Το τέλος του ταξιδιού

Το μπλογκάκι αυτό έφτασε στο τέλος του ταξιδιού του.
Ηταν ένα απ΄τα ωραιότερα που έχω κάνει ποτέ και το μόνο που σας είχα μαζί μου.
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ όλους για τη παρέα και για κάποια κομμάτια ψυχής που ανά καιρούς αφήσατε εδώ.
Σας αφήνω μ΄ένα αγαπημένο μου τραγούδι και ξέρω ότι θα μου λείψετε πολύ..
Να είστε όλοι πολύ καλά και να προσέχετε!




Αντα

Tonino Carotone

O Tonino Carotone είναι Βάσκος, τρελλός και ασυμβίβαστος. Ερχεται για άλλη μιά φορά στην Αθήνα στο Half Note από 9-14 Οκτωβρίου.
Ενώ έγινε γνωστός απ'το Me cago el Amor, το τελευταίο του Cd "Ciao Mortali" έχει μερικά τραγούδια όπως το Il Santo και το De Vuelta por Buenos Aires που και οι στίχοι και η μουσική είναι εξαιρετικοί.
Συχνά παρεξηγημένος, ίσως λόγω της όχι και τόσο μελωδικής φωνής του, δίνει την αίσθηση του εύκολου ή ότι μάλλον δουλεύει τον κόσμο.
Κι όμως με μιά δεύτερη ματιά ή ανάγνωση τα τραγούδια του Carotone όχι μόνο έχουν κάτι να πουν αλλά προβληματίζουν, σε κάνουν και να σκέφτεσαι και να χορεύεις συγχρόνως. Σίγουρα δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει ακόμα και ελαφρά υβριστικές φράσεις αλλά με μιά τρυφερότητα όπως το Il Santo (O Aγιος) που αναφέρεται σ'έναν άγιο που μεθάει όταν πίνει αλλά μ'ευλογεί με τη κιθάρα του και μ'ακολουθεί όταν τραγουδάω.
Με τον Manu Chao τραγουδάει το Pornofutbol ενώ στην Αθήνα θα τον συνοδεύει το ιταλικό συγκρότημα Arpioni.
Αν και ο χώρος του Half Note δεν είναι ο ιδανικός για τον συγκεκριμένο τραγουδιστή, λέω να πάω οπωσδήποτε!

Συμβαίνουν εις Παρισίους!

Μετά από αρκετές μέρες στο Παρίσι είπα να σας μεταφέρω όχι τα αξιοθέατα αλλά μερικά απ' αυτά που συμβαίνουν στη γαλλική πρωτεύουσα αυτήν την εποχή!

Τα σχολεία δεν πληρώνονται αλλά πληρώνουν!!
Κάποια δημόσια σχολεία σε επιλεγμένους δήμους (κυρίως εκεί που υπάρχουν πολλά παιδιά μεταναστών) αποφάσισαν να επιβραβεύουν με χρηματικό ποσό τους μαθητές που παρακολουθούν κανονικά τα μαθήματα και δεν κάνουν απουσίες!! Το μέτρο βρήκαν πάρα πολύ καλό ακόμα κι αυτοί που δεν πατάνε ποτέ στη τάξη και που ίσως τώρα αλλάξουν γνώμη.
Τα χρήματα δίνονται απ' όλους τους δημότες και μοιράζονται μόνο στους συνεπείς μαθητές όχι απαραίτητα στους καλούς! Ο στόχος είναι να μειωθούν οι απουσίες και να έρχονται τα παιδιά σχολείο και να κάνουν τις εργασίες, τίποτα άλλο.

Βλέποντας τους δρόμους, τα μαγαζιά, τα μπιστρό και τα καφενεία μονίμως γεμάτα η πρώτη εντύπωση είναι ότι στη Γαλλία η κρίση είναι σε ύφεση. Κι όμως η ανεργία στους νέους μεταξύ 18-25 χρονών είναι πάνω από 20% και οι αυτοκτονίες στη France Telecom έφτασαν τις 24 μέσα σε 18 μήνες! Το τελευταίο έχει στη κυριολεξία σοκάρει τους γάλλους οι οποίοι αμέσως και ομόφωνα κατηγόρησαν τη διοίκηση της εταιρείας και κυρίως τους υπεύθυνους Ανθρωπίνων Πόρων. Μιά έρευνα όμως μεταξύ διαφόρων ψυχιατρών έδειξε ότι δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τη προσωπική διάσταση αυτών των αυτοκτονιών ακόμα κι αν συνδέονται άμεσα μ΄ένα γενικό πρόβλημα. Με δεδομένο ότι στη Γαλλία 11,000 άνθρωποι κάθε χρόνο βάζουν τέρμα στη ζωή τους κι ένας απ΄τους βασικούς λόγους είναι η επαγγελματική απραξία έχει ξεσπάσει διαμάχη αν φταίει η εταιρεία μόνο για την μη φιλοεργατική πολιτική της ή είναι άτομα που πιθανά να έκαναν το ίδιο ανεξάρτητα απ΄τις συνθήκες εργασίας τους. Το σύνθημα "Η εταιρεία σκοτώνει" είναι παγίδα ή όχι?



Το Παρίσι μπορεί άνετα να χαρακτηρισθεί ως το μεγαλύτερο τασάκι του κόσμου μιά και παρά την απαγόρευση πολλοί εξακολουθούν να καπνίζουν έξω. Τα αποτσίγαρα κάνουν βουναλάκια σε μερικές γωνίες και ακόμα κι αν υπάρχουν τασάκια στα εξωτερικά τραπέζια όλοι προτιμούν το μεγάλο οπότε οι γόπες εκσφενδονίζονται όπου δεί.


Ο βάναυσος στραγγαλισμός μιάς 45χρονης γυναίκας που έκανε jogging από κάποιον που είχε καταδικασθεί για βιασμό και φόνο ανηλίκου, έμεινε μερικά χρόνια στη φυλακή και βγήκε για να ξανασκοτώσει, έκανε σε μιά βδομάδα τους δικαστές να σκέφτονται ν' αλλάξουν το νόμο. Από δω και στο εξής ακόμα κι αν βγούν απ' τη φυλακή όσοι έχουν καταδικασθεί για τέτοιου τύπου εγκλήματα θα παρακολουθούνται. Κι ενώ λες ότι έχουν καλά αντανακλαστικά σαν κοινωνία όταν έγινε η σύλληψη του Πολάνσκι για τον ίδιο σχεδόν λόγο νόμιζες ότι κυρήχθηκε εθνικό πένθος! Με μόνη εξαίρεση τον Ερικ Μπρεσσόν ακόμα κι ο Υπουργός Πολιτισμού βγήκε δημοσίως να καταδικάσει τη σύλληψη του σκηνοθέτη και να παρακαλέσει για την άμεση απελευθέρωσή του!! Ακολούθησε βέβαια η άλλη γνωστή διαμάχη περί δύο μέτρων και δύο σταθμών..

Ο Νικολά, η Κάρλα και το σκάνδαλο Clearstream παραμένουν πάντα στη δημοσιότητα αλλά φοβάμαι ότι θα αργήσουν πολύ να αποδεχθούν την πανέμορφη κυρία Σαρκοζί ως πρώτη κυρία της χώρας μιά και δεν χάνουν απολύτως καμμία ευκαιρία να της επιτεθούν. Tο τελευταίο που άκουσα είναι ότι θα κάνουν σελίδα στο twitter και οι δύο κι ότι η καινούργια σελίδα της Κάρλα στο νετ μπλόκαρε ήδη.



Πολλοί με ρωτούσαν όχι για το πιθανό αποτέλεσμα των εκλογών στην Ελλάδα αλλά τι απέγινε ο Δεκέμβρης του 2008! Αισθανόμενοι πολύ κοντά στον δικό τους Μάη τις εξεγέρσεις της Αθήνας, απορούσαν γιατί δεν είχαν συνέχεια. Κάποιος μου είπε ότι ο μόνος λόγος που δεν είχε συνέχεια μιά τέτοια αντίδραση είναι γιατί ήταν μεν η έκφραση ενός θυμού αλλά χωρίς ιδεολογικό υπόβαθρο και χωρίς ιδεολογία δεν φτάνεις σε αποτέλεσμα..


Αν έπρεπε να σας περιγράψω τα πολιτιστικά δρώμενα στο Παρίσι αυτή την εποχή θα χρειαζόταν μιά ειδική ανάρτηση αλλά κυρίως να τα είχα δεί! Δυστυχώς δεν πρόλαβα τίποτα. Στον κινηματογράφο παίζεται ήδη η ταινία "Ο μικρός Νικολά" που παρά τις μέτριες κριτικές φαίνεται να έχει επιτυχία μάλλον λόγω συναισθηματικής ταύτισης με το βιβλίο ενώ ακόμα μεγαλύτερη προβλέπεται να κάνει η ταινία "Victor" με τον Pierre Richard και το "500 μέρες μαζί". H 8η Λευκή Νύχτα όπου φωτίζονται δημόσια κτήρια, το εσωτερικό της Παναγίας των Παρισίων και τα αγάλματα του Χριστού θα σας περιγραφεί από άλλη μπλόγγερ σύντομα..

Ακόμα κι αν δεν έκανα λόγω δουλειάς τίποτα ιδιαίτερο αυτή τη φορά, κατάφερα κι έκλεψα μερικά μισάωρα για ένα καφέ στο Cafe de Flore, ένα πέρασμα απ΄την υπαίθρια αγορά παλιών αντικειμένων (φωτο) και μιά ωραία βόλτα μετ΄εμποδίων ένα αξέχαστο βράδυ στο ποτάμι..

To τι βρήκα όταν ήρθα θα το αναλύσουμε προσεχώς!

Break

Διάλειμμα για διαφημίσεις.

Επιστρέφω σε 10 μέρες.

Μη φύγει κανείς!

Εγχειρίδιο βλακείας

Τρία μικρά αποπάσματα απ'το βιβλίο του Δ.Χαριτόπουλου "Εγχειρίδιο Βλακείας" που μου έρχεται στο μυαλό μετά από κάθε "πολιτική αναμέτρηση" σαν τη χθεσινή.



Η εξουσία είναι το αφροδισιακό της γελοιότητας.Μια καλή αμερικάνικη κουβέντα λέει πως όποιος θέλει να κυβερνήσει πρέπει πρώτα να τον δεί ψυχίατρος. Η συνάφεια βλακείας και ματαιοδοξίας είναι αναμφισβήτητη. Ο φαφλατάς πολιτικός με τις πόζες και τα κούφια λόγια διόλου δεν ενδιαφέρεται για το αντικείμενο της ομιλίας του,αλλά για το τι εντύπωση θα σχηματίσει γι'αυτόν το ακροατήριο. Η αλήθεια είναι ότι όποιος ανέβει στην σκηνή πρέπει να υποδυθεί, αλλιώς το κοινό θα του γυρίσει την πλάτη: άλλος παίζει φυσαρμόνικα, άλλος χορεύει καταδεκτικά "τοπικούς" χορούς, άλλος κουβαλάει τη θαυματουργή εικόνα στη περιφορά,άλλος φωτογραφίζεται καμαρωτός με τη σκούπα στο χέρι και "κάθε βλάκας έχει ένα σχέδιο για να σώσει τη χώρα". Για το πολιτικό τσίρκο της εποχής την εξήγηση δίνει μιά άλλη (βαριά) αμερικάνικη κουβέντα που ξεκαθαρίζει νέτα σκέτα ποιός πραγματικά είναι το αφεντικό: "αυτοί που έχουν την ιδιοκτησία αυτοί πρέπει να κυβερνάνε και τη χώρα". Που σημαίνει ότι η πλήρης υποταγή της πολιτικής στην οικονομία αφήνει περιθώρια μόνο για πονηρούς, φουσκωμένα άντερα,λιμαδόρους και αερολόγους "άδειες κανάτες,πορδές γεμάτες".


Ο πιό πονηρός βλάκας είναι ο σοβαρός. Το υστερικά τυπικό και λιγόλογο ανθρωπάκι που οχυρώνεται καχύποπτο προς όλους πίσω από ένα προσωπείο σοβαρότητας και σπουδαιότητας. Αυτή η μάρκα πονηρών βουλώνει τρύπες, πάντα κάπου θα διορισθούν πρόεδροι,διοικητές, βιτρίνα για να κάνουν από πίσω τα τσακάλια τη δουλειά τους. Ενας τέτοιος έφτασε να γίνει και πρωθυπουργός, δεν διέθετε καμία έμφυτη κοινωνική επιρροή (λάμψη, ευφυϊα,παράστημα,ευφράδεια), σιχαινόταν τη συνάφεια με τον κόσμο (μετά τις αναγκαστικές χειραψίες είχε στο αυτοκίνητο ένα μπουκαλάκι οινόπνευμα για να απολυμαίνει τα χέρια του) και ήταν τόσο σοβαρός που γινόταν αστείος. Ομως δεν χρειαζόταν να πείσει ο ίδιος για τίποτα, την δουλειά την είχαν αναλάβει εργολαβία τα κανάλια και οι εφημερίδες...και όποτε το επιχειρούσε, το σαθρό και ολίγιστο μέσα του τον εξέθεταν.
Αλησμόνητη είναι η σκηνή του εν λόγω όταν μετά τους σεισμούς του 1999 πήγε με τις κάμερες να επισκεφθεί τους καταυλισμούς των σεισμόπληκτων. Κοίταξε ξινά τα παιδάκια που πλατσούριζαν ξυπόλητα στις λάσπες ανάμεσα στα κοντέινερ και, κάνοντας προσπάθεια να φερθεί ανθρώπινα, τα ρώτησε: "Πού είναι πιο καλά, εδώ ή στο σπίτι?"


