Bρέχει στο Σαντιάγο

"Βρέχει στο Σαντιάγο" ακούστηκε σ'ενα ραδιοφωνικό σταθμό της Χιλής τα ξημερώματα της 11ης Σεπτεμβρη 1973..μόνο που έξω είχε ξημερώσει μια λαμπερή καλοκαιρινή μέρα. Η φράση αυτή ήταν το σύνθημα για την έναρξη του πραξικοπήματος.Στις 8 το πρωί τα τεθωρακισμένα, μετά απο διαταγή του αρχηγού του στρατού στρατηγού Augusto Pinochet,περικυκλώνουν το προεδρικό μέγαρο La Moneda και ζητούν απ'το δημοκρατικά εκλεγμένο Πρόεδρο της Χιλής Salvador Allende να παραδοθεί. Λίγο αργότερα, το μέγαρο βομβαρδίζεται και καίγεται ενω το μεσημέρι της ίδιας μέρας ο Αλιεντε βρίσκεται νεκρός μ'ενα πιστόλι στο χέρι. Η χούντα λέει οτι αυτοκτόνησε αλλά ο Φιντελ Καστρο δηλώνει οτι δολοφονήθηκε.

Αυτή ήταν η αρχή της σκληρότερης δικτατορίας που γνώρισε ποτέ χώρα της Λατινικής Αμερικής. Ο Πινοτσετ,εγκάθετος της CIA και του Κισινγκερ που δεν ήθελαν άλλη μαρξιστική χώρα μετά τη Κούβα στη περιοχή, κυλάει στο αίμα τη Χιλή.
Τα στάδια γεμίζουν κρατούμενους που βασανίζονται ή ξυλοκοπούνται μέχρι θανάτου. Οι νεκροί μόνο των πρώτων ημερών είναι 40,000. Ακολουθούν το "Καραβάνι του θανάτου" δηλαδή επίλεκτοι αξιωματικοί που μάζευαν και σκότωναν με συνοπτικές διαδικασίες τους ύποπτους κομμουνιστές απο τη μία άκρη της χώρας έως τη Γη του Πυρός, χιλιάδες εξαφανισμένοι που τα πτώματα τους δεν βρέθηκαν ποτέ, κλεμμένα μωρά απο έγκυες κρατούμενες που δόθηκαν σε άτεκνους στρατιωτικούς. Αμέσως οι μεγάλες εταιρείες που ο Αλιέντε είχε κάνει δημόσιες ή κοινής ωφέλειας δίδονται πάλι στους Αμερικανούς με αποτέλεσμα ν'ανέβει ο πληθωρισμός και οι φτωχοί να εξαθλιωθούν. Οι πολυεθνικές εταιρείες της Αμερικής είχαν βοηθήσει σημαντικά το πραξικόπημα, όπως η ΙΤΤ που υποκινούσε τις νοικοκυρές να βγούν με κατσαρόλες στους δρόμους να διαδηλώσουν κατά του Αλιέντε για να δημιουργήσουν εντυπώσεις δυσαρέσκειας του κόσμου.

Ο χιλιανός λαός αντιστάθηκε κι η χούντα σκοτώνει πρώτα τα σύμβολά του.
Στις 16 Σεπτεμβρη μετά από φρικτά βασανιστήρια πεθαίνει ο λαϊκός τραγουδιστής Victor Jara που θα παραμείνει αιώνια ως σύμβολο αντίστασης στην ιστορία της Χιλής.
Ο συγγραφέας Luis Sepulveda καταφέρνει κι επιβιώνει απ'τη κόλαση της απομόνωσης της φυλακής για να γράψει μεταξύ άλλων και το βιβλίο "Η τρέλλα του Πινοτσέτ" όπου καταγράφει τα όσα ανατριχιαστικά συνέβαιναν. Το βιβλίο αυτό έπαιξε κι ενα καθοριστικό ρόλο στη δίκη του Πινοτσέτ χρόνια αργότερα.
O Pablo Neruda πεθαίνει απο καρκίνο 10 μέρες μετά το πραξικόπημα και παρά την απαγόρευση η κηδεία του μετατρέπεται στη πρώτη αντιφασιστική διαδήλωση.





Στη Χιλή δεν έχουν συμφιλιωθεί ακόμα αυτοί που υπέφεραν μ'αυτούς που εκμεταλλεύτηκαν τη δικτατορία. Ο λόγος είναι ότι κανείς δεν τιμωρήθηκε κι η ατιμωρησία δεν μπορεί να φέρει τη συμφιλίωση. Γράφει ο Σεπούλβεδα σε μια επιστολή στον υπουργό εξωτερικών που προσπαθεί "με το κρατικό βάλσαμο της αμνησίας" να συμφιλιώσει τον λαό μετά τον θάνατο του Πινοσέτ:

"..κι αν είσαι άντρας και απλά σου χάλασαν τα πνευμόνια με το "υποβρύχιο",απλώς σε άφησαν ανίκανο αφού σου έκαναν ηλεκτροσόκ στους όρχεις,απλώς βασάνισαν την μητέρα σου μπροστά σου,απλώς έχασες ένα σπίτι,μια πόλη,ένα παρελθόν,..ξέχασε,συγχώρεσε,συμφιλιώσου. Μη ταράζεις την ησυχία των αρχόντων την αγία ατιμωρησία αυτών που,καλώς ή κακώς,μου επιτρέπουν να είμαι υπουργός"


Τα πτώματα των περισσότερων αγνοουμένων δεν βρέθηκαν ποτέ και η Μητέρες της Plaza de Mayo που ξεκίνησαν απ'την Αργεντινή αλλά τώρα πιά είναι διεθνής οργάνωση,στέκονταν για χρόνια εκεί στο ίδιο σημείο της πλατείας κάθε Τρίτη για μισή ώρα με φωτογραφίες των αγνοούμενων παιδιών τους και πλακατ. Για να μη ξεχαστεί τίποτα.



