..να'χεις άντρα και γαϊδούρι!! λένε οι Αργοστολιώτες κι η κόντρα καλά κρατεί!
Το στιχάκι, που χρόνια άκουγα τη μαμά μου ν'απαγγέλει στο τέλος κάθε καβγά με τον μπαμπά, δεν είναι και πολύ μακριά απ'τη πραγματικότητα μιά και οι Ληξουριώτες εκτός από φιλόμουσοι, άθεοι και αριστεροί είναι και εξαιρετικά πεισματάρηδες και ξεροκέφαλοι. Πριν λίγα χρόνια έκλεψαν τον πανέτοιμο Καρνάβαλο της πρωτεύουσας τη νύχτα πριν τη παρέλαση, τον μετέφεραν στο Ληξούρι με πλοίο και τον παρέλασαν κανονικά στη πόλη τους χωρίς να τους πάρει είδηση κανείς! Η τελευταία θεωρία που άκουσα φέτος είναι ότι αφού οι επιστήμονες απέδειξαν ότι η Παλλική ήταν άλλο νησί στην αρχαιότητα και μάλιστα εκεί ήταν η Ιθάκη του Οδυσσέα και όχι στο σημερινό Θιάκι τότε εξηγείται και η διαχρονική αυτή διαμάχη μεταξύ των κατοίκων!
"Οταν ο Θεός έπλασε το Ληξούρι και κατόπιν τ' άλλα μέρη τσι γής.." λοιπόν όπως πολύ σωστά έλεγε ο Λασκαράτος δεν είχε προβλέψει μάλλον τους καταστροφικούς σεισμούς του 53 που ισοπέδωσαν το νησί.
Μετά από τον πόλεμο και τη μεγάλη φτώχεια που ακολούθησε κι έκανε το μεγαλύτερο μέρος των κατοίκων να μεταναστεύσουν κυρίως σε Αμερική και Αυστραλία, ήρθε η ώρα της επιστροφής.Επέστρεψαν οι εύποροι πιά μετανάστες και ξανάχτισαν τα σπίτια τους έτσι που και τα 365 χωριά της Κεφαλονιάς (ένα για κάθε μέρα του χρόνου) είναι πιά ζωντανά και πανέμορφα.
Επιστρέφουν κάθε χρόνο και οι Ιταλοί απόγονοι των στρατιωτών της Μεραρχίας Ακουι που ξεκληρίστηκε στα Φαρακλάτα, σαν φόρο τιμής σ'ένα νησί που προστάτευσε κι έσωσε πολλούς απ' αυτούς. Ακόμα κάποια παιδιά ψάχνουν Ασσο άφιλτρο που ζήτησε ο προπάππους απ΄την Ιταλία.
Γυρνάνε και οι παλιοί ναυτικοί. Αυτοί έχουν τις πιο ωραίες ιστορίες να σου διηγηθούν. Πως έχασαν δικούς τους στον σεισμό, πόσο γέλασαν όταν σε κάποιο λιμάνι της Αφρικής βρήκαν τον φίλο τους τον Γεράσιμο να παριστάνει τον Θεό και να τον προσκυνάνε οι μαύροι,τη μοναξιά της θάλασσας και το σφίξιμο στη καρδιά κάθε φορά που το καράβι τους πέρναγε ανοιχτά του Ιονίου αλλά δεν σταμάταγε. Κάποιοι γύρισαν φτωχοί κι άλλοι εφοπλιστές αλλά όταν βραδιάζει τα πίνουν μαζί ακόμα και τώρα.
Ο τουρισμός και ο Κορέλλι άλλαξαν πολλά πράγματα στο νησί. Οι τιμές ανέβηκαν, οι αρπαχτές άσχετων προς το επάγγελμα ανθρώπων πλήθυναν.
Πάντα όμως υπάρχει η ταβέρνα του Χρήστου στο Ξηροπόταμο που δεν δίστασε να διαμαρτυρηθεί εντονότατα στον Χριστόδουλο,ο οποίος έτρωγε μια μέρα εκεί, γιατί του κλέβει 20 λεπτά απ'τη λειτουργία μνημονεύοντας "τσου αρχιεπισκόπους και τσου άλλους παπάδες" και του διακόπτει την επικοινωνία του με τον Θεό παρεμβάλλοντας τους επίγειους! .