Κοινή γνώμη δεν υπάρχει.
Οι απλοί άνθρωποι δεν επιτρέπεται να έχουν δική τους γνώμη.Οι από πάνω τους έχουν αφαιρέσει κάθε δυνατότητα, αλλιώς ποιός θα μπορούσε να κουμαντάρει έναν κόσμο που ο καθένας λέει το κοντό και το μακρύ του. Το αλάλιασμα του πόπολου είναι δουλειά των κομμάτων, αφού "πολιτική είναι η τέχνη να εμποδίζεις τους ανθρώπους να μπλέκονται σε όσα τους αφορούν" (Πώλ Βαλερί), με πανίσχυρους αρωγούς τα ΜΜΕ, που διαχειρίζονται νυχθημερόν φόβους,προκαταλήψεις,στερεότυπα και συνήθειες. Πες πες τα ίδια πράγματα κι ο κόσμος όχι μόνο επηρεάζεται βαθιά,αλλά καταλήγει να τα εγκολπώνεται ως δικές του κρίσεις και πεποιθήσεις. Συμβαίνει πλέον παντού αυτό που είπε ο Μayler:
"την αποβλάκωση του λαού που δεν πέτυχε επί 70 χρόνια η σοβιετική ηγεσία με την καταπίεση, την πέτυχαν τα ΜΜΕ στην Αμερική". Ετσι η Κοινή Γνώμη δεν είναι τίποτα άλλο από μιά "συνήχηση" αδαών, όπως λέγεται στη μουσική η ταυτόχρονη συνύπαρξη πολλών διαφορετικών ήχων (οργάνων) που παράγουν ένα συγκεκριμένο και προσχεδιασμένο άκουσμα. Και φυσικά ένα πρώτης τάξεως ηρεμιστικό των αμνών είναι η φενάκη της ψήφου.
Μόνο που η επιλογή είναι προκαθορισμένη στο δίλημμα: κρύα ή ζεστά σκατά.

Bydgoszcz

To όνομα της γλωσσοδέτης! Μετά από πολλαπλές αποτυχημένες προσπάθειες να το προφέρω σωστά, σχεδόν απολογητικά ο συνεργάτης που μας υποδέχθηκε μου εξήγησε ότι η γλώσσα τους δεν έχει πολλά φωνήεντα για να μη χρειάζεται ν'ανοίγουν πολύ το στόμα και μπαίνει κρύο. Το βράδυ της ίδιας μέρας μίλαγα ελληνικά με προφορά αειμνήστου γιαγιάς μου εξ Ανω Τιθορέας Παρνασσού κόβοντας τα μη απαραίτητα φωνήεντα αφού η θερμοκρασία είχε κατέβει στους μείον 10 βαθμούς!

Για να φτάσει κανείς οδικώς στο Bydgoszcz διασχίζει τη μισή Πολωνία βόρεια της Βαρσοβίας με σταθερή παρέα στη διαδρομή το ποταμό Βιστούλα ή έναν απ'τους πολλούς παραποτάμους του σ'ένα δρόμο που μπορεί να συγκριθεί σε επικινδυνότητα μόνο με την Κορίνθου-Πατρών. Η έννοια "καφές στο δρόμο" ήταν τότε ανύπαρκτη κι έπρεπε να φτάσουμε στην πρώτη μεγάλη πόλη της διαδρομής, την Τorun!Πατρίδα του μεγάλου αστρονόμου Νικόλαου Κοπέρνικου με το αντίστοιχο Πλανητάριο και σούπερ θέαμα, το σπίτι του (που ήταν παλιά αποθήκη) με την επιγραφή "ο άνθρωπος που σταμάτησε τον ήλιο και κίνησε τη γή", το άγαλμα του φυσικά στη Παλιά Πλατεία εκεί όπου μεταξύ άλλων υπάρχει και το άγαλμα κάποιου ο οποίος έπαιζε βιολί στα βατράχια..και το παραμύθι λέει ότι αυτά άρχιζαν να τραγουδούν και έφευγαν απ΄την πόλη (στη γλυπτική σύνθεση περιλαμβάνονται και τα βατράχια) κι είναι τόπος συνάντησης όλης της νεολαίας το βράδυ. Δεν προλάβαμε να δούμε περισσότερα αλλά δίκαια όλοι οι Πολωνοί την αποκαλούν πάντα "η όμορφη Τορούν". Επειδή και η έννοια "φαγητό στο δρόμο" δεν ήταν τότε ιδιαίτερα ανεπτυγμένη έπρεπε να βρεθεί κι επόμενος σταθμός αλλά ο συνεργάτης είχε ωραίες ιδέες και μιά περίεργη σιγουριά ότι ήμασταν απολύτως ξεκούραστοι για την επόμενη ξενάγηση.
Ο Πύργος του Malbork!!

Αυτό κι αν ήταν υπερθέαμα! Το μεγαλύτερο κάστρο της Ευρώπης κτισμένο εξ'ολοκλήρου από τούβλα! Κτισμένο το 1274 απ'τη Τευτονική Τάξη της Παρθένου Μαρίας απ΄την Ιερουσαλήμ (όπως και όλες οι πόλεις της περιοχής) στις όχθες του ποταμού Νοgat στο δέλτα του Βιστούλα για να έχουν πρόσβαση τα πλοία. Το Κάστρο επεκτάθηκε πολλές φορές κι όταν ο αριθμός των Ιπποτών άρχισε να αυξάνεται κτίζανε το ένα μέσα στο άλλο κάνοντας το μεγαλύτερο "εντός τειχών" κάστρο της εποχής. Πέρασε στη κατοχή της Πρωσσίας πολύ αργότερα και κατά την ναζιστική περίοδο αποτελούσε κέντρο εκπαίδευσης και συγκεντρώσεων της Χιτλερικής νεολαίας. Αν και καταστράφηκε ένα μεγάλο μέρος του ακόμα κι από πυρκαγιές, ανακαινίσθηκε κι είναι εντυπωσιακό όχι μόνο για το μέγεθος και το χρώμα του αλλά και για τους θησαυρούς του Μουσείου του, περίτεχνα αντικείμενα από κεχριμπάρι,το χρυσάφι της Βαλτικής.Αυτή η πέτρα έδωσε όλο τον πλούτο στη περιοχή μιά και το γειτονικό λιμάνι του Gdansk έζησε τη μεγαλύτερη ανάπτυξή του απ΄το εμπόριο της.

Ομως, συγνώμη κιόλας βέβαια, αλλά κάτι που μ'εντυπωσίασε ήταν οι τουαλέτες του πύργου.Οχι τόσο σαν κατασκευή αλλά δίπλα ακριβώς απ'τη λεκάνη της εποχής υπήρχαν άπειρα λαχανόφυλλα που χρησιμοποιούσαν σου λέει οι ιππότες ως χαρτί τουαλέτας!!(ούτε ζωγραφιστό δεν ξαναείδα ντολμά από τότε).Αν είχα το κουράγιο θ'ανέβαινα τις άπειρες σκάλες για ν΄ανέβω ως τη κορυφή και να σας περιγράψω τη θέα αλλά το μεσαιωνικό εστιατόριο του κάστρου είχε ανοίξει και με περίμενε. Το φαγητό με τα καυτερά γκούλας και τα κρέατα με τις βαριές σάλτσες είναι απ' αυτά που δεν τρώς πουθενά εκτός αν η εξωτερική θερμοκρασία είναι υπό το μηδέν ή πεινάς σαν λύκος και δεν έχεις άλλη επιλογή.
Φτάνοντας στο Bydgoszcz περίμενα να δώ μιά απ'τις γνωστές βιομηχανικές πόλεις του βορρά. Αντίθετα είναι μιά πολύ ευχάριστη και καλαίσθητη πόλη! Η παλιά πλατεία με τα κλασσικά κτίρια το ένα κολλημένο στο άλλο σε χαρούμενα χρώματα, κι ένα μνημείο για τα πάρα πολλά θύματα των Γερμανών στο Β'Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο συνεργάτης αλλά και πολλοί άλλοι Πολωνοί που μιλήσαμε έχουν μιά τεράστια συναισθηματική φόρτιση ακόμα και τώρα για τα εγκλήματα των Γερμανών και μιλάνε γι' αυτούς τελείως απαξιωτικά. Απ'τη άλλη βέβαια είναι εξαιρετικά καχύποπτοι για κάθε προϊόν που μπαίνει στη χώρα τους και δεν είναι γερμανικής προέλευσης.. Ο Καθεδρικός Ναός η Οπερα,το Ταχυδρομείο,οι Γοτθικές εκκλησίες αλλά και οι παλιές αποθήκες είναι απ'τα πιο εντυπωσιακά κτήρια της πόλης ιδιαίτερα φωτισμένα το βράδυ. Παρά το τσουχτερό για μας κρύο, κι ενώ στο δρόμο δεν κυκλοφορούσε σχεδόν κανείς οι μπυραρίες και τα μπαράκια ήταν γεμάτα. Πήγαμε σε μία μπυραρία που τη διέσχιζε ποτάμι!! Δεν ξέρω αν ήταν ο Βιστούλας πάλι, ο οποίος είχε αρχίζει να μου τη δίνει, αλλά μεσ'τη μέση των τραπεζιών σας διαβεβαιώ κύλαγε ένα κανονικό κανάλι το οποίο περνάγανε πάνω σε γεφυράκια οι σερβιτόροι για να κάνουν τη δουλειά τους. Βέβαια είναι το κανάλι που διασχίζει όλη τη πόλη και που στις όχθες του υπάρχουν όλα σχεδόν τα μνημεία της όπως οι παλιές αποθήκες που μάζευαν όλο το σιτάρι τους και το Μουσείο Leon Wyczolkowski. Είναι όμως και μιά πόλη που αγαπάει τη τέχνη και τον αθλητισμό. Εκτός απ΄τη τωρινή διοργάνωση του Πανευρωπαϊκού πρωταθλήματος μπάσκετ, έχουν μιά παράδοση στο βόλλευ και στις αγωνιστικές μηχανές αλλά και 15 γκαλερί με πολύ ενδιαφέρουσες εκθέσεις γλυπτικής και ζωγραφικής.Πολύ συχνά τα εστιατόρια τους έχουν παλιά έπιπλα δίνοντας μιά αίσθηση ότι τρώς σπίτι σου. Τα κορίτσια βγαίνουν πολλές φορές μόνα τους, υπάρχουν μάλιστα και εστιατόρια μόνο για γυναίκες αλλά δεν πήγα για να σας πω αν έχουν αυστηρή πόρτα για το αντίθετο φύλο. Υπάρχει μιά πανέμορφη περιοχή που λέγεται Βενετία με τα σπίτια πάνω στο ποτάμι ιδανική για βόλτα, χάζι και φωτογραφίες. Ομως το καλύτερο μας το άφησε ο καλός μας Πολωνός για το τέλος.
Μια βόλτα στο διπλανό Gdansk!! Οταν άκουσα την ιδέα δεν πολυχάρηκα, πάντα με την εικόνα μιάς βιομηχανικής πόλης-λιμάνι στο μυαλό και με μόνη ανάμνηση απ'αυτήν την αξέχαστη Αλληλεγγύη του Λεχ Βαλέσα. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη έκπληξη στη Πολωνία. Μιά πόλη κόσμημα!Με την κλασσική τευτονική αρχιτεκτονική της περιοχής αλλά χαρούμενη, λαμπερή και φιλόξενη. Λόγω του λιμανιού και του εμπορίου του κεχριμπαριού προς τον υπόλοιπο κόσμο η πόλη γνώρισε μεγάλο πλούτο, απολάμβανε μάλιστα ενός ειδικού καθεστώτος ανεξαρτησίας. Οπως όλες οι πόλεις-λιμάνια έγινε γρήγορα ένα καζάνι που μπήκαν πολλές διαφορετικές κουλτούρες και σαν αποτέλεσμα άνοιξε το μυαλό των ανθρώπων. Η ανοχή και η δεκτικότητα προς τις διαφορετικές εθνικές μειονότητες, σε συνδυασμό με τον πλούτο απ΄το εμπόριο οδήγησαν σε μιά άνθηση των γραμμάτων και των τεχνών. Η πλατεία με το άγαλμα του Ποσειδώνα, για να δηλώνει τη σχέση των κατοίκων με τη θάλασσα. Μουσεία, εκκλησίες και γκαλερί παντού. Την 1η Σεπτεμβρίου του 1939 ξεκίνησε στο Gdansk ο Β΄Παγκόσμιος Πόλεμος όταν ένα γερμανικό πολεμικό πλοίο έριξε τη πρώτη κανονιά. Οι κάτοικοι αντιστάθηκαν πυροβολώντας απ΄τα παράθυρα του Ταχυδρομείου. Η επόμενη ιστορική ημερομηνία για τη πόλη είναι ο Αύγουστος του 1980 και η μάχη της Αλληλεγγύης με αρχηγό τον Λεχ Βαλέσα κατά του κομμουνιστικού καθεστώτος που ήταν η αρχή του τέλους μιάς ολόκληρης εποχής. Υπάρχει ένας δρόμος στο λιμάνι που λέγεται "Δρόμος της ελευθερίας" με διάφορα μνημεία να θυμίζουν εκείνη την εποχή..
Πατρίδα επίσης του Σοπενχάουερ και του Φαρενάιτ μεταξύ άλλων, με την ιστορία της να τη βλέπεις παντού. Μαζί με πιό ανοιχτούς και γελαστούς ανθρώπους παρά τα σημαντικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν, άπειρα μαγαζάκια με είδη από κεχριμπάρι,πολύ καλαίσθητα σπίτια και γενικά μια χαλαρή μεσογειακή ατμόσφαιρα όσο κι αν ακούγεται περίεργο. Σ΄αυτό συμβάλλουν σίγουρα και οι πολλοί μετανάστες κυρίως από Ρωσία οι οποίοι με μπαλαλάικες τραγουδούν σε όλες τις πλατείες πουλώντας και το ανάλογο cd κι έχουν τα πιό ωραία ταβερνάκια της πόλης όπου τρώς καλά και πάμφθηνα. Κοντά στο Gdansk υπάρχουν τουριστικά παραλιακά θέρετρα όπως το Sopot με ξενοδοχεία πρώην κυβερνητικά κτήρια του Ζαρουζέλσκι αλλά με παραλίες με μαύρη άμμο και μαύρη θάλασσα! Δεν έχω ξαναδεί πιό καταθλιπτικό χρώμα θάλασσας..Το μόνο που είχε πλάκα ήταν ότι αν έσκαβες λίγο στην άμμο μπορεί και να΄βρισκες κεχριμπάρι! Δεν βρήκα βέβαια γιατί δεν έσκαψα γιατί τα χέρια μου ήταν παγάκια.
Απ΄τη Πολωνία φύγαμε μ'ένα συναίσθημα ουδέτερο σαν τίποτα να μη μας άγγιξε πραγματικά, εκτιμήσαμε όμως ένα τεράστιο σεβασμό προς την ιστορία τους και μια υπερηφάνεια γι' αυτήν, την αγάπη τους για την τέχνη όπως και το ότι όλοι φροντίζουν αυτό που βλέπουν καθημερινά να είναι καλαίσθητο.
Να βάζανε και κανένα φωνήεν..




