Ερωτας πόλεμος.Πάντα πίστευα στη βαρβαρότητα του γνήσιου αληθινού έρωτα.Οπου ανάμεσα σε άλλα συνυπάρχουν ο φόβος, η εξάρτηση κι αυτή η παντοδυναμία που έχει ο άλλος πάνω σου. Κι όταν αρχίζει και παίρνει διαστάσεις αρχίζει κι ο πανικός της εγκατάλειψης.Πάνω σ' αυτόν τον πανικό έχουν γίνει χιλιάδες εγκλήματα στη χειρότερη περίπτωση και άπειρες ώρες απελπισίας, αυτοκαταστροφής και δακρύων στη καλύτερη.
Αυτό που είμαστε είναι και οι σχέσεις που ζήσαμε,λένε οι ψυχολόγοι. Συνυπάρχουν όλες μέσα μας ανεξάρτητα του τέλους της καθεμιάς.
Αναρωτιέμαι λοιπόν πολλές φορές πως είναι δυνατόν αυτά τα έντονα συναισθήματα να μετατραπούν σε βάθος χρόνου σε χαλαρές φιλίες όπου δύο άνθρωποι που τα έζησαν βγαίνουν σαν φίλοι,ενίοτε και με τους νέους συντρόφους τους και μοιράζονται νέες εμπειρίες και χλιαρές καταστάσεις σαν να μη συνέβη ποτέ τίποτα μεταξύ τους!
Πως είναι δυνατόν κάποιος που ερωτεύτηκε ειλικρινά να είναι και ειλικρινής φίλος μετά μαζί του? Τι παθαίνει..μετάλλαξη?
Είτε λοιπόν οι φιλικές και χαλαρές σχέσεις μεταξύ δύο πρώην ερωτευμένων σημαίνουν ότι ποτέ δεν ερωτεύτηκαν πραγματικά και φέρονται σαν να μην υπήρξε τίποτα μεταξύ τους γιατί όντως δεν υπήρξε τίποτα είτε πρόκειται για άτομα που επιδερμικά και ξενέρωτα αντιμετωπίσουν όλες τις σχέσεις της ζωής τους χωρίς καμμιά απ' αυτές να έχει κατέβει πραγματικά στο αίμα τους.
Γράφει η Μάρω Βαμβουνάκη στο Φάντασμα της Αξόδευτης Αγάπης:
"Η ερωτική σχέση είναι μαχαιριά και η κρούστα που με τον καιρό πετυχαίνουμε είναι μιά ύπουλη κρούστα,να σχιστεί ξανά,με μιά μικρούλα αφορμή,να αιμορραγήσει"
Συνεχίζει λέγοντας ότι είναι πολύ πιο ανθρώπινο και αληθινό συναίσθημα δύο ανθρώπων να κατηγορούν,μειώνουν η να συκοφαντούν τον πρώην, σαν τάφρος προστασίας απ'την επιδρομή της θανάσιμης νοσταλγίας που έρχεται, όσο απολίτιστο κι αν ακούγεται, παρά να βγαίνουν με τους νέους τους συντρόφους και να τα λένε όλα σαν παλιόφιλοι στο τηλέφωνο!
Συμφωνώ απόλυτα αλλά μήπως κάνω λάθος?
Μήπως όντως ένας μεγάλος έρωτας μπορεί να μεταμορφωθεί σε μιά μεγάλη φιλία?
Μήπως οι πρώην είναι τα "μεγάλη λάθη που αγαπήσαμε" όπως λέει μιά κολλητή μου ή ένα "κοινωνικό κίνημα" που χρίζει στοργής και προσοχής όπως πιστεύει ένας άλλος αγαπητός φίλος?
Η spark αναπτύσσει το ίδιο θέμα σήμερα με τον δικό της μοναδικό τρόπο, μη το χάσετε!
Περιμένω και την δική σας άποψη!
19 σχόλια:
Μμμμ.... εεεε.. δύσκολη ερώτηση..
Πιστεύω ότι οι δυνατοί έρωτες όταν τελειώνουν, καταλήγουν με δυνατές συγκρούσεις. Αν όντως υπάρξει φιλία (αν είναι φιλία) τότε δεν υπήρξε ποτέ έρωτας ή ήταν από την αρχή φιλία που ξέφυγε λίγο.. Τι να πει κανείς όμως μέσα σε ένα blog αυτό σηκώνει πολύ κουβέντα:)
Καλό μήνα Αδαμαντία μου!
