Σε γνωστούς και σε άγνωρους τόπους..

Διακοπές σε λίγες μέρες!
Στα νησιά, στα λουλούδια, στα πέλαγα όπως λέει το τραγούδι!
Να περάσετε όλοι ένα όμορφο φωτεινό καλοκαίρι και ν'ανταμωθούμε πάλι με εικόνες κι ιστορίες χαρούμενες.
Καλές διακοπές σε όλους!!

Oι Τουρκοκύπριοι και το αίνιγμα των εποίκων

Ο καλός μου φίλος Φοίβος Νικολαίδης είχε την καλoσύνη να μου στείλει το παρακάτω άρθρο του Τουρκοκύπριου oικονομολόγου Σερντάρ Ατάϊ σχετικά με τους εποίκους που έφτασαν στην κατεχόμενη Κύπρο μετά τον Ιούλιο του 1974. Το βρίσκω πολύ ενδιαφέρον ν' ακούσουμε την άλλη πλευρά.

Οι Τουρκοκύπριοι και το αίνιγμα των εποίκων
Σερντάρ Αταΐ
«Η Αϊσιέ μπορεί να πάει διακοπές!». Αυτό ήταν το σύνθημα, για το πράσινο φώς και την έναρξη της στρατιωτικής επιχείρησης από την Τουρκία το 1974.
Αναμφίβολα, για τους Τουρκοκυπρίους τότε ήταν μια επιχείρηση διάσωσης. Τα χρόνια όμως πέρασαν και έγινε ξεκάθαρο ότι η επιχείρηση δεν ήταν και τόσο αθώα. Είχε μια ευρύτερη επικάλυψη, ήταν ένα σχέδιο κατάλληλα φτιαγμένο έτσι που όλη σχεδόν η ύπαρξη των Τουρκοκυπρίων (μαζί με τα αισθήματα και τις σκέψεις τους) να κρατηθούν σε ομηρία.
Τα πρώτα δύο χρόνια έγιναν εξαναγκαστικές μετακινήσεις πληθυσμού από την Τουρκία στη βόρεια Κύπρο. Το πρόσχημα που δόθηκε από την Τουρκική κυβέρνηση ήταν η κάλυψη των αναγκών σε εργατικό δυναμικό στην κτηνοτροφία, παρόλο που δεν υπήρχε πραγματικά μια τέτοια ανάγκη.
Οι πύλες του βορρά άνοιξαν διάπλατα σε όλους από «την ηπειρωτική πατρίδα». Η γη που αρπάχθηκε από τους πρόσφυγες Ελληνοκύπριους διαμοιράστηκε δωρεάν στους έποικους μετά την άφιξη τους. Τα ονόματα των χωριών στη βόρεια Κύπρο αντικαταστήθηκαν με καινούργια ονόματα, σύμφωνα με την ονομασία των τόπων καταγωγής του πληθυσμού στην Τουρκία.
Τη δεκαετία του ’80, είχαμε απλά άνεργους από την Τουρκία. Ήταν έτοιμοι να εργαστούν για το μισό μισθό χωρίς καμιά επίγνωση για κοινωνικά δικαιώματα. Μια μικρή οικονομία, με σπάνιες υπαλλακτικές πιθανότητες εργασίας είχε περιορισμένη δυνατότητα προσφοράς εργασίας. Τότε οι αχόρταγοι μεσαίοι και μεγάλοι επενδυτές επέλεξαν την απασχόληση των εποίκων για να μεγιστοποιήσουν το κέρδος. Οι Τουρκοκύπριοι εργαζόμενοι αποκλείονταν αυτόματα από την αγορά εργασίας. Οι νεαροί που δεν ήθελαν να ακολουθήσουν πανεπιστημιακές σπουδές, αναγκάστηκαν να ξενιτευτούν.
Η ίδια εισροή εργατών από την Τουρκία συνεχίστηκε και την δεκαετία του ’90. Κατά την περίοδο εκείνη και μετά, εκτός από την έξοδο των Τουρκοκύπριων αποφοίτων μέσης εκπαίδευσης από την χώρα, οι Κύπριοι σπουδαστές των Τουρκικών πανεπιστημίων επέλεγαν να εγκατασταθούν στις εκμοντερνισμένες πόλεις της Τουρκίας μετά την αποφοίτηση τους.
Παράλληλα, οι κτηματομεσιτικές επιχειρήσεις και ο οικοδομικός τομέας επεκτάθηκαν και αυξήθηκαν ραγδαία το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’90 και τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 2000. Το αποκορύφωμα έφτασε με την εισαγωγή του σχεδίου Ανάν το φθινόπωρο του 2002, προκαλώντας μια απότομη αύξηση στη ζήτηση για ειδικευμένο και ανειδίκευτο εργατικό δυναμικό. Το μεταναστευτικό ρεύμα από την νοτιοανατολική Ανατολία προς πιο ανεπτυγμένες πόλεις της Τουρκίας, τώρα στρέφονταν προς τη βόρεια Κύπρο. Για αυτούς ήταν ένα ασφαλισμένο καταφύγιο με καλές ευκαιρίες απασχόλησης και σήμαινε πολλές ελευθερίες που δεν μπορούσαν να απολαύσουν στην πατρίδα τους.
Οι νέες αφίξεις στοίχησαν τις εργασίες των Τουρκοκυπρίων εργατών στον οικοδομικό τομέα οι οποίοι με τη διάνοιξη των οδοφραγμάτων, εκμεταλλεύτηκαν την ελευθερία διακίνησης και εργοδοτήθηκαν στον νότο. Στην απουσία ικανού εγχώριου εργατικού δυναμικού, οι κάτοικοι στο βορρά αναγκάστηκαν να εργοδοτούν εποίκους σε υπηρεσίες υποδεέστερες σε ποιότητα και πιο ακριβές από αυτές που ήταν συνηθισμένοι.
Κάποιοι έποικοι παραπονούνται αβάσιμα ότι τους μεταχειρίζονται ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας και ότι οι Τουρκοκύπριοι τους υποβαθμίζουν. Το αντίθετο συμβαίνει αφού, η Τουρκική Πρεσβεία και ο στρατός πάντοτε υποστηρίζουν κατά προτεραιότητα τους υπηκόους τους με απευθείας επιδοτήσεις και κίνητρα. Γι’ αυτό και η πλειοψηφία τους έχει επιδοτηθεί με ένα τρόπο που ούτε τον φανταζόταν.