ΥΓ1. Nα διευκρινήσω ότι αυτό το ταξίδι το κάναμε πριν 8 χρόνια οπότε μπορεί πάρα πολλά απ΄αυτά που διαβάσατε να έχουν αλλάξει (όπως οι Ρώσοι που είναι πιά οι πιό πλούσιοι της περιοχής) κι ότι οι φωτογραφίες είναι απ'το νετ μιά και τότε δεν είχα ψηφιακή μηχανή. Λυπάμαι επίσης που δεν θυμάμαι περισσότερα..

Τυποεκδοτική ΑΕ

Εδώ και καιρό το blog των τυπογράφων http://typografeio.blogspot.com κάνει συνεχείς καταγγελίες κατά της Τυποεκδοτικής του ΚΚΕ για αθέμιτο ανταγωνισμό με τα επιχειρήματα που θα διαβάσετε παρακάτω.
Η ελληνική τυπογραφία περνάει ούτως ή άλλως πολύ δύσκολες μέρες, όπως και πολλοί άλλοι κλάδοι.
Τα σχόλια δικά σας.


Ξεκληρίζεται η Τυπογραφία!

Η ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ ΑΕ μας ανταγωνίζεται αθέμιτα.

1) ανήκει σε κόμμα που είναι στη βουλή, το ΚΚΕ!
2) δεν έχει κανένα προσωπικό επιχειρηματικό ρίσκο!
3) τελευταία πήρανε επιδότηση χωρίς απολύτως διαφανή κριτήρια 1.000.000 ευρώ!
4) αρκετοί δήμοι ανήκουν στο ΚΚΕ όπως και δημοτικές επιχειρήσεις από όπου παίρνουν όλες τις δουλειές!
5) τα κεφάλαια προέρχονται από εισφορές μελών. Τσάμπα χρήμα!
6) στο βωμό των πολιτικών διαπραγματεύσεων, έχουνε πάρει όλες τις δουλειές από το Δημόσιο, εφημερίδες, περιοδικά, νομαρχίες, δήμους, δημοτικές επιχειρήσεις, όλες τις μεγάλες εταιρείες, το ΒΕΑ, όλα τα συνδικαλιστικά έντυπα. Ακόμα και δεξιές εφημερίδες τυπώνουν για να τους εξασφαλίσουν ήρεμο εργασιακό περιβάλλον!
7) διαθέτουν μια ολόκληρη στρατιά επαγγελματικών στελεχών του κόμματος σε όλες τις ειδικότητες!
8) διαθέτουν μια ολόκληρη στρατιά από επαγγελματίες συνδικαλιστές όπου οι περισσότεροι κατεβαίνουν για βουλευτές και με αυτούς πολεμάνε τους ανταγωνιστές τους!
9) οι επιχειρήσεις του ιδιωτικού ή του δημοσίου τομέα με συνδικαλιστικό σωματείο εργαζομένων και πρόεδρο που ανήκει πολιτικά στο ΚΚΕ τυπώνουν όλα τα έντυπα τους στην ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ ΑΕ.!
10) οι εργαζόμενοί τους δεν έχουν κάνει ποτέ απεργία ούτε ποτέ έχει σταματήσει η παραγωγή!
11) καμία δημόσια υπηρεσία δεν τολμάει να εισβάλει στις εγκαταστάσεις τους όπως κάνουν σε τόσους άλλους συναδέλφους!
12)η ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ του ΚΚΕ. έχει πιο φτηνά μεροκάματα. Δεν εφαρμόζει την ΣΣΕ του ΣΕΜΕΕ που θέλει να μας επιβάλουν πανελλαδικά οι επαγγελματίες βουλευτοσυνδικαλιστές του κκε.
13) το 2008 ο τζίρος της τυποεκδοτικής είναι δεκάδες εκατομμύρια ευρώ ζεστό χρήμα, που το άρπαξαν με κομματικά, πολιτικά και συνδικαλιστικά μέσα.
14) Δεν μπορούν τα κόμματα να ανταγωνίζονται τους ιδιώτες στο επιχειρείν!
15) Είναι παράλογο ένα κόμμα που ψηφίζει νόμους να έχει και δικές του επιχειρήσεις. Είναι αθέμιτος ανταγωνισμός.

ΘΕΤΟΥΜΕ ΔΥΟ ΑΠΛΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ
Ποιο άλλο τυπογραφείο πανελλαδικά λειτουργεί όπως
η ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ ΑΕ ΤΟΥ ΚΚΕ;
Μας ανταγωνίζονται αθέμιτα
ΝΑΙ ή ΟΧΙ;

Ξεκληρίζεται η τυπογραφεία! πρέπει να αντιδράσουμε!
καλούμε όλες τις υγιείς δυνάμεις του τόπου να βοηθήσουν!

Πρέπει άμεσα να παρέμβει
η επιτροπή ανταγωνισμού!

Εμείς δεν επιβιώνουμε με εισφορές και επιδοτήσεις.
-----------------------------------------------------------------------------------

Bρέχει στο Σαντιάγο

"Βρέχει στο Σαντιάγο" ακούστηκε σ'ενα ραδιοφωνικό σταθμό της Χιλής τα ξημερώματα της 11ης Σεπτεμβρη 1973..μόνο που έξω είχε ξημερώσει μια λαμπερή καλοκαιρινή μέρα. Η φράση αυτή ήταν το σύνθημα για την έναρξη του πραξικοπήματος.Στις 8 το πρωί τα τεθωρακισμένα, μετά απο διαταγή του αρχηγού του στρατού στρατηγού Augusto Pinochet,περικυκλώνουν το προεδρικό μέγαρο La Moneda και ζητούν απ'το δημοκρατικά εκλεγμένο Πρόεδρο της Χιλής Salvador Allende να παραδοθεί. Λίγο αργότερα, το μέγαρο βομβαρδίζεται και καίγεται ενω το μεσημέρι της ίδιας μέρας ο Αλιεντε βρίσκεται νεκρός μ'ενα πιστόλι στο χέρι. Η χούντα λέει οτι αυτοκτόνησε αλλά ο Φιντελ Καστρο δηλώνει οτι δολοφονήθηκε.

Αυτή ήταν η αρχή της σκληρότερης δικτατορίας που γνώρισε ποτέ χώρα της Λατινικής Αμερικής. Ο Πινοτσετ,εγκάθετος της CIA και του Κισινγκερ που δεν ήθελαν άλλη μαρξιστική χώρα μετά τη Κούβα στη περιοχή, κυλάει στο αίμα τη Χιλή.
Τα στάδια γεμίζουν κρατούμενους που βασανίζονται ή ξυλοκοπούνται μέχρι θανάτου. Οι νεκροί μόνο των πρώτων ημερών είναι 40,000. Ακολουθούν το "Καραβάνι του θανάτου" δηλαδή επίλεκτοι αξιωματικοί που μάζευαν και σκότωναν με συνοπτικές διαδικασίες τους ύποπτους κομμουνιστές απο τη μία άκρη της χώρας έως τη Γη του Πυρός, χιλιάδες εξαφανισμένοι που τα πτώματα τους δεν βρέθηκαν ποτέ, κλεμμένα μωρά απο έγκυες κρατούμενες που δόθηκαν σε άτεκνους στρατιωτικούς. Αμέσως οι μεγάλες εταιρείες που ο Αλιέντε είχε κάνει δημόσιες ή κοινής ωφέλειας δίδονται πάλι στους Αμερικανούς με αποτέλεσμα ν'ανέβει ο πληθωρισμός και οι φτωχοί να εξαθλιωθούν. Οι πολυεθνικές εταιρείες της Αμερικής είχαν βοηθήσει σημαντικά το πραξικόπημα, όπως η ΙΤΤ που υποκινούσε τις νοικοκυρές να βγούν με κατσαρόλες στους δρόμους να διαδηλώσουν κατά του Αλιέντε για να δημιουργήσουν εντυπώσεις δυσαρέσκειας του κόσμου.

Ο χιλιανός λαός αντιστάθηκε κι η χούντα σκοτώνει πρώτα τα σύμβολά του.
Στις 16 Σεπτεμβρη μετά από φρικτά βασανιστήρια πεθαίνει ο λαϊκός τραγουδιστής Victor Jara που θα παραμείνει αιώνια ως σύμβολο αντίστασης στην ιστορία της Χιλής.
Ο συγγραφέας Luis Sepulveda καταφέρνει κι επιβιώνει απ'τη κόλαση της απομόνωσης της φυλακής για να γράψει μεταξύ άλλων και το βιβλίο "Η τρέλλα του Πινοτσέτ" όπου καταγράφει τα όσα ανατριχιαστικά συνέβαιναν. Το βιβλίο αυτό έπαιξε κι ενα καθοριστικό ρόλο στη δίκη του Πινοτσέτ χρόνια αργότερα.
O Pablo Neruda πεθαίνει απο καρκίνο 10 μέρες μετά το πραξικόπημα και παρά την απαγόρευση η κηδεία του μετατρέπεται στη πρώτη αντιφασιστική διαδήλωση.





