"Βρεχει στο Σαντιαγο"

Σαντιαγο, 11 Σεπτεμβρη 1973



Την αλλη εβδομαδα θ'αρχισουν τα επετειακα αφιερωματα στην 11 Σεπτεμβρη 2001.
Δυστυχως η πολιτικη των Ηνωμενων Πολιτειων δεν μας επιτρεπει να κλαψουμε τους 3000 νεκρους εστω κι αν ηταν αθωοι. Προηγουνται πολλοι αθωοι νεκροι,θυματα αυτης της πολιτικης, κι ακομα οι μνημες ειναι νωπες.

"Βρεχει στο Σαντιαγο" ακουστηκε σ'ενα ραδιοφωνικο σταθμο της Χιλης τα ξημερωματα της 11ης Σεπτεμβρη 1973, αλλα δεν εβρεχε. Αυτο ηταν το συνθημα για την εναρξη του πραξικοπηματος. Στις 8 το πρωι τα τεθωρακισμενα, μετα απο διαταγη του αρχηγου του στρατου στρατηγου Αγκουστο Πινοσετ,περικυκλωνουν το προεδρικο μεγαρο Λα Μονεδα και ζητουν απ'το δημοκρατικα εκλεγμενο Προεδρο της Χιλης Σαλβαδορ Αλιεντε να παραδοθει. Λιγο αργοτερα, το μεγαρο βομβαρδιζεται και καιγεται ενω το μεσημερι της ιδιας μερας ο Αλιεντε βρισκεται νεκρος μ'ενα πιστολι στο χερι. Η χουντα λεει οτι αυτοκτονησε αλλα ο Φιντελ Καστρο δηλωνει οτι δολοφονηθηκε.

Αυτη ηταν η αρχη της σκληροτερης δικτατοριας που γνωρισε ποτε χωρα της Λατινικης Αμερικης. Ο Πινοτσετ, βοηθουμενος απο τη CIA και τον Κισινγκερ που δεν ηθελαν αλλη μαρξιστικη χωρα μετα τη Κουβα στη περιοχη, κυλαει στο αιμα τη Χιλη.
Τα σταδια γεμιζουν κρατουμενους που βασανιζονται ή ξυλοκοπουνται μεχρι θανατου. Οι νεκροι των πρωτων ημερων ειναι 40,000. Ακολουθουν το "Καραβανι του θανατου" δηλαδη επιλεκτοι αξιωματικοι που μαζευαν και σκοτωναν με συνοπτικες διαδικασιες τους υποπτους κομμουνιστες απο τη μια ακρη της χωρας εως τη Γη του Πυρος, χιλιαδες εξαφανισμενοι που τα πτωματα τους δεν βρεθηκαν ποτε, κλεμμενα μωρα απο εγκυες κρατουμενες που δοθηκαν σε ατεκνους στρατιωτικους. Αμεσως οι εθνοποιημενες εταιρειες απ'τον Αλιεντε διδονται παλι στους Αμερικανους με αποτελεσμα ν'ανεβει ο πληθωρισμος και οι φτωχοι να εξαθλιωθουν.

Ο χιλιανος λαος αντισταθηκε κι οπως παντα η τεχνη εγινε ενα απ'τα οπλα του.
Στις 16 Σεπτεμβρη η χουντα σκοτωνει τον λαικο τραγουδιστη Βικτορ Χαρα μετα απο φρικτα βασανιστηρια. Ο κοσμος ακουει τραγουδια του τραγουδισμενα απ'τη Βιολεττα Παρρα. Ο συγγραφεας Λουις Σεπουλβεδα καταφερνει κι επιβιωνει απ'τη κολαση της απομονωσης της φυλακης για να γραψει μεταξυ αλλων και το βιβλιο "Η τρελλα του Πινοτσετ" οπου καταγραφει τα οσα ανατριχιαστικα συνεβαιναν. Το βιβλιο αυτο επαιξε κι ενα καθοριστικο ρολο στη δικη του Πινοτσετ χρονια αργοτερα.
O Pablo Neruda πεθαινει απο καρκινο 10 μερες μετα το πραξικοπημα και παρα την απαγορευση η κηδεια του μετατρεπεται στη πρωτη αντιφασιστικη διαδηλωση.


Στη Χιλη δεν εχουν συμφιλιωθει ακομα αυτοι που υπεφεραν μ'αυτους που εκμεταλλευτηκαν τη δικτατορια. Ο λογος ειναι οτι κανεις δεν τιμωρηθηκε κι η ατιμωρησια δεν μπορει να φερει τη συμφιλιωση. Γραφει ο Σεπουλβεδα σε μια επιστολη στον υπουργο εξωτερικων που προσπαθει "με το κρατικο βαλσαμο της αμνησιας" να συμφιλιωσει τον λαο μετα τον θανατο του Πινοσετ:

"κι αν εισαι αντρας και απλα σου χαλασαν τα πνευμονια με το "υποβρυχιο",απλως σε αφησαν ανικανο αφου σου εκαναν ηλεκτροσοκ στους ορχεις,απλως βασανισαν την μητερα σου μπροστα σου,απλως εχασες ενα σπιτι,μια πολη,ενα παρελθον,ξεχασε,συγχωρεσε,συμφιλιωσου. Μην ταραζεις την ησυχια των αρχοντων την αγια ατιμωρησια αυτων που,καλως ή κακως,μου επιτρεπουν να ειμαι υπουργος"



Πολλοι λενε οτι η 11η Σεπτεμβρη 2001 στη Νεα Υορκη εγινε υποκινουμενη απ'τις ιδιες δυναμεις που αιματοκυλισαν τη Χιλη, για να γινει η τρομοκρατια το επισημο προσχημα για τους γεωπολιτικους επεκτατικους στοχους των αμερικανων.

Μπορει να μη μαθουμε ποτε.
Αυτο που ξερουμε ειναι ακομα "βρεχει" σε πολλες χωρες του πλανητη.
Και κανεις δεν ταραζει την ησυχια των αρχοντων..




Με την ευκαιρια, αυτες τις μερες γινεται ενα αφιερωμα στον Σαλβαδορ Αλιεντε με ταινιες και ντοκιμαντερ στον κινηματογραφο Αφαια.