Kαλοκαιρια...

Ακομα ειμαι θυμωμενη με τη γιαγια μου παροτι εχει πεθανει εδω και 15 χρονια.
Η μαμα μου, η πιο ομορφη του κοσμου, επρεπε να δουλευει και η αδελφη μου κι εγω να περναμε τα καλοκαιρια με τη γιαγια και τον παππου στο χωριο.
Βουνισια στη καταγωγη, μισουσε τη θαλασσα και φοβοταν τον ηλιο. Μας ξυπναγε,λοιπον στις 8 η ωρα το πρωί να παμε για μπανιο την ωρα που ολα τ'αλλα παιδια κοιμοντουσαν. Στις 9.30 το αργοτερο ειμασταν σπιτι, αφου ειχαμε κανει ενα αχαρο μπανιο χωρις παιχνιδια αλλα και με την αγωνια μη πνιγει η γιαγια, η οποια εκτος απο 180 κιλα, ηταν και εντελως ασχετη με καθε εννοια κολυμβησης!
Τα παρακαλια ακομα και του γλυκυτατου παππου μου για αλλαγη ωραριου εννοειται οτι δεν ειχαν κανενα αποτελεσμα.
Το μαρτυριο συνεχιζοταν στο σπιτι οπου επρεπε να καθαρισουμε 5 κιλα φασολακια η καθε μια πριν παμε να παιξουμε και 10 ο παππους ως τιμωρια γιατι μας υποστηριζε. Ποτε δεν ξαναφαγα φασολακια στη ζωη μου, τετοιο τραυμα. Στη προσπαθεια μου να τη πεισω να σταματησει το στρατιωτικο καθεστως παραθερισμου μας, μπηκα μια μερα στο ρυακι που διεσχιζε το χωριο και περιμενα να φτασω ιστιοπλοικως στο σπιτι. Το μονο που καταφερα ηταν να φαω ενα μπερτακι ξυλο, να κανω 39 πυρετο καλοκαιριατικα και να χασω στη Μονοπολη.

Το χειροτερο ηρθε λιγα χρονια μετα, οταν στον χωριο μετετεθη νεος αστυνομικος. Οικογενειαρχης, χουντικος, αλλα με γυιο κουκλο, τον Αργυρη. Ερωτας κεραυνοβολος.Μεχρι που ξυπναγε χαραματα ο κακομοιρης για ναναι στις 8 στη παραλια.
Αυτο δυστυχως κινησε τις υποψιες του χουντικου αλλα και της Ντουτσε-γιαγιας μου.
Κι ενα ζεστο απογευμα εκει που ο Αργυρης-γιατρος εξεταζε εμενα την βαρια-αρρωστη, μπουκαρει η γιαγια και ποιος ειδε το Θεο και δεν τον φοβηθηκε.
Ο αστυνομικος πηρε νεα μεταθεση για ορεινο χωριο, τον Αργυρη δεν τον ξαναδα ποτε κι απο τοτε φοβαμαι πολυ τους μπατσους και τις χοντρες κυριες.

Ξαναπηγα μετα απο πολλα χρονια στο χωριο. Το σπιτι ειναι ετοιμο να πεσει, η μικρη παραλια ειναι γεματη ομπρελλες κι εκει που ηταν το ιστορικο ιατρειο του Αργυρη τωρα
ενας ξανθος κυριος πουλαει φραπε και μπυρες.

Το ρυακι ομως ηταν εκει, ισα που χωραγα πια, αλλα τη βολτα ιστιοπλοϊκως τη ξανακανα!
Μονο που μετα δεν ακουσα τις φωνες της γιαγιας αλλα το χαρουμενο γελιο των παιδιων μου..