Στη Χιλή δεν έχουν συμφιλιωθεί ακόμα αυτοί που υπέφεραν μ'αυτούς που εκμεταλλεύτηκαν τη δικτατορία. Ο λόγος είναι ότι κανείς δεν τιμωρήθηκε κι η ατιμωρησία δεν μπορεί να φέρει τη συμφιλίωση. Γράφει ο Σεπούλβεδα σε μια επιστολή στον υπουργό εξωτερικών που προσπαθεί "με το κρατικό βάλσαμο της αμνησίας" να συμφιλιώσει τον λαό μετά τον θάνατο του Πινοσέτ:

"..κι αν είσαι άντρας και απλά σου χάλασαν τα πνευμόνια με το "υποβρύχιο",απλώς σε άφησαν ανίκανο αφού σου έκαναν ηλεκτροσόκ στους όρχεις,απλώς βασάνισαν την μητέρα σου μπροστά σου,απλώς έχασες ένα σπίτι,μια πόλη,ένα παρελθόν,..ξέχασε,συγχώρεσε,συμφιλιώσου. Μη ταράζεις την ησυχία των αρχόντων την αγία ατιμωρησία αυτών που,καλώς ή κακώς,μου επιτρέπουν να είμαι υπουργός"


Τα πτώματα των περισσότερων αγνοουμένων δεν βρέθηκαν ποτέ και η Μητέρες της Plaza de Mayo που ξεκίνησαν απ'την Αργεντινή αλλά τώρα πιά είναι διεθνής οργάνωση,στέκονταν για χρόνια εκεί στο ίδιο σημείο της πλατείας κάθε Τρίτη για μισή ώρα με φωτογραφίες των αγνοούμενων παιδιών τους και πλακατ. Για να μη ξεχαστεί τίποτα.



Μετά το πραξικόπημα του Πινοτσέτ ακολούθησαν αντίστοιχα στην Αργεντινή και στην Ουρουγουάη. Καμμιά δικτατορία όμως δεν ήταν τόσο σκληρή όσο της Χιλής. Το βιβλίο του Eduardo Galeano 'Ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής' εκτός απ'την ιστορία εξηγεί και πως ο τεράστιος ορυκτός πλούτος της περιοχής ήταν αυτός που ήθελαν να εκμεταλλευτούν οι Αμερικάνοι με κάθε τρόπο. Το 'πως να είσαι φτωχός στην πολύ πλούσια χώρα σου' είναι ένα απ΄τα καλύτερα κεφάλαια του.

Η δημοκρατία επανήλθε στη Χιλή και τώρα κυβερνάει πάλι το Σοσιαλιστικό Κόμμα.
Με πολύ αργούς ρυθμούς ξεκίνησε και κάποια τιμωρία ελάχιστων βέβαια απ'τους πολλούς συνεργάτες και βασανιστές της χούντας. Το κρατικό βάλσαμο αμνησίας όμως δεν έπιασε κι οι μνήμες είναι ακόμα πολύ νωπές.
Για να απαλύνουν πρέπει να διαταραχθεί σοβαρά "η ησυχία των αρχόντων"..

Σκάσε και κολύμπα

Αύριο αρχίζει η τελευταία χρονιά που η ηλικία μου αρχίζει από 4..

Έχω την ίδια ηλικία με την Μπάρμπι,τον Μίκυ Μάους και τον Μικρό Νικόλα!!

Βέβαια και το μισός αιώνας άνθρωπος πέφτει λίγο βαρύ όσο να πείς..

Αλλά αφού δεν μπορώ να κάνω τίποτα πέρα απ'το τίτλο του πόστ,

κερνάω τούρτα!!

Η χαρά της μαϊμούς!

Το αυτοκίνητο χρειαζόταν πολλά χιλιόμετρα σε χαμηλές στροφές για να στρώσει κι εγώ ένα φθινοπωρινό ταξιδάκι για τον ίδιο λόγο. Είπα λοιπόν να δεχθώ την πρόσκληση της μικρής αγαπημένης μου φίλης στα Γιάννενα!
Την τελευταία φορά που πήγα στην πανέμορφη αυτή πόλη πέρυσι τον Οκτώβρη έφυγα με τη πεποίθηση ότι τα είχα δεί σχεδόν όλα και με την ικανοποίηση ότι ευτυχώς που υπάρχουν ακόμα πόλεις που διατηρούν τα παραδοσιακά ήθη και έθιμα.
Μεγάλη μπουκιά να τρώς μεγάλο λόγο μη λές ποτέ.
Στο φωτεινό και φιλόξενο σπίτι με υποδέχθηκαν εκτός απ'τη φίλη μου, το όμορφο σαν αγγελούδι αγοράκι της (και όχι απλώς γλυκούλης) και δυό υπέροχοι άνθρωποι οι γονείς της. Διαβεβαίωσα όλους ότι δεν χρειάζομαι λεπτομερή ξενάγηση μιά και τα αξιοθέατα της πόλης τα ήξερα απ'έξω κι ανακατωτά (για να διαπιστώσω σε λίγο ότι είχα πάει σε λάθος μουσείο κι ότι των περισσοτέρων αγνοούσα και την ύπαρξη..) και συζητώντας για το πρόγραμμα του σαββατοκύριακου ακούω τη μαμά να λέει με αδιαπραγμάτευτο ύφος:
Να πάς τη κοπέλλα στο Γραμματόσημο για χαρά της μαϊμούς!
Οι ξένες γλώσσες, τα αινίγματα και οι γρίφοι ήταν πάντα η αδυναμία μου. Οσο όμως κι αν προσπάθησα να συνδυάσω τι σχέση έχουν τα Ελτα με το συμπαθές τετράποδο και κυρίως με την χαρά του δεν τα κατάφερα..
Πρώτη βόλτα λοιπόν στη καφετέρια του Φρότζου που εκτός από το παραδοσιακό καλαίσθητο κτήριο, η θέα της λίμνης σε μαγεύει. Μιά περιοχή με ιδιαίτερη φυσική ομορφιά ιδανική για χαλάρωση κι η πόλη κάτω ν'αλλάζει χρώματα μέχρι ν'ανάψουν τα φωτάκια της (πληροφορίες ότι φωταγωγήθηκε για την άφιξή μου κρίνονται ως ανακριβείς).
Για όσους ξέρουν, το κοριτσίστικο μπιρι-μπιρι μπορεί να κρατήσει μέχρι πολύ αργά οπότε δεν είναι απαραίτητο η επόμενη μέρα να ξεκινήσει κι απ'αυτό που οι περισσότεροι αποκαλούν πρωί.
Συνεχίζοντας τις βόλτες περνάμε μια διασταύρωση με τη πινακίδα: Μαρτυρικό χωριό των Λιγκιάδων. Παραδεχόμενη την προσωπική μου άγνοια της ιστορίας του τόπου ρωτάω γιατί αυτό το χωριό είναι μαρτυρικό. Κι ενώ περιμένω ν'ακούσω καμμιά ιστορία ηρωικών ελλήνων που μαρτύρησαν κάτω απ΄το τουρκικό ζυγό, δυνατά γέλια τραντάζουν το αυτοκίνητο και η απάντηση ξεπερνά κάθε ιστορική αλήθεια. Λίγο κάτω απ'το χωριό, υπάρχει ένας δρόμος με θέα στη λίμνη μεν χωρίς καθόλου φωτισμό δε. Κάθε βράδυ γίνεται τόπος ερωτικής συνεύρεσης πολλών ζευγαριών μέσα στα αυτοκίνητα που σταματούν εκεί και δεν είναι λίγα! Οι κάτοικοι λοιπόν γίνονται μάρτυρες σοφτ πορνό κάθε βράδυ αλλά προς τιμήν τους δεν είναι καθόλου μαρτυριάρηδες γι'αυτά που βλέπουν, γιατί αν μαρτύραγαν θα'κλειναν σπίτια, εξ'ού και το όνομα του χωριού!! *


Το βράδυ μας βρίσκει στο Γιαννιώτικο Σαλόνι για χαλαρό ποτάκι. Τεράστιος πολυχώρος διαμορφωμένος σε εστιατόριο,μπαρ και καφέ ανάμεσα σε φυσικό βάλτο. Διαπιστώνουμε ότι υπάρχει γάμος εν εξελίξει και μένουμε για χάζι. Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ τον τελευταίο ηπειρώτικο γάμο που είχα πάει τον θυμάμαι με παραδοσιακούς χορούς και στολές με φλουριά, ατέλειωτο "πώς το τρίβουν το πιπέρι" και μουσική όπου απ'το συνεχές κλαρίνο ήθελες οτίλ για το τύμπανο για μιά εβδομάδα μετά. Οταν λοιπόν ήρθε η νύφη δεν πίστευα στα μάτια μου! Νυφικό μίνι μέχρι πάνω απ'το γόνατο, αβυσσαλέο ντεκολτέ και άσπρο φουλάρι στα μαλλιά σε στυλ χίππυ!! Ο γάμος είχε concept. O γαμπρός έρχεται απ'τη μιά πλευρά κι η νύφη απ΄την άλλη. Μεταξύ τους υπάρχουν μπαλόνια,πολλά μπαλόνια που πρέπει να σπάσουν για να συναντηθούν. Δεν καταλάβαμε ακριβώς αν συμβόλιζαν τις δυσκολίες που έπρεπε να αντιπαρέλθουν μέχρι να τους ενώσει η ζωή αλλά το αποτέλεσμα μετράει. Οι περιπέτειες του ζευγαριού όμως δεν τελειώνουν εδώ. Δύο αμαρτωλές ξανθιές με κόκκινο στριγκ μαγιό εμφανίζονται και προσπαθούν να αποπλανήσουν τον καλό γαμπρό που κάθεται αμέριμνος σε μιά καρέκλα. Ομως όχι!!! Αυτός δεν υποκύπτει, τις σπρώχνει και πέφτει στην αγκαλιά της νύφης!!! Και να μου το λέγανε δεν θα το πίστευα ούτε ότι ο ηπειρώτικος γάμος είχε τέτοια εξέλιξη απ΄την εποχή της κυρά Φροσύνης μέχρι σήμερα ούτε ότι το κλαρίνο έχει αντικασταθεί από μπιτάτη βερσιόν του "μπήκαν τα γίδια στο μαντρί"!!!

Εχοντας πιά τις πρώτες αμφιβολίες ότι τα Γιάννενα δεν είναι ακριβώς η παραδοσιακή πόλη που γνώρισα, ένα άλλο θέαμα έρχεται να με κλονίσει. Στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας ενός δρόμου της πόλης ένα κοπάδι πρόβατα περπατάει αμέριμνο. Περιμένω να δώ που είναι ο βοσκός "στάσου μύγδαλα" με κάπα και γκλίτσα και τι να δω! Ο βοσκός με τζινάκι και τσιγαράκι μέσα στο Ντάτσουν να παρακολουθεί τα πρόβατα οδηγώντας σιγά σιγά από πίσω τους!!! Το πιό αστείο ήταν ότι όλοι οι οδηγοί παρέκαμπταν το κοπάδι και το Ντατσουν χωρίς σε κανέναν να προκαλεί εντύπωση το θέαμα!

Αν όμως πάτε στα Γιάννενα και δεν σας πουν το φλυτζάνι είναι σαν να μη πήγατε! Κι όχι δρόμους και πόρτες θα διαβείς και σαχλαμάρες. Φλυτζάνι συγκεκριμένο,επιστημονικό, με ονόματα,ημερομηνίες και αποτελέσματα έκβασης οποιασδήποτε οικογενειακής, δικαστικής,οικονομικής και πάσης φύσεως υπόθεσής σας!!Πρόλαβα και πήρα σχετικά μαθήματα οπότε είμαι πανέτοιμη να αντιμετωπίσω την οικονομική κρίση μια και πάω για μεγάλη καριέρα καφετζούς στην Αθήνα.Υπάρχουν φήμες ότι τώρα λένε και το τσιγάρο ανάλογα με το πού πάει ο καπνός αλλά αυτό είναι για πολύ προχωρημένους όπως η μικρή μου φίλη οπότε απευθυνθείτε σ'αυτήν για περισσότερες πληροφορίες :))

Απαραίτητο επίσης θα σας είναι το Gps. Αν ψάχνετε ένα δρόμο θα πρέπει να ρωτήσετε φοιτητή ή ταξιτζή, αν κάνετε το λάθος και ρωτήσετε οποιονδήποτε άλλον να είστε βέβαιοι ότι δεν ξέρει περισσότερα από σας. Εκτός αν του πείτε κανένα μαγαζί ή δημόσιο κτήριο εκεί κοντά οπότε θα σας καθοδηγήσει ακριβώς!

Γαστρονομικά η πόλη δε παίζεται! Αν και τις ιδιαίτερες σπεσιαλιτέ όπως τα βατραχοπόδαρα τα έχουν για τους τουρίστες και κάποια απ'τα θαλασσινά οι ντόπιοι δεν θα τα έτρωγαν ποτέ γιατί ξέρουν(...)παντού υπάρχουν όμορφα εστιατόρια με πολύ καλό φαγητό. Αυτό όμως που είναι για 3 αστέρια Michelin είναι η μαγειρική της μαμάς της φίλης μου και κυρίως οι πίτες της που όποιος δεν έχει φάει τη λαχανόπιτα και τη μανιταρόπιτα της χάνει ένα γευστικό μεγαλείο!!!

