναμμένη λάμπα. Ανατριχιάζεις και που το βλέπεις. Στο έδαφος ακόμα ορατά τα σημάδια απ'τις βόμβες,επίτηδες δεν έβαλαν χώμα για να καλύψουν τα βαθουλώματα, άφησαν την γη να μιλάει. Το γεγονός ότι έχουν αφήσει ό,τι σώθηκε άθικτο, δίνει μιά αίσθηση ότι όλα αυτά συνέβησαν χθές, ένα πολύ περίεργο συναίσθημα που παρά τη απόλυτη σιωπή σου φαίνεται ότι ακούς τους ήχους της μάχης.'Εξω απ'τον χώρο πολλά μουσεία με σπουδαιότερο αυτό της Arromanche μια μικρή παραθαλάσσια πόλη όπου οι σύμμαχοι έχτισαν το πρώτο τεχνητό λιμάνι τρείς μέρες μετά την απόβαση για να περάσουν τα τανκς και τα πολεμοφόδια. Σύλληψη του Τσωρτσιλ από το 1942. Εξαιρετικές αναπαραστάσεις της μάχης, ταινίες,μακέτες του τεχνητού λιμανιού.Από το παράθυρο του μουσείου βλέπεις τα τεράστια τσιμεντένια μπλοκα (φωτο), ό,τι απέμεινε απ'αυτο το εγχείρημα που στη σύλληψή του ήταν μοναδικό γιατί για πρώτη φορά φτιάχτηκε ολόκληρος λιμενοβραχίονας και γέφυρες σε σπαστά κομμάτια που συναρμολογήθηκαν μετά. Πολλά απ'τα κομμάτια της σπαστής γέφυρας είναι ακόμα εκεί.Η καταιγίδα της 19ης Ιουνίου 44, κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος.Στο μουσείο υπάρχει αναφορά για όλες τις χώρες που συμμετείχαν στην απόβαση, μιά μικρή για την Ελλάδα επίσης, τάνκς,στολές,φωτογραφίες,παράσημα. Τα περισσότερα θύματα ήταν Αμερικανοί,Καναδοί και Άγγλοι.Απ΄το μουσείο βγαίνεις μ΄ενα συναίσθημα "ηρωϊκό και πένθιμο". Δεν μπορείς να μην θαυμάσεις το κουράγιο που χρειάστηκαν όλα αυτά τα παιδιά να κάνουν κάτι που φαινόταν ακατόρθωτο και κοιτάζοντας τη θάλασσα μπορείς να φανταστείς πόσο κόκκινη ήταν εκείνη τη μέρα.Φωτογραφίες που δείχνουν τους στρατιώτες στοιβαγμένους στα πλοία να καπνίζουν και να γελάνε και μετά ν'ανοίγει ο καταπέλτης και να τους περιμένει ο θάνατος στα πρώτα βήματα πάνω στην άμμο..
Κανένα συναίσθημα όμως δεν συγκρίνεται μ'αυτό που νοιώθεις όταν αντικρύζεις τα δύο μεγαλύτερα νεκροταφεία. Το Γερμανικό στη La Cambe και το Αμερικανικό στη Colleville.
Στο πρώτο,είναι θαμμένοι 19000 στρατιώτες. Εξαιρετικά λιτό, οι τάφοι είναι μαύροι αλλά πολλοί είχαν λουλούδια, σημάδι ότι ακόμα οι οικογένειες τους δεν τους ξέχασαν. Ρωτάω ένα Γερμανό τουρίστα αν είναι κάποιος δικός του εδώ."Οχι,μου λέει, αλλά τι σημασία έχει,παιδιά ήταν κι αυτά". Κοιτάζοντας προσεκτικά τις πλάκες με τα ονόματα βλέπεις ότι η μεγαλύτερη ηλικία ήταν 21 χρονών. Η ατμόσφαιρα είναι πραγματικά πολύ βαριά. Στο Αμερικανικό, είναι θαμμένοι 9500 στρατιώτες περίπου αλλά η έκτασή του είναι δέκα φορές πιό μεγάλη. Εκτός απ'τα μνημεία της εισόδου όπου οι διάσημοι επισκέπτες του αφήνουν λουλούδια ή γίνονται τελετές, όπου και να γυρίσει το μάτι σου σε όλη την υπόλοιπη απέραντη έκταση βλέπεις λευκούς σταυρούς. Με απόλυτη συμμετρία και ευθυγράμμιση.Σαν ολόκληρη η μεραρχία να έχει παραταχθεί σε στάση προσοχής. Ένα συγκλονιστικό θέαμα. Κι εδώ οι ηλικίες είναι από 19 έως 23,ονόματα απ'όλη την Αμερική.Eνα μικρό μουσείο μέσα στο νεκροταφείο με άριστα οπτικοακουστικά μέσα σου θυμίζει πώς η Αμερική ελευθέρωσε την Ευρώπη.Οι Γάλλοι, με μιά δόση κακίας, λένε ότι οι Αμερικανοί πέθαναν μέχρι του έσχατου Καναδού, αλλά αυτό δεν έχει καμμιά σημασία. Σ'ένα τοίχο είναι γραμμένα 1500 ονόματα στρατιωτών που ήταν εκεί αλλά δεν βρέθηκαν ποτέ. Μιά ξεναγός δείχνει ένα όνομα σ΄ενα γκρούπ Αμερικανών τουριστών που κλαίνε γοερά, κι εξηγεί ότι αυτός ήταν ό πραγματικός στρατιώτης Ράιαν,η ιστορία του οποίου έγινε αφορμή για την ταινία,αλλά που το τέλος ήταν δυστυχώς διαφορετικό γιατί ο αληθινός δεν βρέθηκε ποτέ.
Δεν μπορώ να περιγράψω ακριβώς τη συγκίνηση που ένοιωσα στην Ομάχα, στην Colleville και στην Arromanche. Ηταν το πιό δυνατό συναίσθημα όλης της επίσκεψης στην Νορμανδία η οποία έχει πανέμορφα μέρη και πόλεις όλο ζωή,υπόσχομαι επόμενες πιό χαρούμενες αναρτήσεις γι'αυτές.
Στην έξοδο του Γερμανικού νεκροταφείου υπάρχει αυτή η επιγραφή:

"Οι τάφοι των στρατιωτών είναι οι μεγαλύτεροι κήρυκες της ειρήνης"