Φυσικά, η οικονομική βοήθεια από την Τουρκία συνέπιπτε γενικά με τις περιόδους εκλογών. Και οι παρεμβάσεις στις ψήφους των εποίκων διαμόρφωναν ανελλιπώς το πολιτικό σκηνικό.
Αν θα ανοίξουμε μια δημόσια συζήτηση για υπηκοότητες δεύτερης κατηγορίας, στην πραγματικότητα οι Τουρκοκύπριοι υποκείμεθα σε διακρίσεις σε διάφορα μέτωπα:
- Είμαστε αριθμητικά δραματικά λιγότεροι στη δική μας πατρίδα.
- Η πολιτική μας θέληση παραμερίζεται ολοφάνερα
- Τα κοινωνικά μας δικαιώματα επισκιάζονται βίαια
- Η πολιτιστική μας κληρονομιά υπόκειται σε συστηματική εκμετάλλευση
- Ταλαιπωρούμαστε από τη συνεχή σύγκρουση νοοτροπίας στην καθημερινή ζωή και
- Είμαστε ζωντανοί μόνο από τύχη με τα πολύ ψηλά επίπεδα εγκληματικότητας που εισάγεται από την Τουρκία.
Ποτέ δεν έχει διεξαχθεί έρευνα που να αναλύει τις επιπτώσεις της μετακίνησης πληθυσμού από την Τουρκία στη βόρεια Κύπρο.
Μερικές εκθέσεις εκπονήθηκαν από ερασιτέχνες ή τσαρλατάνους, απλά πιθανολογούν και δεν μπορούν να δώσουν επιστημονικά στοιχεία και υγιή αξιολόγηση αυτού του βαθιά ριζωμένου προβλήματος. Μην ακούτε προκατειλημμένους και υπερόπτες ξένους απεσταλμένους που μας λένε να «μην διογκώνουμε το πρόβλημα» και μας συμβουλεύουν πώς να ενσωματώσουμε τους «μετανάστες» με τους «ντόπιους». Διερωτώμαι αν οι μεγαλειότητες τους θα μπορούσαν να συμπεριφερθούν με τέτοιο «ανθρωπιστικό» τρόπο, αν αντιμετώπιζαν ένα πληθυσμό εποίκων τρεις φορές πιο μεγάλο από το ντόπιο πληθυσμό στις χώρες τους.
Το Φεβρουάριο 2007, ανακοινώθηκαν από τον Φερντί Σαπίτ Σογιέρ τα επίσημα αποτελέσματα της απογραφής πληθυσμού του 2006 στη βόρεια Κύπρο. Στην ομιλία του προς το κοινό, έδωσε τον αριθμό του de facto πληθυσμού ως 265.100. Δύο χρόνια αργότερα, ο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, έκανε δήλωση σε μια από τις ομιλίες του λέγοντας έμμεσα ότι ο de facto πληθυσμός μας είναι γύρω στις 500.000. Ποιος έδωσε το σωστό αριθμό;
Οι δρόμοι έχουν φωνή και αυτό που νιώθουμε στους δρόμους δικαιολογεί τον αριθμό που δόθηκε από τον κύριο Ταλάτ. Ωστόσο η απογραφή σε αυτό τον τόπο είναι μια λεπτή εργασία που πρέπει να αναληφθεί από εμπειρογνώμονες διεθνούς κύρους.
Επομένως, καλούμε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή Πληθυσμού του Συμβουλίου της Ευρώπης και το Γραφείο Εκδημοκρατικοποίησης θεσμών και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Οργανισμού για την Ασφάλεια και Συνεργασία στην Ευρώπη, να αναλάβουν και να στείλουν μια ομάδα, για να διερευνήσει, να τεκμηριώσει και να δημοσιεύσει αξιόπιστα στοιχεία για την αλλαγή στη δημογραφική δομή και τις επιδράσεις της στο βορρά.
Με την παραχώρηση του δικαιώματος ψήφου στο δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν, τα διαπραγματευόμενα μέρη υιοθέτησαν μια γρήγορη αλλά λανθασμένα αυθαίρετη προσέγγιση σε καταπάτηση των διεθνών συμβάσεων.
Στο πλαίσιο των παγκοσμίων συμβάσεων, θα θέλαμε να ανακαλύψουμε ποιος είναι ποιος και να προσδιορίσουμε τα άτομα που δικαιούνται υπηκοότητα και δικαίωμα ψήφου.
Ως ιδιοκτήτες της χώρας, έχουμε δυστυχώς ηττηθεί από τους παραθεριστές. Όμως η αξιοθαύμαστη εξέλιξη των τελευταίων 60 χρόνων στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και προστασίας των βασικών ελευθεριών, μου επιτρέπει να αντλώ κουράγιο για να αγωνιστώ για το δικαίωμα μας να υπάρχουμε.
«Μη βία ή μη ύπαρξη», είπε ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ Τζούνιορ πριν από τέσσερεις δεκαετίες. Ως μέλος του γηγενούς πληθυσμού που βρίσκεται υπό απειλή επικείμενης εξαφάνισης, ασκώ με τον τρόπο αυτό λίγη «μη βίαιη» πίεση μέσω της ελευθερίας σκέψης για να υποστηρίξω το δικαίωμα μας να υπάρχουμε. Ελπίζω να υπάρχει κάποιος διεθνής παίκτης αρκετά ευαίσθητος για να ακούσει το μήνυμα που διαβιβάζω.
Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στα αγγλικά στην εφημερίδα Cyprus Mail.