Η παρέα μεγαλώνει με άτομο εξαιρετικού χιούμορ, που όταν μεγαλώσει θέλει να γίνει server, και ήρθε η ώρα να λυθεί το μυστήριο! Μετά από μισάωρη πανέμορφη διαδρομή λίγο βόρεια της πόλης φτάνουμε στο Γραμματόσημο, φοβερή καφετέρια με θέα στη λίμνη και στο ηλιοβασίλεμα, με ιδιαίτερα καλόγουστη διακόσμηση και μια συλλογή παλιών μουσικών οργάνων που θα ζήλευε και μουσείο. Ολοι παραγγέλνουν τη χαρά της μαϊμούς που είναι τελικά αυτό που ο υπόλοιπος μπανάλ κόσμος αποκαλεί παγωτό Banana Split!!!!


Θα πάρω στη καρδιά μου για πάντα την εικόνα του στρωμένου τραπεζιού με το φαγητό ήδη στα πιάτα που μας περίμενε, τη ζεστασιά μιας αληθινής και με αγάπη φιλοξενίας και δυό κλαμμένα γαλανά ματάκια όταν έφευγα (κι είναι ακόμα γαλανά γιατί πίνει όλο του το γάλα αλλιώς θα είχαν σκουρήνει αν θέλετε να μάθετε).
Γι΄αυτή τη χαρά δεν έχω λόγια να τους ευχαριστήσω όλους..


* To xωριό είχε καεί τον Οκτώβρη του 1943 αφού πρώτα οι Γερμανοί σκότωσαν και τους 92 κατοίκους ως αντίποινα μετά από απόπειρα ελλήνων ανταρτών.

Βeslan 5 χρόνια μετά

"Νόμιζα οτι θα'ρθει ο Χάρρυ Πόττερ και θα μας σώσει. Μ'αυτό το πανί που τον κάνει αόρατο,θα μας τύλιγε και θα μας έκανε αόρατους"

Στο Beslan,την πρώτη μέρα του σχολείου τον Σεπτέμβρη του 2004, 1000 παιδιά με τους δασκάλους και συγγενείς τους παρέμειναν τρείς μέρες διψασμένα,νηστικά και τρομαγμένα από τους 32 Τσετσένους αντάρτες που κατέλαβαν το σχολείο για να το ανατινάξουν μετά την επέμβαση των ειδικών δυνάμεων. Στο "σχολείο νούμερο 1" όπως λέγεται σκοτώθηκαν 186 παιδιά και 200 ενήλικες.

Στις 9.15 το πρωί κάθε 1ης Σεπτέμβρη το κουδούνι του παλιού σχολείου ξαναχτυπά για ν'αρχίσει η εκδήλωση μνήμης μπροστά στο μνημείο ανθρώπινης βαρβαρότητας, το γυμναστήριο, διάτρητο ακόμα απ'τις σφαίρες και γεμάτο λουλούδια και μπουκάλια νερό.
Πέντε χρόνια μετά, στην απέναντι πλευρά του δρόμου βρίσκεται το καινούργιο σχολείο που φρουρείται συνεχώς και λίγο πιο κάτω η Πόλη των Αγγέλων το νέο νεκροταφείο.

Θυμάμαι τη φωτογραφία ενός γυμνού κοριτσιού, που αφού τινάχθηκε έξω απ΄το σχολείο μετά από απ'τη πρώτη έκρηξη, προσπαθούσε να σκαρφαλώσει απ΄το παράθυρο να ξαναμπεί μέσα για να είναι κοντά στη δασκάλα της..Δεν το ξαναείδε ποτέ κανείς.

"Η έπρεπε αμέσως να πεθάνει μαζί μιά οικογένεια ή να ζήσει μαζί.." λέει η Svetlana Daurov που έχασε τον άντρα,τον γιό και την πεθερά της. Η κόρη της Αλιόνα επέζησε.

Παρά την ψυχολογική βοήθεια που δέχθηκαν, τα περισσότερα παιδιά που ήταν πάνω από πέντε χρονών εκείνη την ημέρα υποφέρουν ακόμα από βαριά κατάθλιψη. Πολύ λίγα καταφέρνουν να κοιμούνται συνέχεια το βράδυ, να συγκεντρώνονται στο σχολείο και να κάνουν όνειρα για το μέλλον.

"Οσοι λένε ότι ο χρόνος θεραπεύει τα πάντα δεν έχουν χάσει ποτέ κανέναν δικό τους,ζείς μ΄αυτό κάθε μέρα της ζωής σου μέχρι να πεθάνεις" λένε οι περισσότεροι γονείς παιδιών που χάθηκαν.

Εκτός απ΄τη θλίψη σήμερα επικρατεί και μεγάλος θυμός. Πολλοί κατηγορούν τις αρχές για τον τρόπο που διαχειρίστηκαν τη κρίση ενώ όλοι οι επιζώντες επιμένουν ότι το χάος ξεκίνησε απ΄έξω κι όχι από μέσα, όταν επενέβη με χειροβομβίδες και βαρύ οπλισμό η αστυνομία.

"Τόσα χρόνια και δεν έχει τιμωρηθεί κανείς. Οι υπεύθυνοι δεν είναι μόνο οι τρομοκράτες αλλά και οι στρατηγοί που δεν τους σταμάτησαν. Πέντε χρόνια τώρα και οι σημερινές αρχές τους υποστηρίζουν μη επιτρέποντας καμμία ανεξάρτητη έρευνα" λέει η Ella Kesayeva της ομάδας Φωνή του Μπεσλάν η οποία έχασε την 12χρονη κόρη της.

Αυτό που φοβούνται όμως οι περισσότεροι είναι ότι κάτι τέτοιο μπορεί να ξανασυμβεί.
Η κατάσταση στη Βόρεια Οσετία και γενικά στη περιοχή του Βόρειου Καυκάσου χειροτερεύει παρά τις εξαγγελίες Πούτιν. 13 άτομα σκοτώθηκαν σε τρομοκρατικές επιθέσεις την τελευταία εβδομάδα ενώ συνεχίζονται οι απαγωγές κυρίως δημοσιογράφων που μερικές καταλήγουν σε δολοφονίες.
Η φτώχεια, η διαφθορά,το ριζοσπαστικό ισλάμ και οι πολιτικές της κυβέρνησης δεν μπορούν να φέρουν την ειρήνη στις πολλές εθνικές μειονότητες της περιοχής.

Λέει η Κesayeva:

"Με δεδομένη τη κατάσταση που βλέπετε στο Βόρειο Καύκασο θα έπρεπε κανονικά να είμαστε όλοι τρομοκράτες.."

Η χαρούμενη πρώτη μέρα σχολείου θ'αργήσει πολύ όπως φαίνεται στο Beslan.

Οι πρώην!

Ερωτας πόλεμος.Πάντα πίστευα στη βαρβαρότητα του γνήσιου αληθινού έρωτα.Οπου ανάμεσα σε άλλα συνυπάρχουν ο φόβος, η εξάρτηση κι αυτή η παντοδυναμία που έχει ο άλλος πάνω σου. Κι όταν αρχίζει και παίρνει διαστάσεις αρχίζει κι ο πανικός της εγκατάλειψης.
Πάνω σ' αυτόν τον πανικό έχουν γίνει χιλιάδες εγκλήματα στη χειρότερη περίπτωση και άπειρες ώρες απελπισίας, αυτοκαταστροφής και δακρύων στη καλύτερη.
Αυτό που είμαστε είναι και οι σχέσεις που ζήσαμε,λένε οι ψυχολόγοι. Συνυπάρχουν όλες μέσα μας ανεξάρτητα του τέλους της καθεμιάς.
Αναρωτιέμαι λοιπόν πολλές φορές πως είναι δυνατόν αυτά τα έντονα συναισθήματα να μετατραπούν σε βάθος χρόνου σε χαλαρές φιλίες όπου δύο άνθρωποι που τα έζησαν βγαίνουν σαν φίλοι,ενίοτε και με τους νέους συντρόφους τους και μοιράζονται νέες εμπειρίες και χλιαρές καταστάσεις σαν να μη συνέβη ποτέ τίποτα μεταξύ τους!
Πως είναι δυνατόν κάποιος που ερωτεύτηκε ειλικρινά να είναι και ειλικρινής φίλος μετά μαζί του? Τι παθαίνει..μετάλλαξη?
Είτε λοιπόν οι φιλικές και χαλαρές σχέσεις μεταξύ δύο πρώην ερωτευμένων σημαίνουν ότι ποτέ δεν ερωτεύτηκαν πραγματικά και φέρονται σαν να μην υπήρξε τίποτα μεταξύ τους γιατί όντως δεν υπήρξε τίποτα είτε πρόκειται για άτομα που επιδερμικά και ξενέρωτα αντιμετωπίσουν όλες τις σχέσεις της ζωής τους χωρίς καμμιά απ' αυτές να έχει κατέβει πραγματικά στο αίμα τους.
Γράφει η Μάρω Βαμβουνάκη στο Φάντασμα της Αξόδευτης Αγάπης:
"Η ερωτική σχέση είναι μαχαιριά και η κρούστα που με τον καιρό πετυχαίνουμε είναι μιά ύπουλη κρούστα,να σχιστεί ξανά,με μιά μικρούλα αφορμή,να αιμορραγήσει"
Συνεχίζει λέγοντας ότι είναι πολύ πιο ανθρώπινο και αληθινό συναίσθημα δύο ανθρώπων να κατηγορούν,μειώνουν η να συκοφαντούν τον πρώην, σαν τάφρος προστασίας απ'την επιδρομή της θανάσιμης νοσταλγίας που έρχεται, όσο απολίτιστο κι αν ακούγεται, παρά να βγαίνουν με τους νέους τους συντρόφους και να τα λένε όλα σαν παλιόφιλοι στο τηλέφωνο!
Συμφωνώ απόλυτα αλλά μήπως κάνω λάθος?
Μήπως όντως ένας μεγάλος έρωτας μπορεί να μεταμορφωθεί σε μιά μεγάλη φιλία?
Μήπως οι πρώην είναι τα "μεγάλη λάθη που αγαπήσαμε" όπως λέει μιά κολλητή μου ή ένα "κοινωνικό κίνημα" που χρίζει στοργής και προσοχής όπως πιστεύει ένας άλλος αγαπητός φίλος?

Η spark αναπτύσσει το ίδιο θέμα σήμερα με τον δικό της μοναδικό τρόπο, μη το χάσετε!

Περιμένω και την δική σας άποψη!

Πάρε άντρα απ' το Ληξούρι...

..να'χεις άντρα και γαϊδούρι!!

λένε οι Αργοστολιώτες κι η κόντρα καλά κρατεί!

Το στιχάκι, που χρόνια άκουγα τη μαμά μου ν'απαγγέλει στο τέλος κάθε καβγά με τον μπαμπά, δεν είναι και πολύ μακριά απ'τη πραγματικότητα μιά και οι Ληξουριώτες εκτός από φιλόμουσοι, άθεοι και αριστεροί είναι και εξαιρετικά πεισματάρηδες και ξεροκέφαλοι. Πριν λίγα χρόνια έκλεψαν τον πανέτοιμο Καρνάβαλο της πρωτεύουσας τη νύχτα πριν τη παρέλαση, τον μετέφεραν στο Ληξούρι με πλοίο και τον παρέλασαν κανονικά στη πόλη τους χωρίς να τους πάρει είδηση κανείς! Η τελευταία θεωρία που άκουσα φέτος είναι ότι αφού οι επιστήμονες απέδειξαν ότι η Παλλική ήταν άλλο νησί στην αρχαιότητα και μάλιστα εκεί ήταν η Ιθάκη του Οδυσσέα και όχι στο σημερινό Θιάκι τότε εξηγείται και η διαχρονική αυτή διαμάχη μεταξύ των κατοίκων!

"Οταν ο Θεός έπλασε το Ληξούρι και κατόπιν τ' άλλα μέρη τσι γής.." λοιπόν όπως πολύ σωστά έλεγε ο Λασκαράτος δεν είχε προβλέψει μάλλον τους καταστροφικούς σεισμούς του 53 που ισοπέδωσαν το νησί. Μετά από τον πόλεμο και τη μεγάλη φτώχεια που ακολούθησε κι έκανε το μεγαλύτερο μέρος των κατοίκων να μεταναστεύσουν κυρίως σε Αμερική και Αυστραλία, ήρθε η ώρα της επιστροφής.

