Δευτέρα 16 Ιουνίου 2008

Good-bye Lenin..


Μουσείο Κομμουνισμού στη Πράγα. Ακριβώς δίπλα στα MacDonalds!!
Το όνειρο,η πραγματικότητα,ο εφιάλτης είναι ο τίτλος της αφισας.
Πρώτη αίθουσα εκεί που ξεκινάει το όνειρο,αγάλματα του Λένιν και του Μάρξ και αποσπάσματα των λόγων τους.Δικαιοσύνη,ισότητα,δουλειά για όλους.
Δεύτερη η αίθουσα της πραγματικότητας. Η προπαγάνδα, ο υποχρεωτικός αθλητισμός,τα λιγοστά τρόφιμα-κονσέρβες σε ακριβή αναπαράσταση μπακάλικου της εποχής,η αστυνομία,η λογοκρισία. Η έλλειψη ελευθερίας του λόγου είναι εμφανής. Αφίσες που καλούν τους νέους σε στρατιωτικές παρελάσεις, αγροτικές εργασίες ή αθλητικά γεγονότα.Συγκρίσεις με τη καταραμένη Αμερικανική νεολαία και τη διεφθαρμένη καπιταλιστική κοινωνία της.
Στην τρίτη αίθουσα ο εφιάλτης. Αναπαράσταση ανακριτικού γραφείου,φωτογραφία του Στάλιν στον τοίχο και μερικά όργανα βασανιστηρίων. Συγκλονιστική λεπτομέρεια ένα τηλέφωνο που χτυπάει, μιά καπαρτίνα κι ένα καπέλλο στη κρεμάστρα που φαίνεται σαν να τα κρέμασε μόλις ο ανακριτής. Είναι τελείως λιτό αλλά νοιώθεις ένα κύμα φόβου να σε διαπερνά.
Στη συνέχεια βιντεο απ'τη βελούδινη επανάσταση και την απελεύθερωση όπως και μερικά αυθεντικά κομμάτια απ'το Τείχος του Βερολίνου.
Στο τέλος φυσικά, το κατάστημα με αφίσες της προπαγάνδας,καρφίτσες και παράσημα του τσεχοσλοβακικού στρατού και άλλα αναμνηστικά μιας εποχής που όλος αυτός ο λαός θέλει να ξεχάσει. Συγκλονιστική αίσθηση.
Κυρίως όταν σκέφτεσαι ότι αυτό που για τα δυτικά κομμουνιστικά κόμματα και τους οπαδούς τους ήταν η ενσάρκωση του ονείρου και της ιδανικής κοινωνίας, γι'αυτούς που το έζησαν ήταν ο απόλυτος εφιάλτης.Ονειρο γι'αυτούς ήταν η ελευθερία και τα MacDonalds. Παρά τα προβλήματα που έχουν (ανεργία,ακρίβεια κλπ) δεν μετανοιώνει κανείς για την αλλαγή.
Η μεταβατική περίοδος θα κρατήσει ίσως πολύ και δεν θα είναι ανώδυνη. Θα βρούν όμως κάποτε την δική τους αλήθεια.
Ενα συγκλονιστικό μουσείο που δεν πρέπει να χάσετε όσοι βρεθείτε στη Πράγα!

6 σχόλια:

Sophia Kollia είπε...

Καλημέρα και από δω. Ελπίζω να έζησες
πιο χαρούμενες στιγμές!! Αυτά ανοίκουν στην ιστορία πια...ευτυχώς, μπορεί να με βρίζανε μικρή αλλά τη πίκρα την γλύτωσα....

Adamantia είπε...

Σιγουρα εζησα πολυ καλες στιγμες,αλλα ενω τα κτιρια των Αψβουργων και η φυσικη ομορφια της πολης σε εντυπωσιαζουν, αυτο το μουσειο σε συγκλονιζει,κυριως αν εζησες και το ονειρο και την πικρα.