Tήνος!

Φτάνοντας στη Χώρα της Τήνου πολλοί απογοητεύονται απ΄τον θόρυβο,την κίνηση και ίσως απ'τον όχι και τόσο γραφικό οικισμό της. Το Μοναστήρι της Παναγίας με την υπέροχη αρχιτεκτονική, όλο λευκό μάρμαρο και κτισμένο το 19ο αιώνα όταν βρέθηκε η εικόνα είναι επιβλητικό. Είναι όμως και η αφορμή ύπαρξης της αντίστοιχης θρησκευτικής βιομηχανίας που ανθεί γύρω του. Δεν αναφέρομαι στους εκατοντάδες ανθρώπους που το επισκέπτονται καθημερινά αλλά στα μαγαζάκια στους γύρω δρόμους όπου μπορείς να βρείς τη μορφή του Χριστού σε Air-freshener για το αυτοκίνητο, σε παγούρι ή και σε ταμπακιέρα!!
Σταματάω τη γκρίνια για να σας πάω μιά βόλτα στα μέρη που μ'άρεσαν περισσότερο.
Τα χωριά της Τήνου είναι ίσως τα πιό όμορφα, καθαρά και περιποιημένα που έχω δεί στις Κυκλάδες! Ο Πύργος,στο βόρειο τμήμα του νησιού και πατρίδα των Γιαννούλη Χαλεπά, Νικ.Λύτρα και του Σκαλκώτα έχει τρία μουσεία. Των Τηνίων καλλιτεχνών, το σπίτι του Χαλεπά και το ολοκαίνουργιο Μουσείο Μαρμαροτεχνίας! Σπουδαίοι μάστορες του μάρμαρου οι Τηνιακοί!Λένε μάλιστα ότι ο Φειδίας πηγαίνοντας για Δήλο λόγω θαλασσοταραχής σταμάτησε στη Τήνο και είναι αυτός που τους έμαθε την τέχνη! Αφού περάσεις την κουκλίστικη πλατεία (και φας οπωσδήποτε ένα γαλακτομπούρεκο) φτάνεις σ΄ένα μοναδικό Νεκροταφείο. Εκεί, πάνω σε κάθε τάφο βρίσκεται και μιά ανάγλυφη παράσταση σε μάρμαρο του επαγγέλματος που έκανε ο νεκρός!
Ναυτικοί οι περισσότεροι, μουσικοί αλλά και γλύπτες! Δεν έχω ξαναδεί πιό ωραίο νεκροταφείο.
Τα Υστέρνια κρεμασμένα στο βράχο είναι ένα μπαλκόνι στο Αιγαίο, δεν υπάρχει τίποτα λιγότερο από ωραία σπίτια με πάρα πολλές γλάστρες,μαρμάρινες επιγραφές με το όνομα του ιδιοκτήτη πάνω στην είσοδο, δρόμοι που από κάτω τρέχουν νερά και περνάς από ειδικά περάσματα, ένα καφενείο με θέα τα κοντινά νησιά της Σύρου και της Μυκόνου και τώρα τελευταία πολλοί ηθοποιοί που έχουν πάρει σπίτια εκεί σκέφτονται να ιδρύσουν και θεατρική σχολή.
Η Καρδιανή είναι απ' τα λίγα χωριά των Κυκλάδων με πλατάνια,δέντρα παντού και τρεχούμενα νερά! Στο χωριό υπάρχουν τρείς Καθολικές εκκλησίες και είχαμε τη τύχη να δούμε περιφορά λαβάρων απ'την μιά εκκλησία στην άλλη για την γιορτή της Προσφοράς. Ο κόσμος που ακολουθούσε έψελνε πολύ δυνατά και στο τέλος μας πρόσφεραν σπιτικά γλυκά φτιαγμένα απ'τις γυναίκες του χωριού και συνοδευμένα απ'την ευχή "να μας ξανάρθετε!"
Παντού στην Τήνο βλέπεις σπίτια με κολλημένη μιά εκκλησούλα σ΄ένα τοίχο τους ή σε ελάχιστη απόσταση απ΄αυτόν. Στην αρχή νόμιζα ότι είναι το πολύ υψηλό θρησκευτικό αίσθημα των κατοίκων. Μετά μου εξήγησαν ότι για να πάρεις άδεια να χτίσεις σπίτι απ΄τη Νομαρχία είναι και δύσκολο και χρονοβόρο. Αντίθετα παίρνεις εύκολα άδεια απ΄τη Μητρόπολη αν θες να χτίσεις μιά μικρή εκκλησία! Ετσι έφτιαξαν όλοι ένα εκκλησάκι και του κόλλησαν για παρεκκλήσι μιά βίλλα 200 τετρ.