Επέστρεψαν οι εύποροι πιά μετανάστες και ξανάχτισαν τα σπίτια τους έτσι που και τα 365 χωριά της Κεφαλονιάς (ένα για κάθε μέρα του χρόνου) είναι πιά ζωντανά και πανέμορφα.
Επιστρέφουν κάθε χρόνο και οι Ιταλοί απόγονοι των στρατιωτών της Μεραρχίας Ακουι που ξεκληρίστηκε στα Φαρακλάτα, σαν φόρο τιμής σ'ένα νησί που προστάτευσε κι έσωσε πολλούς απ' αυτούς. Ακόμα κάποια παιδιά ψάχνουν Ασσο άφιλτρο που ζήτησε ο προπάππους απ΄την Ιταλία.
Γυρνάνε και οι παλιοί ναυτικοί. Αυτοί έχουν τις πιο ωραίες ιστορίες να σου διηγηθούν. Πως έχασαν δικούς τους στον σεισμό, πόσο γέλασαν όταν σε κάποιο λιμάνι της Αφρικής βρήκαν τον φίλο τους τον Γεράσιμο να παριστάνει τον Θεό και να τον προσκυνάνε οι μαύροι,τη μοναξιά της θάλασσας και το σφίξιμο στη καρδιά κάθε φορά που το καράβι τους πέρναγε ανοιχτά του Ιονίου αλλά δεν σταμάταγε. Κάποιοι γύρισαν φτωχοί κι άλλοι εφοπλιστές αλλά όταν βραδιάζει τα πίνουν μαζί ακόμα και τώρα.
Ο τουρισμός και ο Κορέλλι άλλαξαν πολλά πράγματα στο νησί. Οι τιμές ανέβηκαν, οι αρπαχτές άσχετων προς το επάγγελμα ανθρώπων πλήθυναν.
Πάντα όμως υπάρχει η ταβέρνα του Χρήστου στο Ξηροπόταμο που δεν δίστασε να διαμαρτυρηθεί εντονότατα στον Χριστόδουλο,ο οποίος έτρωγε μια μέρα εκεί, γιατί του κλέβει 20 λεπτά απ'τη λειτουργία μνημονεύοντας "τσου αρχιεπισκόπους και τσου άλλους παπάδες" και του διακόπτει την επικοινωνία του με τον Θεό παρεμβάλλοντας τους επίγειους! .
Του Μιχάλη στη Σάμη που δεν ξέρει πρόσθεση και σου δίνει εσένα να κάμεις τον λογαριασμό κι αν διαμαρτυρηθείς γιατί βρήκες δυό νεκρές σφήκες μέσ' στη σαλάτα σου θα πάρεις την πολύ φυσική απάντηση "και τι μου το λες κυρά μου, σάμπως εγώ τσι κάλεσα?"
Της σιόρας Επιστήμης που μόλις με είδε να καπνίζω αναφώνησε "Αχου ψημένο μου καίς τα λεφτά σου"!
Του Μάκη που δεν δίστασε να πεί σε σνομπ πελάτη όταν του παρήγγειλε τέσσερεις μερίδες πατάτες "που τέσσερεις να σε μεταφέρουνε"!!!

Δεν σ' αφήνει σε ησυχία αυτός ο τόπος,ανατροπή σε κάθε στροφή της σκέψης. Είναι ίσως η γή που τρέμει σχεδόν συνέχεια που δεν αφήνει πολύ τη λογική και τον ορθολογισμό να σκουριάσουν, το αυθεντικό politically incorrect.

Δεν μπορώ να κάνω για τη Κεφαλονιά μια συνηθισμένη ταξιδιωτική περιήγηση σαν τις άλλες. Αν πάτε όμως εκτός απ΄τον Μύρτο και το Φισκάρδο που σίγουρα ξέρετε, να πάτε και στους Πετανιούς,το Κορώνι,το Φώκι και ίσως την ωραιότερη παραλία του νησιού τη Πλατιά Αμμο αρκεί πρώτα να τη βρείτε και μετά να έχετε το κουράγιο ν΄ανέβετε 300 σκαλιά (πρώτη φωτογραφία).
Να πάτε στα χωριά που σίγουρα θα βρείτε κάποιο πανηγύρι για να δείτε τους ντόπιους να χορεύουν μπάλο και τον κυρ-Αντώνη 85 χρονών να παίζει βιολί.
Στα υπέροχα μοναστήρια όπως τη Μονή Θεμάτων όπου ένας παπάς έχει κτίσει σχεδόν μόνος του σχολείο και ξενώνα μέσα στο βουνό, στ' Αγρίλια πάνω απ'την Αντίσαμο και στη Μονή Κηπουρίων με θέα μέχρι την Ιταλία.
Οσοι πέρασαν σαν κατακτητές απ΄τη Κεφαλονιά άφησαν κάτι απ΄τον πολιτισμό τους. Πιό πολύ όμως οι Βενετοί με τη μουσική τους και τη γλώσσα τους. Πολλές ιταλικές λέξεις στην επτανησιακή διάλεκτο μ'αυτή τη τραγουδιστή προφορά. Καντάδες δεν θ΄ακούσετε στις ταβέρνες, μόνο όταν μαζευτούν οι κανταδόροι και πάρουν τους δρόμους τραγουδώντας και περπατώντας μέχρι το λιμάνι ή στα σπίτια στη γιορτή όπου ο καθένας προσθέτει ότι στίχο θέλει κατά τη περίσταση.


Το βαθύ πράσινο των κυπαρισσιών και των έλατων του Αίνου, τα τυρκουάζ νερά όλου του Ιονίου,το κόκκινο του ήλιου όταν ανατέλλει, η ώχρα και το ρόζ των χαρούμενων σπιτιών.. δεν μπόρεσαν ν' απαλύνουν το μαύρο που μπήκε στη ψυχή αντικρύζοντας τον ουρανό της Αθήνας στην επιστροφή.

Αλλά είπαμε, κάθε λαός αφήνει κάτι απ'τον πολιτισμό του, όταν έχει..

Επειδή όμως για όλα υπάρχει και η αντίθετη άποψη διαβάστε κι αυτό!

Σε γνωστούς και σε άγνωρους τόπους..

Διακοπές σε λίγες μέρες!
Στα νησιά, στα λουλούδια, στα πέλαγα όπως λέει το τραγούδι!
Να περάσετε όλοι ένα όμορφο φωτεινό καλοκαίρι και ν'ανταμωθούμε πάλι με εικόνες κι ιστορίες χαρούμενες.
Καλές διακοπές σε όλους!!

Oι Τουρκοκύπριοι και το αίνιγμα των εποίκων

Ο καλός μου φίλος Φοίβος Νικολαίδης είχε την καλoσύνη να μου στείλει το παρακάτω άρθρο του Τουρκοκύπριου oικονομολόγου Σερντάρ Ατάϊ σχετικά με τους εποίκους που έφτασαν στην κατεχόμενη Κύπρο μετά τον Ιούλιο του 1974. Το βρίσκω πολύ ενδιαφέρον ν' ακούσουμε την άλλη πλευρά.

Οι Τουρκοκύπριοι και το αίνιγμα των εποίκων
Σερντάρ Αταΐ
«Η Αϊσιέ μπορεί να πάει διακοπές!». Αυτό ήταν το σύνθημα, για το πράσινο φώς και την έναρξη της στρατιωτικής επιχείρησης από την Τουρκία το 1974.
Αναμφίβολα, για τους Τουρκοκυπρίους τότε ήταν μια επιχείρηση διάσωσης. Τα χρόνια όμως πέρασαν και έγινε ξεκάθαρο ότι η επιχείρηση δεν ήταν και τόσο αθώα. Είχε μια ευρύτερη επικάλυψη, ήταν ένα σχέδιο κατάλληλα φτιαγμένο έτσι που όλη σχεδόν η ύπαρξη των Τουρκοκυπρίων (μαζί με τα αισθήματα και τις σκέψεις τους) να κρατηθούν σε ομηρία.
Τα πρώτα δύο χρόνια έγιναν εξαναγκαστικές μετακινήσεις πληθυσμού από την Τουρκία στη βόρεια Κύπρο. Το πρόσχημα που δόθηκε από την Τουρκική κυβέρνηση ήταν η κάλυψη των αναγκών σε εργατικό δυναμικό στην κτηνοτροφία, παρόλο που δεν υπήρχε πραγματικά μια τέτοια ανάγκη.
Οι πύλες του βορρά άνοιξαν διάπλατα σε όλους από «την ηπειρωτική πατρίδα». Η γη που αρπάχθηκε από τους πρόσφυγες Ελληνοκύπριους διαμοιράστηκε δωρεάν στους έποικους μετά την άφιξη τους. Τα ονόματα των χωριών στη βόρεια Κύπρο αντικαταστήθηκαν με καινούργια ονόματα, σύμφωνα με την ονομασία των τόπων καταγωγής του πληθυσμού στην Τουρκία.
Τη δεκαετία του ’80, είχαμε απλά άνεργους από την Τουρκία. Ήταν έτοιμοι να εργαστούν για το μισό μισθό χωρίς καμιά επίγνωση για κοινωνικά δικαιώματα. Μια μικρή οικονομία, με σπάνιες υπαλλακτικές πιθανότητες εργασίας είχε περιορισμένη δυνατότητα προσφοράς εργασίας. Τότε οι αχόρταγοι μεσαίοι και μεγάλοι επενδυτές επέλεξαν την απασχόληση των εποίκων για να μεγιστοποιήσουν το κέρδος. Οι Τουρκοκύπριοι εργαζόμενοι αποκλείονταν αυτόματα από την αγορά εργασίας. Οι νεαροί που δεν ήθελαν να ακολουθήσουν πανεπιστημιακές σπουδές, αναγκάστηκαν να ξενιτευτούν.
Η ίδια εισροή εργατών από την Τουρκία συνεχίστηκε και την δεκαετία του ’90. Κατά την περίοδο εκείνη και μετά, εκτός από την έξοδο των Τουρκοκύπριων αποφοίτων μέσης εκπαίδευσης από την χώρα, οι Κύπριοι σπουδαστές των Τουρκικών πανεπιστημίων επέλεγαν να εγκατασταθούν στις εκμοντερνισμένες πόλεις της Τουρκίας μετά την αποφοίτηση τους.
Παράλληλα, οι κτηματομεσιτικές επιχειρήσεις και ο οικοδομικός τομέας επεκτάθηκαν και αυξήθηκαν ραγδαία το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’90 και τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 2000. Το αποκορύφωμα έφτασε με την εισαγωγή του σχεδίου Ανάν το φθινόπωρο του 2002, προκαλώντας μια απότομη αύξηση στη ζήτηση για ειδικευμένο και ανειδίκευτο εργατικό δυναμικό. Το μεταναστευτικό ρεύμα από την νοτιοανατολική Ανατολία προς πιο ανεπτυγμένες πόλεις της Τουρκίας, τώρα στρέφονταν προς τη βόρεια Κύπρο. Για αυτούς ήταν ένα ασφαλισμένο καταφύγιο με καλές ευκαιρίες απασχόλησης και σήμαινε πολλές ελευθερίες που δεν μπορούσαν να απολαύσουν στην πατρίδα τους.
Οι νέες αφίξεις στοίχησαν τις εργασίες των Τουρκοκυπρίων εργατών στον οικοδομικό τομέα οι οποίοι με τη διάνοιξη των οδοφραγμάτων, εκμεταλλεύτηκαν την ελευθερία διακίνησης και εργοδοτήθηκαν στον νότο. Στην απουσία ικανού εγχώριου εργατικού δυναμικού, οι κάτοικοι στο βορρά αναγκάστηκαν να εργοδοτούν εποίκους σε υπηρεσίες υποδεέστερες σε ποιότητα και πιο ακριβές από αυτές που ήταν συνηθισμένοι.
Κάποιοι έποικοι παραπονούνται αβάσιμα ότι τους μεταχειρίζονται ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας και ότι οι Τουρκοκύπριοι τους υποβαθμίζουν. Το αντίθετο συμβαίνει αφού, η Τουρκική Πρεσβεία και ο στρατός πάντοτε υποστηρίζουν κατά προτεραιότητα τους υπηκόους τους με απευθείας επιδοτήσεις και κίνητρα. Γι’ αυτό και η πλειοψηφία τους έχει επιδοτηθεί με ένα τρόπο που ούτε τον φανταζόταν.
Φυσικά, η οικονομική βοήθεια από την Τουρκία συνέπιπτε γενικά με τις περιόδους εκλογών. Και οι παρεμβάσεις στις ψήφους των εποίκων διαμόρφωναν ανελλιπώς το πολιτικό σκηνικό.
Αν θα ανοίξουμε μια δημόσια συζήτηση για υπηκοότητες δεύτερης κατηγορίας, στην πραγματικότητα οι Τουρκοκύπριοι υποκείμεθα σε διακρίσεις σε διάφορα μέτωπα:
- Είμαστε αριθμητικά δραματικά λιγότεροι στη δική μας πατρίδα.
- Η πολιτική μας θέληση παραμερίζεται ολοφάνερα
- Τα κοινωνικά μας δικαιώματα επισκιάζονται βίαια
- Η πολιτιστική μας κληρονομιά υπόκειται σε συστηματική εκμετάλλευση
- Ταλαιπωρούμαστε από τη συνεχή σύγκρουση νοοτροπίας στην καθημερινή ζωή και
- Είμαστε ζωντανοί μόνο από τύχη με τα πολύ ψηλά επίπεδα εγκληματικότητας που εισάγεται από την Τουρκία.
Ποτέ δεν έχει διεξαχθεί έρευνα που να αναλύει τις επιπτώσεις της μετακίνησης πληθυσμού από την Τουρκία στη βόρεια Κύπρο.
Μερικές εκθέσεις εκπονήθηκαν από ερασιτέχνες ή τσαρλατάνους, απλά πιθανολογούν και δεν μπορούν να δώσουν επιστημονικά στοιχεία και υγιή αξιολόγηση αυτού του βαθιά ριζωμένου προβλήματος. Μην ακούτε προκατειλημμένους και υπερόπτες ξένους απεσταλμένους που μας λένε να «μην διογκώνουμε το πρόβλημα» και μας συμβουλεύουν πώς να ενσωματώσουμε τους «μετανάστες» με τους «ντόπιους». Διερωτώμαι αν οι μεγαλειότητες τους θα μπορούσαν να συμπεριφερθούν με τέτοιο «ανθρωπιστικό» τρόπο, αν αντιμετώπιζαν ένα πληθυσμό εποίκων τρεις φορές πιο μεγάλο από το ντόπιο πληθυσμό στις χώρες τους.
Το Φεβρουάριο 2007, ανακοινώθηκαν από τον Φερντί Σαπίτ Σογιέρ τα επίσημα αποτελέσματα της απογραφής πληθυσμού του 2006 στη βόρεια Κύπρο. Στην ομιλία του προς το κοινό, έδωσε τον αριθμό του de facto πληθυσμού ως 265.100. Δύο χρόνια αργότερα, ο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, έκανε δήλωση σε μια από τις ομιλίες του λέγοντας έμμεσα ότι ο de facto πληθυσμός μας είναι γύρω στις 500.000. Ποιος έδωσε το σωστό αριθμό;
Οι δρόμοι έχουν φωνή και αυτό που νιώθουμε στους δρόμους δικαιολογεί τον αριθμό που δόθηκε από τον κύριο Ταλάτ. Ωστόσο η απογραφή σε αυτό τον τόπο είναι μια λεπτή εργασία που πρέπει να αναληφθεί από εμπειρογνώμονες διεθνούς κύρους.
Επομένως, καλούμε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή Πληθυσμού του Συμβουλίου της Ευρώπης και το Γραφείο Εκδημοκρατικοποίησης θεσμών και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Οργανισμού για την Ασφάλεια και Συνεργασία στην Ευρώπη, να αναλάβουν και να στείλουν μια ομάδα, για να διερευνήσει, να τεκμηριώσει και να δημοσιεύσει αξιόπιστα στοιχεία για την αλλαγή στη δημογραφική δομή και τις επιδράσεις της στο βορρά.
Με την παραχώρηση του δικαιώματος ψήφου στο δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν, τα διαπραγματευόμενα μέρη υιοθέτησαν μια γρήγορη αλλά λανθασμένα αυθαίρετη προσέγγιση σε καταπάτηση των διεθνών συμβάσεων.
Στο πλαίσιο των παγκοσμίων συμβάσεων, θα θέλαμε να ανακαλύψουμε ποιος είναι ποιος και να προσδιορίσουμε τα άτομα που δικαιούνται υπηκοότητα και δικαίωμα ψήφου.
Ως ιδιοκτήτες της χώρας, έχουμε δυστυχώς ηττηθεί από τους παραθεριστές. Όμως η αξιοθαύμαστη εξέλιξη των τελευταίων 60 χρόνων στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και προστασίας των βασικών ελευθεριών, μου επιτρέπει να αντλώ κουράγιο για να αγωνιστώ για το δικαίωμα μας να υπάρχουμε.
«Μη βία ή μη ύπαρξη», είπε ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ Τζούνιορ πριν από τέσσερεις δεκαετίες. Ως μέλος του γηγενούς πληθυσμού που βρίσκεται υπό απειλή επικείμενης εξαφάνισης, ασκώ με τον τρόπο αυτό λίγη «μη βίαιη» πίεση μέσω της ελευθερίας σκέψης για να υποστηρίξω το δικαίωμα μας να υπάρχουμε. Ελπίζω να υπάρχει κάποιος διεθνής παίκτης αρκετά ευαίσθητος για να ακούσει το μήνυμα που διαβιβάζω.
Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στα αγγλικά στην εφημερίδα Cyprus Mail.

