Τα Οscar στην Ινδία

Mε το τέλος της προβολής της ταινίας αναρωτιόμουν για πολλή ώρα γιατί to Slumdog Millionaire κέρδισε 8 Οσκαρ. Τι ήταν αυτό που έκανε την Αμερικανική Ακαδημία Κιν/φου να εξισώσει αυτή την ταινία με άλλες σαν το Πέρα απ'την Αφρική ή τον Γκάντι, ταινίες σαφώς μεγαλύτερης καλλιτεχνικής αξίας.

Ο σκηνοθέτης είναι ο Αγγλος David Boyle και η ταινία δεν είναι ινδική, είναι αμερικανο-αγγλικής παραγωγής.

Η ιστορία του Jamal που στα 18 του αποφασίζει να πάρει μέρος στον Εκατομμυριούχο και απαντώντας σε όλες τις ερωτήσεις σωστά κερδίζει το υπέρογκο ποσόν των 20 εκ. ρουπίων.
Κάθε απάντηση έχει βγεί από μια ιστορία ή μια σκληρή εμπειρία απ'τη ζωή του. Παιδί στη τενεκεδούπολη της Βομβάης ζεί σαν χαμίνι του δρόμου σε συνθήκες κόλασης με τον αδελφό του Σαλιμ και τη φίλη του Λετίκα. Εφηβος γνωρίζει την εγκληματικότητα αλλά μένει πάντα έξω απ' αυτήν. Κι ο έρωτας για την Λετίκα θα τον κάνει αρκετά δυνατό για να προσπαθήσει ν'ανατρέψει κάτι που φαίνεται ακατόρθωτο. Στο τέλος κερδίζει η ανατροπή,ο έρωτας και ο politically correct Jamal. Κερδίζει επίσης το όνειρο.

Υπάρχει μια σκηνή προς το τέλος της ταινίας που για μένα είναι όλη η ουσία της. Ο υπερόπτης παρουσιαστής του παιχνιδιού δεν μπορεί να πιστέψει ότι ένα χαμίνι του δρόμου, ο κατώτερος της κοινωνίας, μπορεί να ξέρει όλες τις απαντήσεις απο μόνος του. Είναι σίγουρος ότι έκλεψε, ότι κάποιος του της έλεγε. Όταν το παιδί απαντάει την προτελευταία ερώτηση σωστά, γυρνάει θυμωμένα και του λέει " Είναι το δικό μου show",ανοίγει την πόρτα και τον παραδίδει στους αστυνομικούς για ανάκριση.

Με δύο λήψεις ο σκηνοθέτης έχει εκφράσει όλο τον θυμό και την αμφιβολία που βγάζουν οι Ινδοί όταν κάποιος παραβεί το σενάριο που η κοινωνία έχει γράψει γι' αυτόν.

Η Ινδία έχει ξοδέψει πολύ χρόνο και αρκετά εκατομμύρια δολλάρια για να προωθήσει την ιδέα της "Απίστευτης Ινδίας", της χώρας της ευημερίας,της τεχνολογίας,των ευκαιριών.
Αυτό είναι σίγουρα αλήθεια για ένα αριθμητικά μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού της. Τα υπόλοιπα 900 εκατομμύρια όμως ζούν όπως ο Jamal. Οι αντιδράσεις στην Ινδία για την ταινία ήταν πολλές και ο θυμός μεγάλος ακόμα και μετά τα Οσκαρ.
"Δεν είναι Ινδική ταινία αυτή,είναι η ματιά των Δυτικών που βλέπουν στην χώρα μας μόνο μιζέρια,βρώμα και βία".
Ο κόσμος αυτή τη φορά είχε παραβεί το σενάριο.

Κι όμως αν υπάρχει Ινδικό όνειρο αυτή η ταινία είναι η ενσάρκωσή του. Το παιδί που γεννιέται και μεγαλώνει στις χειρότερες συνθήκες, βγαίνει απ΄τη κόλαση χωρίς ν'ανοίξει μύτη. Αλώβητο, παρά τις άπειρες δοκιμασίες που του βάζει η ζωή. Απλά τον κάνουν δυνατότερο για να πετύχει με τη δύναμη της αγάπης και τη πίστη του.Ο αδελφός του που προτίμησε τα χρήματα με οποιοδήποτε τρόπο, έχει κακό τέλος.

Το προφανές μήνυμα, το αμερικανικό όνειρο, η συνταγή για Οσκαρ.

Δεν αμφισβητώ τις καλές προθέσεις της ταινίας, εμένα όμως δεν μ'έπεισε.

Ελπίζω να ευαισθητοποιηθούν σωστά οι νέοι Ινδοί σκηνοθέτες, που δεν είναι καθόλου λίγοι, και να δείξουν την δική τους αλήθεια, όχι την ωραιοποιημένη του Bollywood, ούτε αυτή του σεναρίου. Την αλήθεια της πραγματικά υπέροχης χώρας τους κι ας είναι σκληρή.
Τότε θα είναι το δικό τους show!