Σφραγισμένα Χείλη

Το θέμα του Ολοκαυτώματος είναι εδώ και χρόνια η κότα που κάνει τα χρυσά αυγά για το Hollywood.
Αλλη μια ταινία βασισμένη στο βιβλίο Το μυστικό της Χάνα και σκηνοθετημένη απ'τον Στιβεν Νταλντρι και με πρωταγωνιστές την Κειτ Ουινσλετ και τον Ραλφ Φαινς.
Στη μεταπολεμική Γερμανία, ο 15χρονος Μάικλ ερωτεύεται την κατά πολύ μεγαλύτερή του Χάνα. Η σχέση τους όμως θα διακοπεί απότομα, καθώς εκείνη θα εξαφανιστεί ξαφνικά. Οκτώ χρόνια αργότερα, ως φοιτητής της νομικής, ο Μάικλ θ' αναγνωρίσει τη Χάνα ως κατηγορούμενη σε δίκη για εγκλήματα πολέμου.
Στο πρώτο μέρος μια υπερβολική δόση γυμνού και ερωτικών σκηνών μεταξύ του μικρού και της Χάνα χωρίς ιδιαίτερο λόγο κυρίως γιατί έρχεται σε αντίθεση με τη ανεξήγητα ψυχρή συμπεριφορά και παίξιμο του μεγαλύτερου πια Μαικλ (Φεινς).
Η Χάνα είναι αναλφάβητη,δεν το ξέρει όμως κανείς κι αυτό την κάνει να θέλει να της διαβάζει βιβλία ο μικρός. Στα μάτια της μόνο φαίνεται η τεράστια αγωνία της να μη το καταλάβει κανείς. Αργότερα θα κληθεί στο δικαστήριο της μεταπολεμικής πια Γερμανίας να απολογηθεί για εγκλήματα κατά των εβραίων. Εχει μια ευκαιρία να σωθεί αν αποκαλύψει το μυστικό της.Δεν το κάνει. Αυτό η αλήθεια είναι ότι δεν πείθει πολύ γιατί το ένστικτο επιβίωσης κάθε ανθρώπου είναι δυνατότερο απ'οτιδήποτε άλλο.
Δεν το αποκαλύπτει όμως ούτε ο νεαρός που σαν φοιτητής της Νομικής βρίσκεται και παρακολουθεί τη δίκη. Ισως γιατί αυτό που θεωρούμε εμείς καλύτερο για έναν άνθρωπο δεν μπορεί να είναι καλύτερο απ'την επιλογή που έχει κάνει ο ίδιος για τον εαυτό του. Κάπου εκεί υπάρχει μια συγκλονιστική σκηνή όπου οι υπόλοιποι φοιτητές ρωτούν τον καθηγητή γιατί να είναι μόνο αυτή η γυναίκα κατηγορούμενη και όχι όλοι εσείς που γνωρίζατε και δεν μιλάγατε, γιατί δεν αυτοκτονήσατε μόλις μάθατε τι γινόταν.
Οι ατέλειωτες τύψεις του γερμανικού λαού. Η συνεχιζόμενη προσπάθεια της νέας γενιάς να συμφιλιωθεί με τα εγκλήματα της προηγούμενης.
Ακολουθεί η καταδίκη της και το δεύτερο μέρος είναι η σχέση της φυλακισμένης Χάνα και του χωρισμένου πατέρα πια Μαικλ.
Εκεί υπάρχει ένα κενό. Σαν κάτι να έχουμε χάσει. Οι χαρακτήρες επανεμφανίζονται εντελώς ασύνδετοι με το παρελθόν. Eξαιρετικά συγκινητική η σκηνή που ο Μαικλ της μαγνητοφωνεί όλα τα βιβλία και της τα στέλνει σε κασέτες στη φυλακή. Το τέλος είναι αναμενόμενο αλλά η τελευταία σκηνή με τον Μαικλ και την Εβραία κόρη ενός θύματος της Χάνα λίγο άκαιρη και χωρίς ψυχή.
Το έργο το σώζει η καταπληκτική ερμηνεία της Κέιτ Ουινσλετ.
Παίζει μόνο με τα μάτια. Το σπαραχτικό εσωτερικό παίξιμο της μιλάει πολύ περισσότερο απ'το άνευρο σενάριο.Τεράστια αντίθεση μέ τις ψυχρές ερμηνείες που μας έχει συνηθίσει πια ο Φεινς.
Λίγο υπερεκτιμημένη λοιπόν κατά τη γνώμη μου ταινία αλλά αξίζει να τη δείτε.
Κι αξίζει επισης να σκεφθούμε αν είναι τυχαία αυτή η πληθώρα ταινιών για το ολοκαύτωμα (έρχονται άλλες δυο την επόμενη εβδομάδα), τη συγκεκριμένη εποχή.