Ζωντάνεψα τους τοίχους,
φωνή τους έδωσα
πιο φιλικοί να γίνουν συντροφιά.
Κι οι δεσμοφύλακες ζητούσαν να μάθουν,
πού βρήκα τη μπογιά.
Οι τοίχοι του κελιού
το μυστικό το κράτησαν.
Κι οι μισθοφόροι ψάξανε παντού
όμως μπογιά δεν βρήκαν.
Γιατί στιγμή δεν σκέφτηκαν
στις φλέβες μου να ψάξουν.
.Για τους Γάλλους το Σαν Μαλό είναι ταυτισμένο με θαλασσοπόρους και εκστρατείες.Από δώ ξεκίνησε ο Cartier για ν'ανακαλύψει τον Καναδά, ο Sucouf για να επιτεθεί στα Αγγλικά πλοία κι ο Charcot για ν΄ανακαλύψει την Ανταρκτική (αυτός με τη πίπα που παλιά ήταν κάδρο σ΄όλα τα σπίτια).Τόπος γέννησης του Chateaubriand (οχι του "για δύο" όπως άκουσα στο μουσείο)συγγραφέα του Memoirs d'Outre-Tomb.Πανέμορφα δρομάκια γεμάτα με όλων των ειδών μαγαζιά, κρεπερί που είναι η σπεσιαλιτέ της περιοχής και γλάρους. Οι γλάροι δεν φοβούνται καθόλου τους ανθρώπους κάι τρώνε ακόμα κι απ΄τα χέρια τους.
Μιά βόλτα γύρω απ΄τα τείχη με τη θέα της θάλασσας, τον φάρο και τα πολλά καϊκια και μετά στο μουσείο της ιστορίας της πόλης.
Συνεχίζοντας ανατολικά κι ενω ο καιρός αποφάσισε να σταθεροποιηθεί στο φθινόπωρο, φτάνουμε σ΄ένα ψαροχώρι τη Cancale, γνωστό για τα στρείδια και τα θαλασσινά του..
Εκτός απ'τα ταβερνάκια σ'όλο το λιμάνι ο κόσμος αγοράζει στρείδια στο χέρι,τα ανοίγει και τα τρώει στη παραλία ή στα παγκάκια του δρόμου. Η φαντασία των ντόπιων στη παρουσίαση και στις συνταγές με οστρακοειδή είναι απίστευτη. Το ότι παντού βλέπεις τεράστιες αμμώδεις παραλίες δεν σημαίνει ότι μπορείς να κολυμπήσεις κιόλας,εκτός αν οι 16-18 βαθμοί μέγιστης θερμοκρασίας νερού της Μάγχης δεν σε τρομάζουν!!
Κι ενώ τα πρώτα κιλά αρχίζουν και μπαίνουν,οn the road again, φτάνουμε στον δεύτερο μεγαλύτερο τουριστικό προορισμό της Γαλλίας το Mont Saint Michel!. Ενας μικρός λόφος-νησί όταν η θάλασσα φτάνει μέχρι εκεί αλλά κι εδώ η μεγαλύτερη παλίρροια της Ευρώπης μπορεί να την απομακρύνει μέχρι και 15 χιλιόμετρα. Τότε βλέπεις ότι υπάρχει μια τεχνητή εξέδρα-δρόμος μέχρι εκεί κι ενα παρκιγκ το οποίο δύο εβδομάδες τον μήνα λειτουργεί κανονικά και τις άλλες δύο γίνεται υποθαλάσσιο!Αυτή η κατασκευή όμως εμποδίζει τη θάλασσα (η οποία έρχεται με μεγάλη ταχύτητα) να περάσει από κάτω και τώρα πρόκειται να την κατεδαφίσουν. Δυστυχώς δεν είδαμε την εντυπωσιακή παλίρροια, όταν φτάσαμε η θάλασσα ήταν πολύ μακριά.
