Ζωντάνεψα τους τοίχους,
φωνή τους έδωσα
πιο φιλικοί να γίνουν συντροφιά.
Κι οι δεσμοφύλακες ζητούσαν να μάθουν,
πού βρήκα τη μπογιά.
Οι τοίχοι του κελιού
το μυστικό το κράτησαν.
Κι οι μισθοφόροι ψάξανε παντού
όμως μπογιά δεν βρήκαν.
Γιατί στιγμή δεν σκέφτηκαν
στις φλέβες μου να ψάξουν.
Αλέκος Παναγούλης
Στρατιωτικές Φυλακές Μπογιατίου Φλεβάρης 1972
12 σχόλια:
μπρρρρρρρρρ!
Καλημέρα!
Αδαμαντία μου πέρασα να αφήσω μία καλησπέρα και να ευχηθώ καλό μήνα για αύριο...
Σε φιλώ...
:-)
Καλό μήνα και καλή πρωτομαγιά! Φιλιά Αδαμαντία μου!
Όσο ποιητικό κι αν ακούγεται,έγραφε με το αίμα του Ο Παναγούλης.
Καλό Μήνα Αδαμαντία μου!
Να είσαι καλά!!! πραγματικά σου σφίγγω το χέρι...
Δάκρυσα... Άραγε ποιά Ελλάδα έβγαλε τέτοιους ανθρώπους? Που πήγε?
Αλέκος Παναγούλης, μια ηρωική μορφή της δημοκρατίας!
H "άλλη" Πρώτομαγιά....
Καλό μήνα, Αδαμαντία μου!
Φιλιά πολλά
Καλό μήνα σε όλους και καλή πρωτομαγιά...Ευτυχώς που μερικοί ήταν τρελοί και έβαλαν τη ζωή τους πάνω απ' όλα...
Ωραίο αφιέρωμα...Έπρεπε...
Καλά να περνάς Αδαμαντία μου, καλή βδομάδα...
Καλό μήνα σε όλους!
Την Πρωτομαγιά του 76 έφυγε ο τελευταίος καθαρός κι έντιμος αγωνιστής. Πολιτικός με τη σημερινή έννοια δεν ήταν κι ούτε θα γινόταν ποτέ. Γιατί όταν δίνεις το αίμα σου δεν ζητάς τζάμπα διαμερίσματα.
Λείπει ο λόγος του σήμερα πολύ.
Ας μη ξεχαστεί ποτέ τουλάχιστον και μαζί του κι αυτή η Ελλάδα που, ναι Νικιπλε, έφυγε..
Χαρά που θα κανε αν ζούσε σήμερα συνάδελφος με τον Βορίδη.
@KYP
Oύτε να το σκέφτομαι δεν θέλω...
Δημοσίευση σχολίου