μέτρων!!! Το ίδιο συμβαίνει και με μύλους αλλά λιγότερο. Μάλλον το ξέρετε όλοι ήδη κι εγώ ανακάλυψα την Αμερική φέτος αλλά το βρίσκω χυδαίο απ΄όλες τις απόψεις. Η δόμηση φαίνεται να γίνεται εντελώς άναρχα. Σπίτια-παρεκκλήσια ξεφυτρώνουν πάνω σε λόφους στη μέση του πουθενά, σπίτια-τούρτες που δεν δένουν με κανένα φυσικό περιβάλλον αντίθετα αλλοιώνουν αρκετά το υπάρχον για ν΄ανοίξουν όπως όπως χωματόδρομους για πρόσβαση.
Ξανασταματάω τη γκρίνια και πάμε στο Ταραμπάδο όπου βρίσκονται οι ωραιότεροι περιστερώνες.Οι περιστερώνες της Τήνου είναι έργα τέχνης. Οι πρώτοι που τους έχτισαν ήταν οι Βενετοί τον 18ο αιώνα οι οποίοι καλλιεργούσαν τα περιστέρια για το νόστιμο κρέας τους και χρησιμοποιούσαν τις κουτσουλιές για λίπασμα. Είναι φτιαγμένοι έτσι ώστε να προστατεύονται οι φωλιές τους, με τρίγωνα από μάρμαρο. Απ΄τον "υγιή" ανταγωνισμό των ντόπιων για το ποιός θα έχει τον καλύτερο και πιό περίτεχνο βρέθηκαν να υπάρχουν τόσοι πολλοί(600). Δίπλα στο Ταραμπάδο υπάρχει ένα μικρό κρυμμένο σχεδόν χωριό το Σμαρδάκιτο. Η πλατεία του είναι σαν σκηνικό, μιά καθολική εκκλησία στη μιά πλευρά,ένας πολύ παλιός περιστερώνας στην άλλη, μιά φυσική πηγή που κατεβάζει νερό απ΄το βουνό και μια μικρή ταβέρνα που τρώς σπιτική Τηνιακή κουζίνα. Αυτό σημαίνει: λούζα (ενα είδος προσιούτο),καλαθάκι(τυρί άπαχο), άγριες μικρές αγκινάρες στο λαδόξιδο, φρουτάλια (ομελέτα με πατάτες και λουκάνικα), μαραθοτηγανίτες, αγκιναρόπιτα, περιστέρια κοκκινιστά και δυο-τρία κιλά παραπάνω.
Ο Βόλακας είναι ένα μικρό χωριό που γύρω του υπάρχουν τεράστιοι περίεργοι ογκόλιθοι που σχηματίζουν μορφές ανάλογα με τη φαντασία του καθενός. Πανέμορφα χωριά επίσης είναι το Φαλατάδο, το Κτικάδο, ο Τριαντάρος κι ο Τριπόταμος με το σπίτι του Κορνήλιου Καστοριάδη (απ΄αυτά που προλάβαμε να δούμε σε τέσσερεις μέρες..και πολλά ακόμα όπως η Αγάπη κι ο Αρνάδος που δεν είδαμε)
Οι κάτοικοι της Τήνου αν είναι ένα πράγμα που ξέρουν πολύ καλά είναι ο αέρας! Οταν πιάσουν τα μελτέμια δεν υπάρχει καμμία παραλία που μπορείς να κάνεις μπάνιο κι όχι αμμοβολή γιατί φυσάει κυκλικά σχεδόν. Μ΄ένα κανονικό αεράκι όμως έχεις πάντα μια προστατευμένη αμμουδιά όπως αυτή του όρμου Υστερνίων ή του Αγίου Ρωμανού που ακόμα δεν υπάρχουν ξαπλώστρες κι ομπρέλες ευτυχώς. Η πιό όμορφη παραλία είναι η Λιβάδα στο βορειοανατολικό μέρος του νησιού με ένα βιότοπο δίπλα της γεμάτο πάπιες.
Το Αιγαίο και τα νησάκια του όμως είναι στιγμές και εικόνες μιας ομορφιάς ανέλπιστης που σε κάνει να σκέφτεσαι ότι πίσω απ΄όλα τα ασήμαντα και άσχημα ζεί αυτή η σωτήρια ομορφιά και ίσως μόνο αυτή.
Το χάραμα της μέρας που φεύγαμε ήταν κόκκινο! Μέσα σε λίγα λεπτά το πέλαγος και τα σύννεφα έγιναν κατακκόκινα μέχρι να ξαναπάρουν λίγο αργότερα το βαθύ μπλέ αυτής της θάλασσας που τόσο αγαπάμε..

