H Πόλη του Μεξικού Μέρος 1ο

Όταν το αεροπλάνο πλησιάζει τη Πόλη του Μεξικού, από τη στιγμή που θα δείς τα πρώτα σπίτια μέχρι την ώρα της προσγείωσης περνάει σχεδόν μισή ώρα. Είναι η μεγαλύτερη σε έκταση πόλη του κόσμου και την καλύπτει σχεδόν πάντα ένα παχύ σύννεφο μόλυνσης που κάνει το αντίστοιχο της Αθήνας να φαίνεται σαν συννεφάκι σε παιδική ζωγραφιά. Η είσοδος στο Μεξικό έχει ένα σασπένς! 'Οταν φτάσεις στον έλεγχο των αποσκευών πατάς ένα κουμπί μπροστά στους τελωνειακούς. Εάν βγεί πράσινο περνάς ανενόχλητος χωρίς κανείς ν'ανοίξει τις βαλίτσες σου. Εάν βγεί κόκκινο στα κάνουν όλα φύλλο και φτερό! Απ'τις τέσσερεις φορές που πήγα στη χώρα αυτή μόνο μιά φορά μου έτυχε κόκκινο και πέρασα πέντε ολόκληρες ώρες για να αποδείξω ότι τα Κυκλαδικά ομοιώματα που έφερνα δώρα στους συνεργάτες μου δεν ήταν κλεμμένα αγαλματάκια από κάποιο ελληνικό αρχαιολογικό χώρο αλλά αγορασμένα από κατάστημα μουσείου στην Αθήνα! Στο τέλος της πέμπτης ώρας και με την έντονη πιθανότητα να ζήσω το εξπρές του μεσονυκτίου, ένα γενναίο δώρο έπεισε τον υπεύθυνο ότι απλά έχασα την απόδειξη. Δύο κοινά έχουμε με τους Μεξικάνους. Τη διαφθορά, αν δεν δώσεις δεν παίρνεις τίποτα απολύτως και το για όλα φταίνε οι Αμερικάνοι, οι πλούσιοι Ευρωπαίοι και το κράτος.
Στην έξοδο δεκαπέντε περίπου μουγγοί άνθρωποι σου δείχνουν προς μία κατεύθυνση με τα χέρια χωρίς να μιλάει κανείς! Μετά από ώρα καταλαβαίνεις ότι είναι οδηγοί ταξί και μετά από ακόμα περισσότερη μαθαίνεις ότι ο λόγος που δεν μιλάνε είναι γιατί απαγορεύεται! Προφανώς όταν επιτρεπόταν έκαναν τόση φασαρία που αναγκάστηκαν να τους απαγορεύσουν να φωνάζουν μέσα στο αεροδρόμιο κι επιτρέπεται να ξαναβρούν τη φωνή τους μόνο μόλις βγούν απ' αυτό! Η ατμόσφαιρα έξω είναι βαριά. Απ΄τη μιά η μόλυνση κι απ΄την άλλη τα 2240 μέτρα υψόμετρο κάνουν την αναπνοή δύσκολη.
Η αρχή της γνωριμίας με τη πόλη είναι η κεντρική πλατεία Εl Zocalo.Εκεί βρίσκεται ο Καθεδρικός Μητροπολιτικός Ναός και όχι μόνο. Κάθε πρωί αυτή η πλατεία είναι πραγματικά η καρδιά της πόλης με υπαίθριες παραστάσεις χορού ινδιάνων, μουσικούς,πωλητές πουλιών και στην μέση τη μεγαλύτερη σημαία που είχα δεί ποτέ!Σύμφωνα με τον μύθο κάποιος Αζτέκος είχε δεί έναν αητό να τρώει ένα φίδι πάνω στη λίμνη που κάλυπτε όλη τη περιοχή όπου βρίσκεται σήμερα η πόλη του Μεξικού κι αυτή η αναπαράσταση βρίσκεται πάνω στη σημαία της χώρας.Η πλατεία που λέγεται και πλατεία Συντάγματος είναι το κέντρο όλων των διαδηλώσεων και των εορτασμών πχ της 16η Σεπτέμβρη,μέρας αναξαρτησίας της χώρας.Κι ενώ ο εντυπωσιακός Καθεδρικός Ναός του 16ου αιώνα (ο μεγαλύτερος και αρχαιότερος της Λ.Αμερικής) εντυπωσιάζει με το μίγμα μπαρόκ και νεοκλασσικής αρχιτεκτονικής του,με τους τέσσερεις ίδιους τρούλους του και τους υπέροχους πίνακες στο εσωτερικό του, στο δυτικό τμήμα της πλατείας βρίσκεται ο Templo Mayor. Είναι τα ερείπια ενός αρχαίου ναού των Αζτέκων, που ανακαλύφθηκε μόλις το 1978 και σήμερα λειτουργεί ως αρχαιολογικός χώρος και μουσείο.Η επίσκεψη εκεί είναι πραγματική εμπειρία γιατί εκτός απ'τα εκθέματα ο χώρος είναι πολύ όμορφα διαμορφωμένος.
