H Mελίνα μας

Νόμιζα ότι φοβάμαι την αρρώστεια..
Δεν είναι αυτο,
Φοβάμαι πιο πολύ μήπως πάψουν να μ' αγαπούν

Αλλά εκείνο το μεσημέρι του Μάρτη του 94 έπαψε να το φοβάται. Όλη η Ελλάδα ήταν εκεί για της πεί πόσο πολύ την αγαπούσε. Τα γραφεία θυμάμαι είχαν κλείσει από νωρίς για να μπορέσουν όλοι να αποχαιρετήσουν τη δική τους Μελίνα.
Τη Μελίνα ηθοποιό, τραγουδίστρια, πολιτικό και όχι μόνο.
Το πανέμορφο κορίτσι που ταυτίστηκε με τον ορισμό Ελληνίδα όσο καμμία άλλη. Όμορφη, αγωνίστρια, μαχητική, αιρετική.

Πόσο μου λείπει η Μελίνα τώρα που σε λίγο δεν θα είναι πιά Έλληνας ο Μέγας Αλέξανδρος.
Πόσο μου λείπει αυτή η φωνή που είχε πεί στον Βρετανό Διευθυντή του Βρετανικού Μουσείου πιάνοντας τον σχεδόν απ'τον γιακά:
"Υπάρχουν πολλοί Παρθενώνες κύριε, υπάρχουν πολλοί Παρθενώνες στον κόσμο?"
Η φωνή που δεν μάσαγε τα λόγια της υπέρ καμμιάς πολιτικής ισορροπίας. Ούτε εντός ούτε εκτός Ελλάδας.
Η φωνή που τραγούδησε τον Μάνο Χατζιδάκι και οι στίχοι βγαίναν απ΄τα μάτια και τη ψυχή της. Μ'εκείνη τη βραχνάδα και τη γλυκύτητα στις ίδιες χορδές.
Μ'άρεσε ο τρόπος που άναβε το τσιγάρο της. Το ρουφούσε ολόκληρο όπως και την ίδια τη ζωή.
Δεν την ξεφτύλισε η Μελίνα τη ζωή της. Την έζησε ως το τέλος έντονα και γεμάτα από λάμψη, αγώνες, έρωτα, εντάσεις, δράματα.
Είχε πεί κάποτε:
"Οι πνευματικοί άνθρωποι πρέπει να μπαίνουν στην πολιτική. Γιατί ένας δικηγόρος είναι καλύτερος πολιτικός από μένα?"

΄Ισως καλύτερα που δεν ζεί για να μην ακούσει αυτή την εκκωφαντική σιωπή των πνευματικών ανθρώπων σήμερα..

"Η Ελλάδα είναι η ιστορία και ο πολιτισμός της. Αν χάσουμε τον πολιτισμό μας είμαστε ο κανείς"

Αυτό ακριβώς γίναμε Μελίνα, ο κανείς..
και μας λείπεις περισσότερο από ποτέ.