Eπιστροφη..

 

Γυρισαμε μετα απο τρεις εβδομαδες γεματες κατακοκκινες ανατολες, ασπρα ξωκκλησια, περιεργες Παναγιες, μια απιστευτη εκλειψη και 460 φωτογραφιες απο Πατμο και Λερο.
Η Πατμος εχει μια αρχιτεκτονικα αψογη χωρα. Το Μοναστηρι ομως ελεγχει τα παντα λειτουργωντας σαν ενα ειδος θρησκευτικης 'μαφιας' γι'αυτο και ολα ειναι πεντε φορες ακριβοτερα απ'οπουδηποτε αλλου στο νησι. Οποιαδηποτε δραστηριοτητα θελει να κανει καποιος πρεπει να παρει την εγκριση του μοναστηριου (με το αζημιωτο βεβαια) ασχετο αν μετα κανει οτι θελει.
Η Λερος ομως ειναι ενα νησι αγκαλια. Ευγενεστατοι ανθρωποι που σε βλεπουν σαν φιλοξενουμενο κι οχι σαν '20 ευρω το ατομο'σε αληθινα ψαροχωρια κι οχι σε στημενα σκηνικα για φωτογραφια. Υπαρχει ενα μουσειο πολεμου που αναφερεται στη μαχη της Λερου μεταξυ Γερμανων και Ιταλων οπου ολα τα εκθεματα εχουν δοθει απο τις οικογενειες των στρατιωτων ολων των εθνοτητων που πολεμησαν τοτε. Το Καστρο που παρα τους βομβαρδισμους παρεμεινε σχεδον αθικτο με την εκκλησια της Παναγιας του μεσα, φαινεται απο παντου και φωτισμενο το βραδυ ειναι πανεμορφο. Ομως υπαρχει και μια αλλη Παναγια, η Καβουραδαινα που βρεθηκε αναμεσα σε καβουρια και η εικονα της στο μικρο εκκλησακι κατω κατω στα βραχια ειναι γυρω απο ενα μεγαλο καβουρι!! Εντυπωσιακο.
Παντου βλεπεις και ακους τους μεταναστες αυτων των νησιων κυριως σε Αυστραλια, Αμερικη και Κονγκο που γυριζουν σε μεγαλη ηλικια και κτιζουν νεα σπιτια πανω στα παλια χωρις ομως υπερβολες και επιδειξιομανιες, αγκαλιαζαν ο ενας τον αλλον κι εκλαιγαν, καποιοι ειχαν να βρεθουν πανω απο 40 χρονια!
Πανεμορφα ηταν επισης και στους Αρκιους ενα νησακι με 3 οικογενειες (και 3 ταβερνες αντιστοιχα) που παντρευονται μεταξυ τους για να μη φυγουν απ'το νησι οποτε αναγκαστικα παντρευονται τα ξαδελφια τους, στο Μαραθι που ηταν γεματο πλουσιους Τουρκους με ταχυπλοα που το μεσημερι μερακλωνανε κι αρχιζανε τα τσιφτετελια,στα Τηγανακια και στους Λειψους που παιζουν στοιχηματα θαρθει δε θαρθει το Δημητρουλα!

Θησαυροι ειναι οι διακοπες μας κι οι αναμνησεις τους.
Και του χρονου!