Όσο και να μη το θες θα πάμε διακοπές!

Κατ' αρχήν να πώ ότι καιρό είχα να γελάσω σε παρωδία τραγουδιού όπως με τους Κις Μαδιαμ! Το ύφος, οι στίχοι αλλά και το προσωπικό τους χιούμορ σαν να το είχαμε ανάγκη όλοι.

Ο γιατρός λοιπόν, εκτός του ότι είπε σε όλους τους δικούς μου να μου λένε και καμμιά φορά ναι (έτσι για αλλαγή) συνέστησε και ξεκούραση γιατί πάσχω λέει από "επαγγελματική εξουθένωση"! Κοινώς τα'φτυσα σε απλά καλά ελληνικά.

Οι προγραμματισμένες διακοπές αργούν πολύ αλλά πρέπει οπωσδήποτε να κάνω ένα διαλειμματάκι και να το ξαναπάρω απ'τη αρχή σε λίγες μέρες αν δεν θέλω να περάσω τον υπόλοιπο χρόνο με δυναμωτικά και άλλου είδους φάρμακα και καταλήξω σαν τον Μιχαλάκη.

Θα τα ξαναπούμε σε λίγες μέρες λοιπόν και μέχρι τότε να προσέχετε, ν΄ακούτε όσους σας λένε να τρώτε όλο το φαί σας και να μη παίρνετε πολύ σοβαρά απολύτως τίποτα.

Σας αγαπάω όλους πολύ.

Pina Bausch 1940-2009

Χθές το βράδυ το Pina Bausch Tanztheatre Wuppertal ανακοίνωσε τον ξαφνικό θάνατο της Pina Bausch σε ηλικία 68 χρονών.
Hταν η τελευταία μεγάλη χορογράφος του μετα-μοντέρνου χορού (ή expressionist dance κατ'άλλους) παγκοσμίως, γεννημένη στη Γερμανία του 1940 και διευθύντρια μέχρι χθές του Θεάτρου Χορού του Βούπερταλ που φέρει το όνομά της.
Δημιούργησε κι εμπνεύστηκε τα ωραιότερα κομμάτια της απ'τα ταξίδια της στον κόσμο.
Το Nefes απ'τη Τουρκία, το Masurca Fogo απ΄την Πορτογαλία, το Nur Du απ'τη Νέα Υόρκη και το τελευταίο Bamboo Blues απ΄την Ινδία.
Ο χορός της Bausch είχε ένα μελαγχολικό χιούμορ. Οι νέες τεχνικές που εισήγαγε έχουν αποτελέσει έμπνευση για χιλιάδες νέους χορευτές κι άνοιξαν καινούργιους ορίζοντες με την φαντασία και το αστείρευτο ταλέντο της σαν χορεύτρια, σαν ηθοποιός και περισσότερο σαν χορογράφος.
Η ένωση άντρα-γυναίκας είναι ένα πολύ συχνό θέμα της και ο χορός της θα αποτελέσει την έμπνευση για την ταινία "Μίλα της" του Αλμοδοβάρ. Τα κομμάτια της είναι σύντομα, διάλογος και κίνηση που επαναλαμβάνεται και δεν διστάζει να βάλει hard rock μουσική και fadoς στην ίδια παράσταση!
Το 1983 έπαιξε τον ρόλο της πριγκίπισσας Lherimia στη ταινία "Και το πλοίο φεύγει" του Φελλίνι.
Επειδή όμως ο χορός είναι εικόνα και συναίσθημα που δεν περιγράφεται, ψάξτε αν θέλετε κι άλλα βιντεάκια στο youtube κι απολαύστε την.