Η άμμος όμως δεν είναι τόσο αθώα. Κινείται επικίνδυνα κι αν δεν προσέξεις σε κάποια σημεία μπορεί να σε ρουφήξει. Παλιότερα τους κρατούμενους που είχαν καταδικαστεί σε θάνατο τους άφηναν δεμένους σ΄ένα τέτοιο σημείο και σε λίγες ώρες δεν τους ξανάβλεπε ποτέ κανείς.Ακόμα και σήμερα πολλοί τουρίστες οφείλουν τη ζωή τους στη γρήγορη επέμβαση των σωστικών μέσων. Είναι εντυπωσιακό το θέαμα γιατί όλο το νησάκι είναι κτισμένο αμφιθεατρικά με μεσαιωνικά κτήρια με επιβλητικότερο το Αββαείο στη κορυφή.
Τα στενά δρομάκια είναι γεμάτα εστιατόρια και μαγαζιά (λάθος που κάνουν όλοι τελικά) με αποτέλεσμα να χάνεις λίγο την πανέμορφη αρχιτεκτονική τους.
Οταν όμως μετά από αρκετά δύσκολη ανάβαση φτάνεις στη κορυφή το θέαμα είναι μοναδικό. Βλέπεις πού έχει φτάσει η θάλασσα, τη σκιά του Αββαείου πάνω στην άμμο κι ένα εκπληκτικό ηλιοβασίλεμα.
Εχει 70 μέτρα μήκος και πάνω της είναι κεντημένη η ιστορία κατάκτησης της Αγγλίας απ'το Γουλιέλμο τον Κατακτητή το 1066. Για άλλη μιά φορά θαυμάζει κανείς την ικανότητα των Γάλλων να στήσουν ένα μουσείο, ειδικά ακουστικά σου εξηγούν την ιστορία μέτρο-μέτρο ενώ υπάρχουν άλλα με ειδική επεξήγηση για παιδιά σε πιό απλή γλώσσα! 
Αφήνοντας πίσω μας τις έκπληκτες αγελάδες που μαζεύτηκαν όλες να δούν το θέαμα, φτάσαμε με τη παραδοσιακή μέθοδο "ρωτώντας πάς στη πόλη" στις παραλίες της απόβασης όπου περάσαμε όλη την ημέρα.
Στο δρόμο βλέπουμε ένα πύργο που είναι πιά ξενοδοχείο κι αποφασίζουμε να κοιμηθούμε εκεί. Το δωμάτιο είναι εντυπωσιακό,με παλιά αυθεντικά έπιπλα, ένα τεράστιο τζάκι 3μέτρων,παλιά χαλιά,εννοείται χωρίς τηλεόραση και κοστίζει 55 ευρώ με σπιτικό πρωϊνό!! Το βράδυ, ένα ψαροχώρι το Port En Bessin είχε γιορτή. Μουσική παντού,μιά χορωδία ηλικιωμένων τραγουδούν τραγούδια των ναυτικών. Τα λόγια τους μου θυμίζουν τα δικά μας, ίδιοι καημοί της θάλασσας,ίδιο το ελεύθερο πνεύμα της. Στις 11 αρχίζουν τα πυροτεχνήματα κι είναι όλοι μαζεμένοι στη πλατεία. Ηταν βράδυ Μ.Σαββάτου, στην Ελλάδα ήταν ακριβώς η ώρα της Ανάστασης..
Ενα λιμάνι γλύκα, με παλιά σπίτια γύρω γύρω, και στη προκυμαία ταβερνάκια,καφετέριες κι ένα πνεύμα διακοπών παντού.Μέχρι πέρυσι οι ζωγράφοι ήταν στο δρόμο ζωγραφίζοντας πορτραίτα τουριστών, ο δήμαρχος όμως τους υποχρέωσε να μπούν στις γκαλερί και ένα κομμάτι της γοητείας χάθηκε.Οι βιτρίνες των καταστημάτων με είδη τέχνης είναι εντυπωσιακές.
Ενα ζευγάρι απ'τη Θεσσαλονίκη στο πίσω τραπέζι και μπροστά σ΄ένα πιάτο με οστρακοειδή καταλήγουν ότι τα μύδια της πόλης τους δεν συγκρίνονται με τίποτα. Δεν πίστευαν στ' αυτιά τους όταν άκουσαν απ' τον γάλλο φίλο μου "χαλλαρά ρε παιδιά, κι εδώ ωραία είναι!". Τα γέλια που ακολούθησαν μας έκαναν την καλύτερη παρέα για καφέ!