Tήνος!

Φτάνοντας στη Χώρα της Τήνου πολλοί απογοητεύονται απ΄τον θόρυβο,την κίνηση και ίσως απ'τον όχι και τόσο γραφικό οικισμό της. Το Μοναστήρι της Παναγίας με την υπέροχη αρχιτεκτονική, όλο λευκό μάρμαρο και κτισμένο το 19ο αιώνα όταν βρέθηκε η εικόνα είναι επιβλητικό. Είναι όμως και η αφορμή ύπαρξης της αντίστοιχης θρησκευτικής βιομηχανίας που ανθεί γύρω του. Δεν αναφέρομαι στους εκατοντάδες ανθρώπους που το επισκέπτονται καθημερινά αλλά στα μαγαζάκια στους γύρω δρόμους όπου μπορείς να βρείς τη μορφή του Χριστού σε Air-freshener για το αυτοκίνητο, σε παγούρι ή και σε ταμπακιέρα!!
Σταματάω τη γκρίνια για να σας πάω μιά βόλτα στα μέρη που μ'άρεσαν περισσότερο.
Τα χωριά της Τήνου είναι ίσως τα πιό όμορφα, καθαρά και περιποιημένα που έχω δεί στις Κυκλάδες! Ο Πύργος,στο βόρειο τμήμα του νησιού και πατρίδα των Γιαννούλη Χαλεπά, Νικ.Λύτρα και του Σκαλκώτα έχει τρία μουσεία. Των Τηνίων καλλιτεχνών, το σπίτι του Χαλεπά και το ολοκαίνουργιο Μουσείο Μαρμαροτεχνίας! Σπουδαίοι μάστορες του μάρμαρου οι Τηνιακοί!Λένε μάλιστα ότι ο Φειδίας πηγαίνοντας για Δήλο λόγω θαλασσοταραχής σταμάτησε στη Τήνο και είναι αυτός που τους έμαθε την τέχνη! Αφού περάσεις την κουκλίστικη πλατεία (και φας οπωσδήποτε ένα γαλακτομπούρεκο) φτάνεις σ΄ένα μοναδικό Νεκροταφείο. Εκεί, πάνω σε κάθε τάφο βρίσκεται και μιά ανάγλυφη παράσταση σε μάρμαρο του επαγγέλματος που έκανε ο νεκρός!
Ναυτικοί οι περισσότεροι, μουσικοί αλλά και γλύπτες! Δεν έχω ξαναδεί πιό ωραίο νεκροταφείο.
Τα Υστέρνια κρεμασμένα στο βράχο είναι ένα μπαλκόνι στο Αιγαίο, δεν υπάρχει τίποτα λιγότερο από ωραία σπίτια με πάρα πολλές γλάστρες,μαρμάρινες επιγραφές με το όνομα του ιδιοκτήτη πάνω στην είσοδο, δρόμοι που από κάτω τρέχουν νερά και περνάς από ειδικά περάσματα, ένα καφενείο με θέα τα κοντινά νησιά της Σύρου και της Μυκόνου και τώρα τελευταία πολλοί ηθοποιοί που έχουν πάρει σπίτια εκεί σκέφτονται να ιδρύσουν και θεατρική σχολή.
Η Καρδιανή είναι απ' τα λίγα χωριά των Κυκλάδων με πλατάνια,δέντρα παντού και τρεχούμενα νερά! Στο χωριό υπάρχουν τρείς Καθολικές εκκλησίες και είχαμε τη τύχη να δούμε περιφορά λαβάρων απ'την μιά εκκλησία στην άλλη για την γιορτή της Προσφοράς. Ο κόσμος που ακολουθούσε έψελνε πολύ δυνατά και στο τέλος μας πρόσφεραν σπιτικά γλυκά φτιαγμένα απ'τις γυναίκες του χωριού και συνοδευμένα απ'την ευχή "να μας ξανάρθετε!"
Παντού στην Τήνο βλέπεις σπίτια με κολλημένη μιά εκκλησούλα σ΄ένα τοίχο τους ή σε ελάχιστη απόσταση απ΄αυτόν. Στην αρχή νόμιζα ότι είναι το πολύ υψηλό θρησκευτικό αίσθημα των κατοίκων. Μετά μου εξήγησαν ότι για να πάρεις άδεια να χτίσεις σπίτι απ΄τη Νομαρχία είναι και δύσκολο και χρονοβόρο. Αντίθετα παίρνεις εύκολα άδεια απ΄τη Μητρόπολη αν θες να χτίσεις μιά μικρή εκκλησία! Ετσι έφτιαξαν όλοι ένα εκκλησάκι και του κόλλησαν για παρεκκλήσι μιά βίλλα 200 τετρ.μέτρων!!! Το ίδιο συμβαίνει και με μύλους αλλά λιγότερο. Μάλλον το ξέρετε όλοι ήδη κι εγώ ανακάλυψα την Αμερική φέτος αλλά το βρίσκω χυδαίο απ΄όλες τις απόψεις. Η δόμηση φαίνεται να γίνεται εντελώς άναρχα. Σπίτια-παρεκκλήσια ξεφυτρώνουν πάνω σε λόφους στη μέση του πουθενά, σπίτια-τούρτες που δεν δένουν με κανένα φυσικό περιβάλλον αντίθετα αλλοιώνουν αρκετά το υπάρχον για ν΄ανοίξουν όπως όπως χωματόδρομους για πρόσβαση.
Ξανασταματάω τη γκρίνια και πάμε στο Ταραμπάδο όπου βρίσκονται οι ωραιότεροι περιστερώνες.Οι περιστερώνες της Τήνου είναι έργα τέχνης. Οι πρώτοι που τους έχτισαν ήταν οι Βενετοί τον 18ο αιώνα οι οποίοι καλλιεργούσαν τα περιστέρια για το νόστιμο κρέας τους και χρησιμοποιούσαν τις κουτσουλιές για λίπασμα. Είναι φτιαγμένοι έτσι ώστε να προστατεύονται οι φωλιές τους, με τρίγωνα από μάρμαρο. Απ΄τον "υγιή" ανταγωνισμό των ντόπιων για το ποιός θα έχει τον καλύτερο και πιό περίτεχνο βρέθηκαν να υπάρχουν τόσοι πολλοί(600). Δίπλα στο Ταραμπάδο υπάρχει ένα μικρό κρυμμένο σχεδόν χωριό το Σμαρδάκιτο. Η πλατεία του είναι σαν σκηνικό, μιά καθολική εκκλησία στη μιά πλευρά,ένας πολύ παλιός περιστερώνας στην άλλη, μιά φυσική πηγή που κατεβάζει νερό απ΄το βουνό και μια μικρή ταβέρνα που τρώς σπιτική Τηνιακή κουζίνα. Αυτό σημαίνει: λούζα (ενα είδος προσιούτο),καλαθάκι(τυρί άπαχο), άγριες μικρές αγκινάρες στο λαδόξιδο, φρουτάλια (ομελέτα με πατάτες και λουκάνικα), μαραθοτηγανίτες, αγκιναρόπιτα, περιστέρια κοκκινιστά και δυο-τρία κιλά παραπάνω.
Ο Βόλακας είναι ένα μικρό χωριό που γύρω του υπάρχουν τεράστιοι περίεργοι ογκόλιθοι που σχηματίζουν μορφές ανάλογα με τη φαντασία του καθενός. Πανέμορφα χωριά επίσης είναι το Φαλατάδο, το Κτικάδο, ο Τριαντάρος κι ο Τριπόταμος με το σπίτι του Κορνήλιου Καστοριάδη (απ΄αυτά που προλάβαμε να δούμε σε τέσσερεις μέρες..και πολλά ακόμα όπως η Αγάπη κι ο Αρνάδος που δεν είδαμε)
Οι κάτοικοι της Τήνου αν είναι ένα πράγμα που ξέρουν πολύ καλά είναι ο αέρας! Οταν πιάσουν τα μελτέμια δεν υπάρχει καμμία παραλία που μπορείς να κάνεις μπάνιο κι όχι αμμοβολή γιατί φυσάει κυκλικά σχεδόν. Μ΄ένα κανονικό αεράκι όμως έχεις πάντα μια προστατευμένη αμμουδιά όπως αυτή του όρμου Υστερνίων ή του Αγίου Ρωμανού που ακόμα δεν υπάρχουν ξαπλώστρες κι ομπρέλες ευτυχώς. Η πιό όμορφη παραλία είναι η Λιβάδα στο βορειοανατολικό μέρος του νησιού με ένα βιότοπο δίπλα της γεμάτο πάπιες.
Το Αιγαίο και τα νησάκια του όμως είναι στιγμές και εικόνες μιας ομορφιάς ανέλπιστης που σε κάνει να σκέφτεσαι ότι πίσω απ΄όλα τα ασήμαντα και άσχημα ζεί αυτή η σωτήρια ομορφιά και ίσως μόνο αυτή.
Το χάραμα της μέρας που φεύγαμε ήταν κόκκινο! Μέσα σε λίγα λεπτά το πέλαγος και τα σύννεφα έγιναν κατακκόκινα μέχρι να ξαναπάρουν λίγο αργότερα το βαθύ μπλέ αυτής της θάλασσας που τόσο αγαπάμε..