Σε μια γωνία ένα περίεργο μηχάνημα που πάλλεται τραβάει τη προσοχή,είναι ένας σεισμογράφος! Μας εξηγούν ότι αν οι ενδείξεις γίνουν ανησυχητικές είναι υποχρεωτική η άμεση εκκένωση του μουσείου! Εγκαταλείπουμε τον χώρο χαρούμενοι που αυτή η πληροφορία μας έγινε γνωστή στο τέλος και όχι στην αρχή της επίσκεψης! Πίσω στο δρόμο για βόλτα. Ένα μοναστήρι στη μέση ενός δρόμου σερβίρει στο ισόγειο φαγητό. Ευγενέστατες καλόγριες σερβίρουν ιδιαίτερα πιάτα της μεξικάνικης κουζίνας πολύ καυτερά ήδη αλλά αν για κάποιους δεν είναι αρκετά υπάρχει πάντα τσίλι σε κάθε τραπέζι όπως εδώ οι ελίτσες. Πληρώσαμε ελάχιστα χρήματα, κάτω απ'τη μισή τιμή των υπολοίπων εστιατορίων της πόλης.Περνάμε μπροστά απ΄το μνημείο του Αγγέλου της Ανεξαρτησίας (η σκέτο 'Αγγελος για τους ντόπιους)που είναι το σύμβολο της νίκης και βρίσκεται στο Paseo de la Reforma. Εκεί γιορτάζουν κάθε νίκη της Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου ή οποιαδήποτε παρόμοια επιτυχία της χώρας.
Τα μικρά πράσινα ή κίτρινα κατσαριδάκια,ξεχασμένα από καιρό στην Ευρώπη, είναι τα ταξί που δίνουν ένα χαρούμενο χρώμα αν και οι οδηγοί τους επιμένουν να σε κοιτάνε στα μάτια όταν τους μιλάς ακόμα κι αν κάθεσαι πίσω...με αποτέλεσμα να προτιμήσεις την απόλυτη σιωπή μέχρι να φτάσεις σίγουρα.Είδαμε την Arena Mexico, όπου διεξάγεται ένα είδος ελεύθερης πάλης (lucha libre) αλλά οι παλαιστές φορούν μάσκες ή άλλες περίεργες στολές και η συμμετοχή του κόσμου είναι μεγάλη. Δεν μ΄αρέσουν συνήθως αυτού του είδους θεάματα αλλά το συγκεκριμένο είχε ενδιαφέρον λόγω της τεχνικής των μασκών που είναι φτιαγμένες με ιδιαίτερη φαντασία. Το πάρκο Chapultepec, μιά τεράστια έκταση αφιερωμένη στα παιδιά με λιμνούλες και κάθε είδους παιχνίδια κι εκδηλώσεις γι' αυτά.Το πιό ωραίο πάρκο όμως είναι το Alameda! Παλιά αγορά των Αζτέκων και τόπος εκτέλεσης πολλών ανθρώπων κατά την Ισπανική εισβολή. Μέσα βρίσκεται το Μουσείο Καλών Τεχνών,η Οπερα, το Εθνικό Μπαλλέτο και η περίφημη τοιχογραφία του Diego Rivera "Dream of a Sunday afternoon" και την περίφημη Κατρίνα, ένα σκελετό ντυμένο σαν κυρία του 19ου αιώνα.
H Πόλη του Μεξικού δεν είναι ασφαλής. 7000 άνθρωποι δολοφονήθηκαν από συμμορίες του δρόμου πέρυσι. Στη πλατεία Zocalo μετά τις 8 το βράδυ δεν μπορείς να κυκλοφορήσεις (εάν είσαι τουρίστας κυρίως) και το ταξί δεν πρέπει να το παίρνεις ποτέ απο το δρόμο.
Υπάρχουν τεράστιες κοινωνικές και ταξικές διαφορές και τα 10 εκατομμύρια που ζούν στις favelas λίγο έξω απ'τη πόλη ζούν σε συνθήκες εξαθλίωσης. Η εγκληματικότητα,τα ναρκωτικά και η φτώχεια είναι τα μεγαλύτερα προβλήματα.
Δεν είναι ιδιαίτερα φιλόξενος λαός οι Μεξικάνοι. Γι' αυτούς είμαστε οι πλούσιοι Ευρωπαίοι που πρέπει με κάθε τρόπο να πληρώσουμε ότι παίρνουμε, ίσως να πληρώσουμε και κάποια χρόνια εκμετάλλευσης..
Ομως έχουν κάτι που με εντυπωσίασε αλλά θα τα πούμε στο επόμενο επεισόδιο...