H Pina Bausch όπως τη ζωγράφισε η Μargo

Live your myth in Greece

Καλέ μου τουρίστα καλώς ήρθες!
Aψήφησες τη κρίση κι έρχεσαι να ζήσεις το μύθο σου στη παραμυθένια χώρα μου. Στην Ελλάδα της Ιστορίας που έμαθες στο σχολείο σου, των πανέμορφων εικόνων που είδες στην οθόνη σου, των εμπειριών που άκουσες απ΄τους φίλους σου. Ερχεσαι κι εσύ κουρασμένος αλλά με καλή διάθεση και βέβαιος ότι θα περάσεις καλά!
Το όνειρο ξεκινάει με την άφιξη σου στο Εlvel (μία λέξη) όπου πραγματικά νομίζεις ότι μόλις προσγειώθηκες στη Φρανκφούρτη!! Καθαριότητα,οργάνωση,ευγένεια κι όπως στη χώρα σου όταν διασχίζεις τον δρόμο σταματάνε αμέσως τα αυτοκίνητα να περάσεις!!
Ο συγκεκριμένος μύθος θα σου διαλυθεί στον πρώτο δρόμο που θα θελήσεις να διασχίσεις ως πεζός σε οποιοδήποτε άλλο σημείο της χώρας όπου στη καλύτερη περίπτωση θα ακούσεις τον εκκωφαντικό ήχο της κόρνας του αυτοκινήτου που έρχεται κατά πάνω σου, όπως και τη λέξη "malaka" και στη χειρότερη θα σε μεταφέρουν οριζοντίως στη πατρίδα σου για αιώνια ανάπαυση..
Μπαίνεις στο ταξί μόνος σου και δηλώνεις τον προορισμό σου. Αυτό, εσύ ακόμα δεν το ξέρεις, αλλά δεν θα σου ξανασυμβεί. Την επόμενη φορά που θα χρειαστείς ταξί θα κάνεις και γνωριμίες με τον τοπικό πληθυσμό στριμωγμένος στην μέση του πίσω καθίσματος μεταξύ του Γιαννάκη που τρώει το τοστάκι του, της μαμάς του που εναποθέτει ανακουφισμένη τις τσάντες απ΄τα ψώνια επάνω σου και του μπαμπά που κάθεται μπροστά κι απολαμβάνει το τσιγαράκι του με τον οδηγό αδιαφορώντας αν σ΄ενοχλεί σε τόσο κλειστό χώρο.
Τίποτα δεν σε πτοεί, είσαι αποφασισμένος να περάσεις καλά και φτάνεις στο λιμάνι του Πειραιά να πάρεις το πλοίο για το νησί των ονείρων σου. Στη σκάλα ανόδου αναρωτιέσαι γιατί τόσοι άνθρωποι σε σπρώχνουν από πίσω αφού οι θέσεις είναι αριθμημένες και το καράβι δεν θα φύγει αν δεν έχουν μπεί όλοι οι επιβάτες μέσα. Αυτή η λογική θα σε φάει. Ανεβαίνεις και θαυμάζεις το πλοίο. Ψάχνεις τη θέση σου και μισή ώρα μετά τη βρίσκεις. Δυστυχώς κάποιοι άλλοι άνθρωποι κάθονται σ΄αυτή. Τους δείχνεις το εισητήριο σου με το νούμερο αλλά η φράση "heston more ton malaka" δεν σου λέει τίποτα και οι άνθρωποι που τη λένε δεν φαίνεται να καταλαβαίνουν κάποια ξένη γλώσσα.
Αυτή τη λέξη την ξανακούς. Κοιτάς γύρω σου μήπως βρείς άλλη θέση και βλέπεις τσάντες και βαλίτσες να κάθονται αναπαυτικά πάνω στα καθίσματα, κάποιοι άνθρωποι να ρωτάνε αν μπορούν να κάτσουν κι αυτοί που κάθονται να κουνάνε το κεφάλι προς τα πάνω κι οι άλλοι να φεύγουν! Δεν καταλαβαίνεις τι συμβαίνει και καταλήγεις στη πλαστική καρέκλα του καταστρώματος.