Όσο και να μη το θες θα πάμε διακοπές!

Κατ' αρχήν να πώ ότι καιρό είχα να γελάσω σε παρωδία τραγουδιού όπως με τους Κις Μαδιαμ! Το ύφος, οι στίχοι αλλά και το προσωπικό τους χιούμορ σαν να το είχαμε ανάγκη όλοι.

Ο γιατρός λοιπόν, εκτός του ότι είπε σε όλους τους δικούς μου να μου λένε και καμμιά φορά ναι (έτσι για αλλαγή) συνέστησε και ξεκούραση γιατί πάσχω λέει από "επαγγελματική εξουθένωση"! Κοινώς τα'φτυσα σε απλά καλά ελληνικά.

Οι προγραμματισμένες διακοπές αργούν πολύ αλλά πρέπει οπωσδήποτε να κάνω ένα διαλειμματάκι και να το ξαναπάρω απ'τη αρχή σε λίγες μέρες αν δεν θέλω να περάσω τον υπόλοιπο χρόνο με δυναμωτικά και άλλου είδους φάρμακα και καταλήξω σαν τον Μιχαλάκη.

Θα τα ξαναπούμε σε λίγες μέρες λοιπόν και μέχρι τότε να προσέχετε, ν΄ακούτε όσους σας λένε να τρώτε όλο το φαί σας και να μη παίρνετε πολύ σοβαρά απολύτως τίποτα.

Σας αγαπάω όλους πολύ.

Pina Bausch 1940-2009

Χθές το βράδυ το Pina Bausch Tanztheatre Wuppertal ανακοίνωσε τον ξαφνικό θάνατο της Pina Bausch σε ηλικία 68 χρονών.
Hταν η τελευταία μεγάλη χορογράφος του μετα-μοντέρνου χορού (ή expressionist dance κατ'άλλους) παγκοσμίως, γεννημένη στη Γερμανία του 1940 και διευθύντρια μέχρι χθές του Θεάτρου Χορού του Βούπερταλ που φέρει το όνομά της.
Δημιούργησε κι εμπνεύστηκε τα ωραιότερα κομμάτια της απ'τα ταξίδια της στον κόσμο.
Το Nefes απ'τη Τουρκία, το Masurca Fogo απ΄την Πορτογαλία, το Nur Du απ'τη Νέα Υόρκη και το τελευταίο Bamboo Blues απ΄την Ινδία.
Ο χορός της Bausch είχε ένα μελαγχολικό χιούμορ. Οι νέες τεχνικές που εισήγαγε έχουν αποτελέσει έμπνευση για χιλιάδες νέους χορευτές κι άνοιξαν καινούργιους ορίζοντες με την φαντασία και το αστείρευτο ταλέντο της σαν χορεύτρια, σαν ηθοποιός και περισσότερο σαν χορογράφος.
Η ένωση άντρα-γυναίκας είναι ένα πολύ συχνό θέμα της και ο χορός της θα αποτελέσει την έμπνευση για την ταινία "Μίλα της" του Αλμοδοβάρ. Τα κομμάτια της είναι σύντομα, διάλογος και κίνηση που επαναλαμβάνεται και δεν διστάζει να βάλει hard rock μουσική και fadoς στην ίδια παράσταση!
Το 1983 έπαιξε τον ρόλο της πριγκίπισσας Lherimia στη ταινία "Και το πλοίο φεύγει" του Φελλίνι.
Επειδή όμως ο χορός είναι εικόνα και συναίσθημα που δεν περιγράφεται, ψάξτε αν θέλετε κι άλλα βιντεάκια στο youtube κι απολαύστε την.



H Pina Bausch όπως τη ζωγράφισε η Μargo

Live your myth in Greece

Καλέ μου τουρίστα καλώς ήρθες!
Aψήφησες τη κρίση κι έρχεσαι να ζήσεις το μύθο σου στη παραμυθένια χώρα μου. Στην Ελλάδα της Ιστορίας που έμαθες στο σχολείο σου, των πανέμορφων εικόνων που είδες στην οθόνη σου, των εμπειριών που άκουσες απ΄τους φίλους σου. Ερχεσαι κι εσύ κουρασμένος αλλά με καλή διάθεση και βέβαιος ότι θα περάσεις καλά!
Το όνειρο ξεκινάει με την άφιξη σου στο Εlvel (μία λέξη) όπου πραγματικά νομίζεις ότι μόλις προσγειώθηκες στη Φρανκφούρτη!! Καθαριότητα,οργάνωση,ευγένεια κι όπως στη χώρα σου όταν διασχίζεις τον δρόμο σταματάνε αμέσως τα αυτοκίνητα να περάσεις!!
Ο συγκεκριμένος μύθος θα σου διαλυθεί στον πρώτο δρόμο που θα θελήσεις να διασχίσεις ως πεζός σε οποιοδήποτε άλλο σημείο της χώρας όπου στη καλύτερη περίπτωση θα ακούσεις τον εκκωφαντικό ήχο της κόρνας του αυτοκινήτου που έρχεται κατά πάνω σου, όπως και τη λέξη "malaka" και στη χειρότερη θα σε μεταφέρουν οριζοντίως στη πατρίδα σου για αιώνια ανάπαυση..
Μπαίνεις στο ταξί μόνος σου και δηλώνεις τον προορισμό σου. Αυτό, εσύ ακόμα δεν το ξέρεις, αλλά δεν θα σου ξανασυμβεί. Την επόμενη φορά που θα χρειαστείς ταξί θα κάνεις και γνωριμίες με τον τοπικό πληθυσμό στριμωγμένος στην μέση του πίσω καθίσματος μεταξύ του Γιαννάκη που τρώει το τοστάκι του, της μαμάς του που εναποθέτει ανακουφισμένη τις τσάντες απ΄τα ψώνια επάνω σου και του μπαμπά που κάθεται μπροστά κι απολαμβάνει το τσιγαράκι του με τον οδηγό αδιαφορώντας αν σ΄ενοχλεί σε τόσο κλειστό χώρο.
Τίποτα δεν σε πτοεί, είσαι αποφασισμένος να περάσεις καλά και φτάνεις στο λιμάνι του Πειραιά να πάρεις το πλοίο για το νησί των ονείρων σου. Στη σκάλα ανόδου αναρωτιέσαι γιατί τόσοι άνθρωποι σε σπρώχνουν από πίσω αφού οι θέσεις είναι αριθμημένες και το καράβι δεν θα φύγει αν δεν έχουν μπεί όλοι οι επιβάτες μέσα. Αυτή η λογική θα σε φάει. Ανεβαίνεις και θαυμάζεις το πλοίο. Ψάχνεις τη θέση σου και μισή ώρα μετά τη βρίσκεις. Δυστυχώς κάποιοι άλλοι άνθρωποι κάθονται σ΄αυτή. Τους δείχνεις το εισητήριο σου με το νούμερο αλλά η φράση "heston more ton malaka" δεν σου λέει τίποτα και οι άνθρωποι που τη λένε δεν φαίνεται να καταλαβαίνουν κάποια ξένη γλώσσα.
Αυτή τη λέξη την ξανακούς. Κοιτάς γύρω σου μήπως βρείς άλλη θέση και βλέπεις τσάντες και βαλίτσες να κάθονται αναπαυτικά πάνω στα καθίσματα, κάποιοι άνθρωποι να ρωτάνε αν μπορούν να κάτσουν κι αυτοί που κάθονται να κουνάνε το κεφάλι προς τα πάνω κι οι άλλοι να φεύγουν! Δεν καταλαβαίνεις τι συμβαίνει και καταλήγεις στη πλαστική καρέκλα του καταστρώματος.
Εφτασες στο νησί!! Η ομορφιά του σου ξαναφτιάχνει την διάθεση. Στη πανσιον που έκλεισες απ΄το ιντερνετ σε υποδέχεται ένας κύριος που δεν φαίνεται καθόλου ευτυχισμένος που έπρεπε να ξυπνήσει τόσο πρωί για να υποδεχθεί εσένα. Αμίλητος παίρνει το διαβατήριο σου και σου δίνει το κλειδί.Ρωτάς ευγενικά αν μπορείς να έχεις ένα καφέ για να πάρεις την απάντηση: This is rooms to let..no Hilton, coffee out! Η εικόνα του φιλόξενου, χαμογελαστού και χαρούμενου Ελληνα αρχίζει να σου φαίνεται ένας μύθος που δεν θα ζήσεις άμεσα. Κουβαλάς τη βαλίτσα σου μέχρι τον τρίτο όροφο απ΄τις σκάλες γιατί ασανσέρ δεν υπάρχει κι ανοίγεις τη πόρτα. Στο μικροσκοπικό μπαλκονάκι αναρωτιέσαι πού είναι εκείνη η θέα που έβλεπες στην οθόνη σου μιά κι αυτό που βλέπεις τώρα είναι μια μικρή μακρινή λωρίδα θάλασσας ανάμεσα στις ταράτσες των απέναντι σπιτιών. Δεν πειράζει, βγαίνεις για βόλτα και καφέ! Το μέρος είναι πανέμορφο, άσπρα σπιτάκια, καταγάλανη θάλασσα, μικρά εστιατόρια και πολλές καφετέριες. Αισθάνεσαι μιά χαρά, τι κι αν το δωμάτιο δεν είναι όπως το περίμενες, σε αποζημιώνει το τοπίο.
Διαλέγεις τη καφετέρια με την ωραιότερη θέα και παραγγέλνεις καφέ. Oταν είναι η ώρα να πληρώσεις νομίζεις ότι έχει γίνει λάθος κι εξηγείς στον ανέκφραστο σερβιτόρο ότι ένα καφέ ήπιες όχι ένα μπουκάλι ουίσκυ με τα παρελκόμενα. Αυτός αμίλητος σου δείχνει τον κατάλογο κι εκεί βλέπεις για πρώτη φορά στη ζωή σου το ποσόν των 6,50 ευρώ ν΄αντιστοιχεί στη λέξη "καπουτσίνο"! Σου εύχομαι να είναι κι η τελευταία εκτός αν μας ξανάρθεις του χρόνου.
Το μπάνιο στη θάλασσα είναι η καλύτερη στιγμή των διακοπών σου μέχρι τώρα. Τα νερά καθαρά, οι ομπρέλες σε λογικές τιμές σε σχέση με τη πατρίδα σου, το μπαρ της παραλίας βάζει ωραία μουσική. Μαζεύεις όσο μπορείς τα κρυμμένα στην άμμο αποτσίγαρα, αυτός ο λαός καπνίζει πολύ.
Δεν πεινάς ακόμα αλλά δεν βλέπεις την ώρα να πάς σ΄εκείνο το ταβερνάκι που είδες με τα χταπόδια να κρέμονται ανάποδα. Αφού το φωτογραφίσεις βρίσκεις με δυσκολία ένα τραπέζι για έναν. Κάθεσαι και περιμένεις.
Και περιμένεις...
Κι ακόμα περιμένεις...
Κάνεις νοήματα αλλά κανείς δε σου δίνει σημασία κι αν δεν είχα επέμβει ακόμα εκεί θα ήσουνα. Οταν έρχεται επιτέλους ο σερβιτόρος, κάπως θυμωμένος που τον απασχολείς, του δίνεις τη παραγγελία σου που είναι one greek salad and a beer για να πάρεις το σχόλιο : Only one salad??? Siga mi xodeftis re gyfto!
Αισθάνεσαι άσχημα που δεν μπορείς να φάς τιποτ'άλλο μ΄αυτή τη ζέστη σε αντίθεση με τα διπλανά τραπέζια που είναι γεμάτα με παντός είδους φαγητά αλλά δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς.Εξ΄άλλου τα λεφτά σου είναι μετρημένα. Αυτή η λέξη malakas που άκουσες απ΄τη πρώτη μέρα επαναλαμβάνεται και κατέληξες ότι μάλλον πρόκειται περί δημοφιλούς χαιρετισμού γιατί έτσι αποκαλούνται μεταξύ τους αυτοί που τρώνε δίπλα σου.
Κι όταν ζήσεις πολλές τέτοιες περίεργες για σένα καταστάσεις κι έρθει η ώρα να φύγεις προσπάθησε να μείνουν στο μυαλό σου τα μαγικά ηλιοβασιλέματα,το γαλάζιο της θάλασσας,κάποιες κολώνες που είχαν κάτι να σου πούν από παλιά και κάποια χαμόγελα που είμαι σίγουρη ότι τελικά σου χαρίσαμε.
Κι αν ποτέ ξανάρθεις, άνοιξε και κανένα λεξικό..το malakas δεν είναι καλή λέξη.