μπορείς να τον πείς μια "δαντέλα από πέτρα". Το Δικαστικό μέγαρο που βομβαρδίστηκε και ξαναφτιάχτηκε απ'την αρχή αφήνοντας όμως τα σημάδια απ'τις σφαίρες στους τοίχους, ένα αριστούργημα της γοτθικής τέχνης..
Το παλιό ρολόι, τα σπίτια μέ το μοναδικό στύλ,οι ζεστοί άνθρωποι κι οι φθηνές τιμές (καφές στη κεντρική πλατεία 1.40, μενού 3 πιάτων 12 ευρώ)σε κάνουν να θές να ξαναπάς.Αυτό βέβαια ισχύει για όλη την επαρχία της Γαλλίας.
Η κρίση είναι εμφανής, οι τιμές είναι πολύ χαμηλότερες, όσοι ασχολούνται με τον τουρισμό ισχυρίζονται ότι έχουν τεράστια πτώση κι όλοι μαζί δηλώνουν απογοητευμένοι απ'την αλλοφροσύνη του Σαρκοζί.
Η Νορμανδία είναι μία ιστορική περιοχή της Βορειοδυτικής Γαλλίας. Πατρίδα του Γουλιέλμου του Κατακτητή,του Chateaubriand,του Flaubert και πολλών άλλων, μιά πανέμορφη και καταπράσινη περιοχή με 350 χιλιόμετρα ακτογραμμή. Ατέλειωτες παραλίες που κόβονται απότομα από τεράστιους βράχους,συχνές παλλοίριες,παγωμένα νερά. Σε πέντε απ' αυτές, στις 6 Ιουνίου του 1944 έγινε η μεγαλύτερη απόβαση όλων των εποχών.
Γνωστές με τα κωδικοποιημένα τους ονόματα όπως εμφανίζονταν στους χάρτες των συμμάχων, Οmaha (φωτο),Sword,Juno,Gold,Utah. Eάν υπάρχει κάποιος που πιστεύει ότι ο πόλεμος μπορεί ν'αποτελεί λύση σε κάποιο πρόβλημα, αρκεί να κάνει μιά βόλτα σ' αυτό που σήμερα οι Γάλλοι αποκαλούν "νεκρόπολη".
). Ο βράχος έχει περίπου 200 μέτρα ύψος και σου κόβει την ανάσα η σκέψη ότι απ'τους 900 που προσπάθησαν να περάσουν τα κατάφεραν μόνο οι 80. Τα bunker των Γερμανών που τους περίμεναν έχουν μείνει όπως ήταν. Μπαίνοντας μέσα,δυό μικρά άδεια παγωμένα δωμάτια με μιά αναμμένη λάμπα. Ανατριχιάζεις και που το βλέπεις.
Στο έδαφος ακόμα ορατά τα σημάδια απ'τις βόμβες,επίτηδες δεν έβαλαν χώμα για να καλύψουν τα βαθουλώματα, άφησαν την γη να μιλάει.
Το γεγονός ότι έχουν αφήσει ό,τι σώθηκε άθικτο, δίνει μιά αίσθηση ότι όλα αυτά συνέβησαν χθές, ένα πολύ περίεργο συναίσθημα που παρά τη απόλυτη σιωπή σου φαίνεται ότι ακούς τους ήχους της μάχης.'Εξω απ'τον χώρο πολλά μουσεία με σπουδαιότερο αυτό της Arromanche μια μικρή παραθαλάσσια πόλη όπου οι σύμμαχοι έχτισαν το πρώτο τεχνητό λιμάνι τρείς μέρες μετά την απόβαση για να περάσουν τα τανκς και τα πολεμοφόδια. Σύλληψη του Τσωρτσιλ από το 1942. Εξαιρετικές αναπαραστάσεις της μάχης, ταινίες,μακέτες του τεχνητού λιμανιού.Από το παράθυρο του μουσείου βλέπεις τα τεράστια τσιμεντένια μπλοκα (φωτο), ό,τι απέμεινε απ'αυτο το εγχείρημα που στη σύλληψή του ήταν μοναδικό γιατί για πρώτη φορά φτιάχτηκε ολόκληρος λιμενοβραχίονας και γέφυρες σε σπαστά κομμάτια που συναρμολογήθηκαν μετά.