Εφτασες στο νησί!! Η ομορφιά του σου ξαναφτιάχνει την διάθεση. Στη πανσιον που έκλεισες απ΄το ιντερνετ σε υποδέχεται ένας κύριος που δεν φαίνεται καθόλου ευτυχισμένος που έπρεπε να ξυπνήσει τόσο πρωί για να υποδεχθεί εσένα. Αμίλητος παίρνει το διαβατήριο σου και σου δίνει το κλειδί.Ρωτάς ευγενικά αν μπορείς να έχεις ένα καφέ για να πάρεις την απάντηση: This is rooms to let..no Hilton, coffee out! Η εικόνα του φιλόξενου, χαμογελαστού και χαρούμενου Ελληνα αρχίζει να σου φαίνεται ένας μύθος που δεν θα ζήσεις άμεσα. Κουβαλάς τη βαλίτσα σου μέχρι τον τρίτο όροφο απ΄τις σκάλες γιατί ασανσέρ δεν υπάρχει κι ανοίγεις τη πόρτα. Στο μικροσκοπικό μπαλκονάκι αναρωτιέσαι πού είναι εκείνη η θέα που έβλεπες στην οθόνη σου μιά κι αυτό που βλέπεις τώρα είναι μια μικρή μακρινή λωρίδα θάλασσας ανάμεσα στις ταράτσες των απέναντι σπιτιών. Δεν πειράζει, βγαίνεις για βόλτα και καφέ! Το μέρος είναι πανέμορφο, άσπρα σπιτάκια, καταγάλανη θάλασσα, μικρά εστιατόρια και πολλές καφετέριες. Αισθάνεσαι μιά χαρά, τι κι αν το δωμάτιο δεν είναι όπως το περίμενες, σε αποζημιώνει το τοπίο.
Διαλέγεις τη καφετέρια με την ωραιότερη θέα και παραγγέλνεις καφέ. Oταν είναι η ώρα να πληρώσεις νομίζεις ότι έχει γίνει λάθος κι εξηγείς στον ανέκφραστο σερβιτόρο ότι ένα καφέ ήπιες όχι ένα μπουκάλι ουίσκυ με τα παρελκόμενα. Αυτός αμίλητος σου δείχνει τον κατάλογο κι εκεί βλέπεις για πρώτη φορά στη ζωή σου το ποσόν των 6,50 ευρώ ν΄αντιστοιχεί στη λέξη "καπουτσίνο"! Σου εύχομαι να είναι κι η τελευταία εκτός αν μας ξανάρθεις του χρόνου.
Το μπάνιο στη θάλασσα είναι η καλύτερη στιγμή των διακοπών σου μέχρι τώρα. Τα νερά καθαρά, οι ομπρέλες σε λογικές τιμές σε σχέση με τη πατρίδα σου, το μπαρ της παραλίας βάζει ωραία μουσική. Μαζεύεις όσο μπορείς τα κρυμμένα στην άμμο αποτσίγαρα, αυτός ο λαός καπνίζει πολύ.
Δεν πεινάς ακόμα αλλά δεν βλέπεις την ώρα να πάς σ΄εκείνο το ταβερνάκι που είδες με τα χταπόδια να κρέμονται ανάποδα. Αφού το φωτογραφίσεις βρίσκεις με δυσκολία ένα τραπέζι για έναν. Κάθεσαι και περιμένεις.
Και περιμένεις...
Κι ακόμα περιμένεις...
Κάνεις νοήματα αλλά κανείς δε σου δίνει σημασία κι αν δεν είχα επέμβει ακόμα εκεί θα ήσουνα. Οταν έρχεται επιτέλους ο σερβιτόρος, κάπως θυμωμένος που τον απασχολείς, του δίνεις τη παραγγελία σου που είναι one greek salad and a beer για να πάρεις το σχόλιο : Only one salad??? Siga mi xodeftis re gyfto!
Αισθάνεσαι άσχημα που δεν μπορείς να φάς τιποτ'άλλο μ΄αυτή τη ζέστη σε αντίθεση με τα διπλανά τραπέζια που είναι γεμάτα με παντός είδους φαγητά αλλά δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς.Εξ΄άλλου τα λεφτά σου είναι μετρημένα. Αυτή η λέξη malakas που άκουσες απ΄τη πρώτη μέρα επαναλαμβάνεται και κατέληξες ότι μάλλον πρόκειται περί δημοφιλούς χαιρετισμού γιατί έτσι αποκαλούνται μεταξύ τους αυτοί που τρώνε δίπλα σου.
Κι όταν ζήσεις πολλές τέτοιες περίεργες για σένα καταστάσεις κι έρθει η ώρα να φύγεις προσπάθησε να μείνουν στο μυαλό σου τα μαγικά ηλιοβασιλέματα,το γαλάζιο της θάλασσας,κάποιες κολώνες που είχαν κάτι να σου πούν από παλιά και κάποια χαμόγελα που είμαι σίγουρη ότι τελικά σου χαρίσαμε.
Κι αν ποτέ ξανάρθεις, άνοιξε και κανένα λεξικό..το malakas δεν είναι καλή λέξη.