Του Μιχάλη στη Σάμη που δεν ξέρει πρόσθεση και σου δίνει εσένα να κάμεις τον λογαριασμό κι αν διαμαρτυρηθείς γιατί βρήκες δυό νεκρές σφήκες μέσ' στη σαλάτα σου θα πάρεις την πολύ φυσική απάντηση "και τι μου το λες κυρά μου, σάμπως εγώ τσι κάλεσα?"
Της σιόρας Επιστήμης που μόλις με είδε να καπνίζω αναφώνησε "Αχου ψημένο μου καίς τα λεφτά σου"!
Του Μάκη που δεν δίστασε να πεί σε σνομπ πελάτη όταν του παρήγγειλε τέσσερεις μερίδες πατάτες "που τέσσερεις να σε μεταφέρουνε"!!!
Δεν σ' αφήνει σε ησυχία αυτός ο τόπος,ανατροπή σε κάθε στροφή της σκέψης. Είναι ίσως η γή που τρέμει σχεδόν συνέχεια που δεν αφήνει πολύ τη λογική και τον ορθολογισμό να σκουριάσουν, το αυθεντικό politically incorrect.
Δεν μπορώ να κάνω για τη Κεφαλονιά μια συνηθισμένη ταξιδιωτική περιήγηση σαν τις άλλες. Αν πάτε όμως εκτός απ΄τον Μύρτο και το Φισκάρδο που σίγουρα ξέρετε, να πάτε και στους Πετανιούς,το Κορώνι,το Φώκι και ίσως την ωραιότερη παραλία του νησιού τη Πλατιά Αμμο αρκεί πρώτα να τη βρείτε και μετά να έχετε το κουράγιο ν΄ανέβετε 300 σκαλιά (πρώτη φωτογραφία).
Να πάτε στα χωριά που σίγουρα θα βρείτε κάποιο πανηγύρι για να δείτε τους ντόπιους να χορεύουν μπάλο και τον κυρ-Αντώνη 85 χρονών να παίζει βιολί.
Στα υπέροχα μοναστήρια όπως τη Μονή Θεμάτων όπου ένας παπάς έχει κτίσει σχεδόν μόνος του σχολείο και ξενώνα μέσα στο βουνό, στ' Αγρίλια πάνω απ'την Αντίσαμο και στη Μονή Κηπουρίων με θέα μέχρι την Ιταλία.
Οσοι πέρασαν σαν κατακτητές απ΄τη Κεφαλονιά άφησαν κάτι απ΄τον πολιτισμό τους. Πιό πολύ όμως οι Βενετοί με τη μουσική τους και τη γλώσσα τους. Πολλές ιταλικές λέξεις στην επτανησιακή διάλεκτο μ'αυτή τη τραγουδιστή προφορά. Καντάδες δεν θ΄ακούσετε στις ταβέρνες, μόνο όταν μαζευτούν οι κανταδόροι και πάρουν τους δρόμους τραγουδώντας και περπατώντας μέχρι το λιμάνι ή στα σπίτια στη γιορτή όπου ο καθένας προσθέτει ότι στίχο θέλει κατά τη περίσταση.
Το βαθύ πράσινο των κυπαρισσιών και των έλατων του Αίνου, τα τυρκουάζ νερά όλου του Ιονίου,το κόκκινο του ήλιου όταν ανατέλλει, η ώχρα και το ρόζ των χαρούμενων σπιτιών.. δεν μπόρεσαν ν' απαλύνουν το μαύρο που μπήκε στη ψυχή αντικρύζοντας τον ουρανό της Αθήνας στην επιστροφή.
Αλλά είπαμε, κάθε λαός αφήνει κάτι απ'τον πολιτισμό του, όταν έχει..
Επειδή όμως για όλα υπάρχει και η αντίθετη άποψη διαβάστε κι αυτό!