Κοινωνικό κίνημα φυσικά και μάλιστα από τα σημαντικότερα, χωρίς ιεραρχία, αρχαιρεσίες (πολύ πλάκα θα είχε)και με μοναδική τάφρο τις λίγες (ευτυχώς) περιπτώσεις που επιμένουν να ορίζουν τον εαυτό τους εξωκινηματικά.
Η βιομηχανία της έντασης των σχέσεων, τροφοδοτεί βιβλία,τραγούδια,ενώ έχει εγγραφεί σε εκατομμύρια μέτρα φίλμ.
Αποτελεί, με λίγα λόγια (ανέκδοτο αυτό για μένα που θα έλεγε και η Roadartist), ένα πολυσύνθετο είδος κατεστημένου.
Πολιτικοί,δημοσιογράφοι και διανοούμενοι, πολύ συχνά μας βομβαρδίζουν με τα πλεονεκτήματα του κοινωνικού σουηδικού μοντέλου, την ίδια στιγμή που στις σχέσεις ο όρος "Σουηδός" θεωρείται συνώνυμο της απαξίωσης.
Τελευταίο καταφύγιο των ζηλωτών του πολέμου με τους πρώην συντρόφους, είναι φυσικά το...πάθος, στο όνομα του οποίου συνήθως δικαιολογούνται σχεδόν τα πάντα (όχι τα αρκουδάκια).
Βρίσκω το πολεμικό πάθος ξενερουά, όπως οτιδήποτε θυμίζει πόλεμο και δεν αφορά αφεντικά,μπάτσους και χρυσαυγίτες, τα άλλα πολεμικά πάθη, δεν είναι παρά τα αυθαίρετα βάθρα του εγωισμού (μιά μπολντόζα και γρήγορα).
Το αληθινό πάθος μεταλλάσεται χωρίς να αποποιείται ανθρώπινα ποιοτικά χαρακτηριστικά, που είναι άλλωστε και το ζητούμενο στις σχέσεις.
Προσωπικά δεν θα ξεχάσω ποτέ την πραγματικά ανιδιοτελή βοήθεια που δέχτηκα όσο ζούσε ο καρκινοπαθής πατέρας μου, ούτε το αληθινό πάθος για απόλυτη διακριτικότητα που αφορά το πως αντιμετωπίζεται η τωρινή μου σχέση.
Νομίζω ότι ο τρόπος και η αιτία που τέλειωσε ένας έρωτας/σχέση καθορίζουν και το επίπεδο επικοινωνίας (αν υπάρξει) στη συνέχεια. Μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν και αρκετοί πρώην που μετατρέπονται πάλι σε ... νυν.
Αδαμαντία μου χρόνια μας πολλά και καλά! Σε σκεφτόμουν από χθες και αναρωτιόμουν αν άραγε θα υπάρξει κανείς άλλος που θα θυμηθεί την άγνωστη γιορτή μας... Ένα χρόνο γνωριζόμαστε! Πώς πέρασε έτσι γρήγορα; Φιλιά κι ευχές!!!!
Ως παθούσα έχω να καταθέσω το παρακάτω τραγουδάκι και να σας το αφιερώσω:
http://www.youtube.com/watch?v=kV8ReXZnAvU
Εγώ αυτό θέλω ...
Σε φιλώ
ΥΓ. Όχι, καλή μου, δεν μπορούμε να είμαστε φίλοι. Εγώ προσωπικά με τους φίλους μου δεν έχω σεξουαλικές επαφές... ;)
Ε ΝΑΙ!
Αδαμαντία μου, έχεις απόλυτο δίκιο, όποτε διατήρησα μια φιλική σχέση με πρώην μου, δεν ήταν ακριβώς έρωτας.
Αρα, σε ότι με αφορά, μάλλον για συνέχεια της φιλίας επρόκειτο, που ανάλογα με την ποιότητα που είχε ως ζευγάρωμα, συνεχιζόταν και μετά. Αρα υπάρχει η περίπτωση μία τρυφερή και συντροφική σχέση, αλλά όχι ερωτας, να εξελιχθεί σε μια βαθιά φιλία.
Σπάνια ξε-ερωτεύονται ταυτόχρονα και οι 2 πλευρές. Αλλά έστω κι έτσι δεν ατονεί ταυτόχρονα και ο εγωισμός. Σε κάθε περίπτωση, ο ένας από τους δύο, τουλάχιστον, υποφέρει ή ελπίζει. Aσε οι θλιβερές αλήθειες που ακούγονται, χωρίζοντας...
Ο έρωτας είναι χημεια που μπορεί να εξηγείται, αλλά δεν ελέγχεται με την λογική, και κάνει μπουμ!
