O υπέροχος Daniel Auteuil στο Σχολείο Γυναικών

Ο Ερνστ Μπλοχ έλεγε πως "το να δουλεύεις πάνω σ' ένα κλασσικό έργο είναι σα να ανάβεις ένα κερί κι απ' τις δύο μεριές".Δίχως ιστορικότητα, το έργο είναι,εν μέρει,ακατανόητο και δίχως απόηχο στο σήμερα, δεν έχει χρησιμότητα.

Το "Σχολείο Γυναικών" γράφτηκε απ'τον Μολιέρο το 1662. Χθές το Θέατρο Οντεόν έδωσε μία καταπληκτική παράσταση του έργου αυτού στο Παλλάς με πρωταγωνιστή τον Daniel Auteuil σε σκηνοθεσία Jean-Pierre Vincent.
O ώριμος Αρνόλφος μεγαλώνει μία μικρή κοπέλλα με σκοπό να αποκτήσει, την στιγμή που το θέλει,μια άμεμπτα υποταγμένη σύζυγο. Ασπονδος εχθρός της μοιχείας, ο Αρνόλφος πέφτει απ'τα σύννεφα καθώς διαπιστώνει πως όταν η "αθώα περιστερά" γνωρίζει ένα νεαρό,μεταμορφώνεται σ'ένα όν χωρίς ηθικούς φραγμούς,ικανό για κάθε πονηριά που κάνει τον ίδιο να βγάζει καπνούς απ΄τους θυμό του!
Το μήνυμα του έργου είναι ότι όσο πιο κατηγορηματικοί είμαστε,τόσο περισσότερο επιθυμούμε και προκαλούμε το αντίθετο απ' αυτό που λέμε. Οτι και τα πιο επεξεργασμένα επιχειρήματα δεν έχουν καμία ισχύ ενάντια στο υποσυνείδητο.

Ο απόλυτος σκοπός του σκηνοθέτη είναι να προκαλέσει το γέλιο. Λέει κάπου ο ίδιος:

"Σήμερα το θέατρο-εννοώ το ποιοτικό θέατρο- έχει απωλέσει το γέλιο,το οποίο έχει γίνει κομμάτι των one man shows και της τηλεόρασης.Η τάση της εποχής ρέπει προς τη τραγωδία,λες και το θέατρο έχει πλέον μοναδική αποστολή ν' ανταγωνίζεται την πραγματικότητα."Ο κόσμος είναι ένα χάος" είναι ένα σλόγκαν που ακούμε πολύ στο θέατρο.Η περριτολογία απειλεί και πλήττει τα θεάματα.Η επιστροφή στο γέλιο βάζει μπρος μια διαδικασία εξυγίανσης.Γελάμε μόνο μ'αυτά που κατανοούμε ενώ αυτό που δεν καταλαβαίνουμε μπορεί και να προκαλέσει φόβο.Το γέλιο είναι ευφυία."

Δεν θα μπορούσε να επιλέξει καλύτερο ηθοποιό για να το καταφέρει. Ο Auteuil δεν τσιγγουνεύεται κανένα εκφραστικό μέσο: νευρικό βήμα,βιαστική εκφορά λόγου,έκπληξη που αφήνει το στόμα ανοιχτό,υπερβολικές κινήσεις και γκριμάτσες. Ολα αυτά στέκονται σε τεντωμένο σχοινί γιατί θα ήταν πολύ εύκολο να περάσει στο γκροτέσκο αλλά το μόνο που βλέπεις είναι έναν ηθοποιό να λάμπει έχοντας πετάξει απο πάνω του όλα τα γνωστά στερεότυπα. Εχει όλο το έργο επάνω του επι δύο ώρες δεν λείπει από καμμία σκηνή.
Ο υπέροχος αυτός ηθοποιός δεν χρησιμοποιεί την υπόληψη ή τη φήμη του για να διεκπαιρεώσει απλώς τη παράσταση.Έχει δουλέψει τη κάθε φράση,τη κάθε κίνηση και καταφέρνει να υποδυθεί άριστα ένα γελοίο τύπο βγάζοντας του όμως και μια κρυμμένη πολυπλοκότητα.Μια δυνατή ερμηνεία με έμπνευση και ωριμότητα.Κι έχει κι εκείνο το χαμόγελο παιδιού που μόλις έχει κάνει αταξία.
Εξαιρετικοί είναι βέβαια όλοι οι ηθοποιοί κυρίως η μικρή Lyn Thibault που υποδύεται την Αγνη σαν μια χαμηλοβλεπούσα κοπέλλα της οποίας όμως το πνέυμα έχει προ πολλού απελευθερωθεί.
Παρένθεση.Ολο το ελληνικό κοινό χθές χαμογελάσαμε όταν ακούσαμε τον συμβολαιογράφο που πάει να συντάξει το προγαμιαίο συμβόλαιο να λέει ότι η μισή περιουσία του συζύγου θα ανήκει στην γυναίκα του μετά τον γάμο. Το 1662! Θυμάστε φαντάζομαι από πότε ισχύει εδώ αυτός ο νόμος.
Απ' όλα τα εργα του Μολιέρου το Σχολείο Γυναικών είναι το πιο φιλοσοφικό.
Μέσα σε 350 χρόνια κάποια πράγματα άλλαξαν και κάποια έμειναν ίδια. Ο Αρνόλφος κλείνει στο "σκοτάδι" μιά κοπέλλα με σκοπό να τη μεγαλώσει μέσα στην αφέλεια.Οταν αυτή ερωτεύεται έναν νεαρό αυτός για να την αποσπάσει της ζητά να σκεφθεί μέ ορθή κρίση. Εκείνη του απαντά "Πως θέλεις να έχω ορθή κρίση αφού είμαι αφελής?"
Λέει ο σκηνοθέτης:
"Πόσοι νέοι σήμερα δεν βρίσκονται αποκλεισμένοι απ την μόρφωση? Και την στιγμή όπου η "υπεύθυνη" τάξη επικαλείται την ορθή τους κρίση, βάζουν φωτιά:ένας "αφελής" τρόπος για να καταδείξουν την στερημένη τους ελευθερία."

Μια εξαιρετική παράσταση που θα παιχθεί και σήμερα.
Υπάρχουν υπέρτιτλοι και η μετάφραση είναι καλή.