Anyparktos είπε...

ti eirwnia..koumounistiko mousei dipla se kapitalistiko vwmo...

Ανώνυμος είπε...

Symfwnw me tn Anyparkto,dn skeftodai p xtizoyn tis amerikanikes malakies poy agorazoyn ta paxoyla amerikanakia.Dipla apo thn istoria ta m cdonalds aisxos!!!Eidika t mcdonalds pisteyw oti ena boykotaz 8 htan oti prepei gt 1)Ta lefta pane gia opla(100%sigoyro)kai 2)einai brwmika k an8ygihna teleiws,symfwneis Adamadia;

Adamantia είπε...

Παιδια,συμφωνω απολυτα για τα Mdonalds αλλα πρεπει να καταλαβουμε ολοι οτι αυτοι οι ανθρωποι δεν εζησαν τον κομμουνισμο σαν τον πιο ωραιο ιδεαλισμο οπως εμεις αλλα σαν μια στυγνη δικτατορια, κακα τα ψεμματα.Η Αμερικη λοιπον και ολα της τα συμβολα εγιναν αυτα το ονειρο ενω ότι εχει σχεση με κομμουνισμο το αισθανονται οπως εμεις τη χουντα του Παπαδοπουλου παρα τα προβληματα που εχουν να αντιμετωπισουν οπως ανεργια πχ που δεν ειχαν ποτε πριν. Πιστευω οτι ακομα περνανε μια μεταβατικη περιοδο και σε λιγα χρονια θα βρουνε την δικη τους αληθεια και τις δικες τους ισορροπιες, ακομα ειναι πολυ νωρις.

Phivos Nicolaides είπε...

Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου Αδαμαντία στο ότι: «Αυτό που για τα δυτικά κομμουνιστικά κόμματα και τους οπαδούς τους ήταν η ενσάρκωση του ονείρου και της ιδανικής κοινωνίας, γι' αυτούς που το έζησαν (στο πετσί τους) ήταν ο απόλυτος εφιάλτης». Άλλο να τα ζεις κι άλλο να τα ονειρεύεσαι… ιδιαίτερα από άνετες πολυθρόνες και δημοκρατικούς θεσμούς, που σου επιτρέπουν να προπαγανδίζεις την υποταγή των ανθρώπων σε οποιοδήποτε σύστημα… Οι άνθρωποι της Τσεχίας, όπως και οι υπόλοιποι του «Υπαρκτού Σοσιαλισμού» θεωρούν (άδικα;) την κομμουνιστική περίοδο της ιστορίας της χώρας τους, ως μια περίοδο τυραννίας, τρόμου και ολοκληρωτισμού, όπου το ψεύδος και η προπαγάνδα κυριαρχούσαν παντού.
Oι μνήμες φρίκης για απάνθρωπα καθεστώτα, στυγνών δικτατοριών, υπό την ψευδεπίγραφη ετικέτα της «νέας κοινωνίας» και τη χρησιμοποίηση μιας ανθρωπιστικής ιδεολογίας για να δημιουργήσει ένα καθεστώς όσο γινόταν πιο απάνθρωπο (!), θα πρέπει να μείνουν ανεξίτηλες, για να διδάσκουν τις μελλοντικές γενεές, γιατί ποτέ δεν λείπουν οι «σωτήρες» των λαών και των κοινωνιών…
Ως συνειδητοποιημένοι πολίτες μιας δημοκρατικά συγκροτημένης κοινωνίας (ανεξάρτητα των προβλημάτων που υπάρχουν) και γνώστες του χτες, θα πρέπει να είμαστε πάντοτε τιμητές των δημοκρατικών μας ελευθεριών. Όπως είπε και ο Τσιέρτσιλ, «Η δημοκρατία ως σύστημα έχει πολλά μειονεκτήματα, αλλά όλα τα άλλα είναι χειρότερα»…