Εξαιρούνται οι Υπεράνθρωποι των κοινωνικών κινημάτων (θα τα πούμε το βράδυ) που μεταλλάσονται, λέμε τώρα...
Ουδεμία σχέση θέλουμε να έχουμε με άτομα που αντιληφθήκαμε στο παρελθόν ότι μας πλήγωσαν (και τούμπαλιν) ή τέλoς πάντων δεν επικοινωνούσαμε επαρκώς.
Μα τι τους θέλουμε τέτοιους φίλους?
Ααααα, τα ’πα όλα?
Στερούμενη οποιαδήποτε σοβαρότηρας για ακόμα 1 φορά έρχομαι απλά να δια-δηλώσω ότι ο έρωτας είναι πόλεμος και δη πρωτόγονος, brutal και τελειώνει μόνο όταν απο-τελειώσει -τουλάχιστον- 1 από τους τζογαδόρους.
Γιατί στον έρωτα απλά παίζεις ρώσικη ρουλέτα και όπως πάντα οι πιθανότητες είναι εναντίον σου.
Για αυτό εξ' άλλου την τελευταία φορά που βγήκα στον έξω κόσμο (συμπαθέστατα αυτά τα μαμμούθ αλήθεια) οι "πρώην" του καθενός υπερτερούσαν -αριθμητικά τουλάχιστον- έναντι των "νυν". Έχουμε τουλάχιστον από 1 Mitsos, Kitsos, Pitsos που ήταν υπέροχος, παθιάρης, τόσο σεξουαλικός και ρομαντικός συνάμα ενώ ο Θρασύβουλας με τις παντόφλες... εεε... καλός είναι
αλλά αν δεν σε έχει ο άλλος στην τσίτα αγάπη μου τι να το κάνεις;
(από κάτι τέτοια βγαίνουν οι ατάκες
"να ρίχνεις τουλάχιστον 1 χαστούκι ημερησίως στην γυναίκα σου. ακόμα και αν δεν ξέρεις τον λόγο, να είσαι σίγουρος ότι τον ξέρει αυτή"
Εορτάζουσα a-damantia *a-diamonds are girls' best friends* χρόνια πολλά, χιλιόχρονη και ας υψώσουμε τις αγωνιστικές φωνές μας στον σύγχρονο νεοφιλελευθερισμό που καυταυγάζει το ψευδεπίγραφο
"Ο ΠΡΩΗΝ ΤΩΡΑ ΔΕΔΙΚΑΙΩΤΑΙ"
ο πρώην ούτε νεκρός δε δεδικαίωται!
Η τουλάχιστον μη το παραδεχτείτε μπροστά μας! *δημοκρατικές διαδικασίες*
Πιστεύω στον έρωτα
πιστεύω στην φιλία
πιστεύω πως μια φιλία μπορεί να εξελιχθεί σε έρωτα
δεν πιστεύω πως ένας έρωτας μπορεί να καταλήξει σε φιλία.
Καλό Σεπτέμβρη και Χρόνια Πολλά!!!!
Χωρίζεις και τελειώνει, το θάψιμο είναι προαιρετικό...Περνάει ο πρώτος καιρός και το ξεπερνάς κι εσύ, αν είσαι φυσιολογικός άνθρωπος...
Αν όμως σχετιστείς με άνθρωπο που η πρώην του έχει τον ανθρωποδιώκτη και 18 χρόνια μετά το χωρισμό τους εξακολουθεί να είναι ανύπαντρη, τότε κόβεται η πλάκα...Εκεί μόνον η ψυχιατρική μπορέι να βοηθήσει...
Σε φιλώ, καλό σου βράδυ...
Μεγάλο θέμα με ατέλειωτα επιχειρήματα...
Καλώς σε βρίσκω και πάλι Αδαμαντία μου! Έχω διαβάσει όλα τα βιβλία της Βαμβουνάκη και συνυπογράφω στις απόψεις της περί έρωτος. Αν μπορείς να είσαι παρέα με κάποιον πρώην σου σα να μη συνέβη ποτέ τίποτα μεταξύ σας, τότε πραγματικά δε συνέβη τίποτα... Ο αληθινός, δυνατός, σαρωτικός έρωτας δεν ξεπερνιέται ποτέ. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, όταν τον συναντήσεις, αυτόν τον κόμπο στο στομάχι δε θα τον αποφύγεις...
Φιλάκια πολλά, καλό φθινόπωρο!