Πολλά απ'τα κομμάτια της σπαστής γέφυρας είναι ακόμα εκεί.Η καταιγίδα της 19ης Ιουνίου 44, κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος.Στο μουσείο υπάρχει αναφορά για όλες τις χώρες που συμμετείχαν στην απόβαση, μιά μικρή για την Ελλάδα επίσης, τάνκς,στολές,φωτογραφίες,παράσημα. Τα περισσότερα θύματα ήταν Αμερικανοί,Καναδοί και Άγγλοι.Απ΄το μουσείο βγαίνεις μ΄ενα συναίσθημα "ηρωϊκό και πένθιμο". Δεν μπορείς να μην θαυμάσεις το κουράγιο που χρειάστηκαν όλα αυτά τα παιδιά να κάνουν κάτι που φαινόταν ακατόρθωτο και κοιτάζοντας τη θάλασσα μπορείς να φανταστείς πόσο κόκκινη ήταν εκείνη τη μέρα.Φωτογραφίες που δείχνουν τους στρατιώτες στοιβαγμένους στα πλοία να καπνίζουν και να γελάνε και μετά ν'ανοίγει ο καταπέλτης και να τους περιμένει ο θάνατος στα πρώτα βήματα πάνω στην άμμο..
Εξαιρετικά λιτό, οι τάφοι είναι μαύροι αλλά πολλοί είχαν λουλούδια, σημάδι ότι ακόμα οι οικογένειες τους δεν τους ξέχασαν. Ρωτάω ένα Γερμανό τουρίστα αν είναι κάποιος δικός του εδώ."Οχι,μου λέει, αλλά τι σημασία έχει,παιδιά ήταν κι αυτά". Κοιτάζοντας προσεκτικά τις πλάκες με τα ονόματα βλέπεις ότι η μεγαλύτερη ηλικία ήταν 21 χρονών. Η ατμόσφαιρα είναι πραγματικά πολύ βαριά. Στο Αμερικανικό, είναι θαμμένοι 9500 στρατιώτες περίπου αλλά η έκτασή του είναι δέκα φορές πιό μεγάλη.
Εκτός απ'τα μνημεία της εισόδου όπου οι διάσημοι επισκέπτες του αφήνουν λουλούδια ή γίνονται τελετές, όπου και να γυρίσει το μάτι σου σε όλη την υπόλοιπη απέραντη έκταση βλέπεις λευκούς σταυρούς. Με απόλυτη συμμετρία και ευθυγράμμιση.Σαν ολόκληρη η μεραρχία να έχει παραταχθεί σε στάση προσοχής. Ένα συγκλονιστικό θέαμα. Κι εδώ οι ηλικίες είναι από 19 έως 23,ονόματα απ'όλη την Αμερική.Eνα μικρό μουσείο μέσα στο νεκροταφείο με άριστα οπτικοακουστικά μέσα σου θυμίζει πώς η Αμερική ελευθέρωσε την Ευρώπη.Οι Γάλλοι, με μιά δόση κακίας, λένε ότι οι Αμερικανοί πέθαναν μέχρι του έσχατου Καναδού, αλλά αυτό δεν έχει καμμιά σημασία. Σ'ένα τοίχο είναι γραμμένα 1500 ονόματα στρατιωτών που ήταν εκεί αλλά δεν βρέθηκαν ποτέ.
Μιά ξεναγός δείχνει ένα όνομα σ΄ενα γκρούπ Αμερικανών τουριστών που κλαίνε γοερά, κι εξηγεί ότι αυτός ήταν ό πραγματικός στρατιώτης Ράιαν,η ιστορία του οποίου έγινε αφορμή για την ταινία,αλλά που το τέλος ήταν δυστυχώς διαφορετικό γιατί ο αληθινός δεν βρέθηκε ποτέ.