Les Enfoires!!

To 1985 ο μεγάλος Γάλλος κωμικός Coluche ιδρύει τα Εστιατόρια Καρδιάς. Εκεί όπου κάθε άνθρωπος που δεν έχει αρκετά χρήματα για οποιοδήποτε λόγο, μπορεί να φάει και να ζεσταθεί όπου και να βρίσκεται στη Γαλλία. Για να ενισχύσει οικονομικά αυτή την προσπάθεια επισκέπτεται ένα πολύ γνωστό μουσικό και τραγουδιστή τον Jean-Jacques Goldman και του ζητάει να γράψει και να τραγουδήσει ένα τραγούδι.
Ετσι, με την πρώτη ερμηνεία του τραγουδιού για τα εστιατόρια καρδιάς ξεκινάει το πρώτο γκρούπ των Enfoires που αποτελούσαν οι Jean-Jacques Goldman, Yves Montand,Nathalie Baye,Michel Platini,Micher Drucker.
Τι σημαίνει όμως les enfoires? Στη κυριολεξία σημαίνει Οι Γαμημένοι και θεωρείται βρισιά. Την χρησιμοποιούσε τόσο πολύ ο Coluche στους ατέλειωτους κωμικούς μονολόγους του που κατάφερε να την κάνει κατά μία έννοια ν'ακούγεται σαν κομπλιμέντο!
Ο Coluche με τις φιλίες και τις γνωριμίες του θα καταφέρει μέσα σε λίγα χρόνια να δημιουργήσει ίσως το μεγαλύτερο γκρούπ παγκοσμίως. Τραγουδιστές, ηθοποιοί,αθλητές και κάθε είδους άνθρωποι του θεάματος προσφέρουν δωρεάν την φωνή και την παρουσία τους για τον σκοπό αυτό. Η προβολή απ' τα μηντια και τον τύπο όπως και οι πωλήσεις των δίσκων και των συναυλιών τους αποφέρουν περίπου 80 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο, αρκετά για να συντηρήσουν κατά το μεγαλύτερο μέρος τα εστιατόρια αυτά. Πολλές εταιρείες προσφέρουν επίσης δωρεάν μηχανήματα ήχου και ότι χρειάζεται για να οργανωθεί μιά συναυλία ενώ εθελοντικά εργάζονται μάγειρες, σερβιτόροι,κλπ.
Οταν πέθανε ο Coluche πολλοί πίστεψαν ότι όλο αυτό θα σταματούσε και θα έμενε μιά ιστορική ανάμνηση. Η δύναμη του σκοπού όμως ήταν πιό δυνατή.
Συναντιούνται τον Δεκέμβρη του 1986, λίγους μήνες μετά τον θάνατο του κωμικού, σ' ένα τηλεοπτικό show και με προτροπή της Veronique Colucci γυναίκας του Coluche ξαναρχίζουν ακόμα πιό δυναμικά. Αυτή τη φορά, προστίθενται ο Michel Sardou, Johnny Hallyday,Veronique Sanson,Eddie Mitchell και ξεκινούν μιά περιοδεία σε 7 πόλεις της Γαλλίας. Από τότε κάθε χρόνο γίνονται πολλές συναυλίες και πλέον υπάρχει μία πόλη που φιλοξενεί τις περισσότερες. "Bάζουμε το εγώ στη τσέπη" λένε όλοι.
Σήμερα ακόμα ή μάλλον κυρίως οι νεότεροι Γάλλοι καλλιτέχνες, μουσικοί και ηθοποιοί αλλά και αθλητές και προσωπικότητες απ' όλη τη χώρα είναι μέλη και παρόντες στις μεγάλες ετήσιες συναυλίες. Η επιλογή γίνεται αυστηρά και μόνο αφού βεβαιωθούν όλοι ότι δεν πρόκειται να χρησιμοποιηθεί ο σκοπός αυτός για την προβολή κανενός.
Το μήνυμα του Coluche ήταν ότι δεν έχουμε δικαίωμα να αφήνουμε κανέναν άνθρωπο να πεθαίνει από πείνα κι από κρύο.
Η δύναμη του μηνύματος αυτού, η δύναμη της ιδέας του, το αδύνατο που γίνεται δυνατό είναι ακόμα όλα εκεί...εκτός απ'τον ίδιο.