Ευχές είδα σου αφήνουν, δεν γνώριζα ότι γιόρταζες, αλλά αφού το έμαθα, χρόνια σου πολλά κι ευτυχισμένα κούκλα μου!
Ευχαριστώ για τις απόψεις σας και για τις ευχές σας! Ισως έχετε δίκιο όσοι λέτε ότι δεν είναι θέμα προς συζήτηση σε μπλογκ.
Χαίρομαι επίσης που υπάρχουν άτομα σαν τον ΚΥΠ έστω κι αν είναι μόνος του στο πολεμοχαρή κόσμο της μπλογκόσφαιρας :))
O ερωτας δεν καταλήγει πουθενα...γεννιεται για πολυ συγκεκρημένους λόγους που ειναι πάνω κι εξω απο μας και περνάει οπως ενας πυρετός -ανάλογα με την αντοχή του ψυχικού «ανοσοποιητικού συστήματος» του καθένα μας-...εμεις όμως εφευρίσκουμε αυτά που τον διατηρούν η τον μετουσιώνουν σε μορφές αγάπης ,φιλίας κλπ κλπ γιατι αλλιώς δεν μας «βγαίνει» η ζωή...
***παίζουμε ολοι...παίζουμε Αδαμαντία μου και κατα βάθος γελάμε οπως τα παιδιά....μόνο που αυτό το κατα βάθος απο ενα σημείο και μετα καταχωνιάζεται στο βάθος.
Καλημέρα με φιλι!
@Faraona,
Τωρα συνειδητοποιώ πόσο μου έχουν λείψει τα σχόλια σου..
Μη χάνεσαι μωρε, κι απο δώ φιλι!
Αναμφισβήτητα, όταν τελειώνει ένας μεγάλος έρωτας, τελειώνει με πόνο και δάκρυα τα οποία είναι περισσότερα συνήθως για τη μία πλευρά (εκείνη που αγάπησε περισσότερο και εκείνη που ως την ύστατη στιγμή έλπιζε). Μετά έρχεται ο χρόνος και ξεθωριάζει σκουραίνοντας τα χρώματα και γεμίζοντας με γύψινους σταλακτίτες τα κενά, ώστε να μην ξεχωρίζονται οι γραμμές στον καμβά...
Τι φιλία να προκύψει από κάτι τέτοιο? Οι φιλίες προκύπτουν από την ανάγκη κάποιου/ας να παρατείνει την παρουσία του άλλου/ης στη ζωή του. Με έναν νοσηρό όμως τρόπο και όχι ισότιμα όπως πρέπει να είναι πάντοτε οι φιλίες... Ακόμη και ένα κουαρτέτο τετατετ με τους νυν και τους πρώην, δεν είναι παρά μια θλιβερή πράξη με πρόζα γεμάτη υπονοούμενα και προσποιήσεις ψεύτικης άνεσης...
Αποφεύγω τέτοιες φιλίες... Όταν δεν μπορώ να αποφύγω τις συναντήσεις αποτιμώ ένα απλό γειά σου συνοδευόμενο από εγκάρδιο χαμόγελο και το όνομα... Αποφεύγω ηλίθιες κοινοτυπίες του στυλ: (είσαι καλά? περνάς καλά? είσαι δυνατή/ος?)
Εκείνο που πιστεύω στο βάθος είναι πως ότι τράβηξε, δεν τράβηξε γιατί και οι δυό πλευρές δεν τόλμησαν...
@Nikiplos,
Και τα δικά σου σχόλια μου είχαν λείψει. Συμφωνώ απόλυτα με όσα λες.
Καλό φθινόπωρο
ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΕΝΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΙΔΡΩΜΕΝΗ ΕΡΧΟΜΑΙ ΝΑ ΣΥΝΤΑΧΘΩ ΜΕ ΤΟΝ ΚΥΠ
ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΦΙΛΙΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΜΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΡΩΗΝ, ΑΠΛΩς ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΚΑΙΡΟΣ, ΝΑ ΞΕΘΩΡΙΑΣΟΥΝ ΤΑ ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΑ ΚΑΛΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΓΙΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΤΟΝ ΕΠΕΛΕΞΕΣ ΚΑΠΟΤΕ ΒΛΕΠΕΙΣ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΕΚΕΙ, ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΑΚΑΤΕΥΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΣΟΥ ...
ΦΙΛΙΑ
Αθηνούλα, η ταύτιση σου με άτομα σαν τον ΚΥΠ με ανησυχεί, να το προσέξεις παιδί μου!
Δημοσίευση σχολίου