
Χθες ειδα τους Παραχαρακτες, μια εκπληκτικη ταινια βασισμενη σε αληθινη ιστορια.
Ενας πασιγνωστος Εβραιος παραχαρακτης συλλαμβανεται απ'τους Ναζι οι οποιοι τον στελνουν κατευθειαν σε στρατοπεδο συγκεντρωσης. Οταν οι Γερμανοι χρειαζονται πλαστες λιρες Αγγλιας και δολαρια για να καταστρεψουν, οπως νομιζαν, την οικονομια αυτων των χωρων, τον χρησιμοποιουν δινοντας σ'αυτον και στην ομαδα του μια προνομιακη μεταχειρηση στο στρατοπεδο.
Σκηνοθετημενο απ'τον Αυστριακο Stefan Ruzowitzky και με πρωταγωνιστη ενα καταπληκτικο Karl Markovics, η ταινια βγαζει με πολυ ρεαλισμο και σκληροτητα τη φυσικη αλλα κυριως την ψυχολογικη βια κατα των κρατουμενων αποφευγοντας οστοσο τα κλισε "καλοι Εβραιοι κακοι Γερμανοι". Δεν βασιζεται στην αγωνια του θεατη για το τι θ'απογινει ο ηρωας γιατι κι αυτο το ξερουμε απ'την αρχη.
Το βασικο ερωτημα ομως που θετει ειναι αν το γενικο καλο πρεπει να υπερισχυει του ατομικου ακομα κι οταν αυτο ειναι μονο η επιβιωση.
Δεν λεω περισσοτερα για οσους δεν την εχετε δει.
Παρ'ολα αυτα, καιρο ειχα να δω μια τοσο εξαιρετικη ταινια που παρα το χιλιοειπωμενο θεμα του εβραϊκου δραματος καταφερνει να περναει μηνυματα πανω απ'αυτο, ολοζωντανα και σημερινα.