Μετά το πραξικόπημα του Πινοτσέτ ακολούθησαν αντίστοιχα στην Αργεντινή και στην Ουρουγουάη. Καμμιά δικτατορία όμως δεν ήταν τόσο σκληρή όσο της Χιλής. Το βιβλίο του Eduardo Galeano 'Ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής' εκτός απ'την ιστορία εξηγεί και πως ο τεράστιος ορυκτός πλούτος της περιοχής ήταν αυτός που ήθελαν να εκμεταλλευτούν οι Αμερικάνοι με κάθε τρόπο. Το 'πως να είσαι φτωχός στην πολύ πλούσια χώρα σου' είναι ένα απ΄τα καλύτερα κεφάλαια του.

Η δημοκρατία επανήλθε στη Χιλή και τώρα κυβερνάει πάλι το Σοσιαλιστικό Κόμμα.
Με πολύ αργούς ρυθμούς ξεκίνησε και κάποια τιμωρία ελάχιστων βέβαια απ'τους πολλούς συνεργάτες και βασανιστές της χούντας. Το κρατικό βάλσαμο αμνησίας όμως δεν έπιασε κι οι μνήμες είναι ακόμα πολύ νωπές.
Για να απαλύνουν πρέπει να διαταραχθεί σοβαρά "η ησυχία των αρχόντων"..

Σκάσε και κολύμπα

Αύριο αρχίζει η τελευταία χρονιά που η ηλικία μου αρχίζει από 4..

Έχω την ίδια ηλικία με την Μπάρμπι,τον Μίκυ Μάους και τον Μικρό Νικόλα!!

Βέβαια και το μισός αιώνας άνθρωπος πέφτει λίγο βαρύ όσο να πείς..

Αλλά αφού δεν μπορώ να κάνω τίποτα πέρα απ'το τίτλο του πόστ,

κερνάω τούρτα!!

Η χαρά της μαϊμούς!

Το αυτοκίνητο χρειαζόταν πολλά χιλιόμετρα σε χαμηλές στροφές για να στρώσει κι εγώ ένα φθινοπωρινό ταξιδάκι για τον ίδιο λόγο. Είπα λοιπόν να δεχθώ την πρόσκληση της μικρής αγαπημένης μου φίλης στα Γιάννενα!
Την τελευταία φορά που πήγα στην πανέμορφη αυτή πόλη πέρυσι τον Οκτώβρη έφυγα με τη πεποίθηση ότι τα είχα δεί σχεδόν όλα και με την ικανοποίηση ότι ευτυχώς που υπάρχουν ακόμα πόλεις που διατηρούν τα παραδοσιακά ήθη και έθιμα.
Μεγάλη μπουκιά να τρώς μεγάλο λόγο μη λές ποτέ.
Στο φωτεινό και φιλόξενο σπίτι με υποδέχθηκαν εκτός απ'τη φίλη μου, το όμορφο σαν αγγελούδι αγοράκι της (και όχι απλώς γλυκούλης) και δυό υπέροχοι άνθρωποι οι γονείς της. Διαβεβαίωσα όλους ότι δεν χρειάζομαι λεπτομερή ξενάγηση μιά και τα αξιοθέατα της πόλης τα ήξερα απ'έξω κι ανακατωτά (για να διαπιστώσω σε λίγο ότι είχα πάει σε λάθος μουσείο κι ότι των περισσοτέρων αγνοούσα και την ύπαρξη..) και συζητώντας για το πρόγραμμα του σαββατοκύριακου ακούω τη μαμά να λέει με αδιαπραγμάτευτο ύφος:
Να πάς τη κοπέλλα στο Γραμματόσημο για χαρά της μαϊμούς!
Οι ξένες γλώσσες, τα αινίγματα και οι γρίφοι ήταν πάντα η αδυναμία μου. Οσο όμως κι αν προσπάθησα να συνδυάσω τι σχέση έχουν τα Ελτα με το συμπαθές τετράποδο και κυρίως με την χαρά του δεν τα κατάφερα..
Πρώτη βόλτα λοιπόν στη καφετέρια του Φρότζου που εκτός από το παραδοσιακό καλαίσθητο κτήριο, η θέα της λίμνης σε μαγεύει. Μιά περιοχή με ιδιαίτερη φυσική ομορφιά ιδανική για χαλάρωση κι η πόλη κάτω ν'αλλάζει χρώματα μέχρι ν'ανάψουν τα φωτάκια της (πληροφορίες ότι φωταγωγήθηκε για την άφιξή μου κρίνονται ως ανακριβείς).
Για όσους ξέρουν, το κοριτσίστικο μπιρι-μπιρι μπορεί να κρατήσει μέχρι πολύ αργά οπότε δεν είναι απαραίτητο η επόμενη μέρα να ξεκινήσει κι απ'αυτό που οι περισσότεροι αποκαλούν πρωί.
Συνεχίζοντας τις βόλτες περνάμε μια διασταύρωση με τη πινακίδα: Μαρτυρικό χωριό των Λιγκιάδων. Παραδεχόμενη την προσωπική μου άγνοια της ιστορίας του τόπου ρωτάω γιατί αυτό το χωριό είναι μαρτυρικό. Κι ενώ περιμένω ν'ακούσω καμμιά ιστορία ηρωικών ελλήνων που μαρτύρησαν κάτω απ΄το τουρκικό ζυγό, δυνατά γέλια τραντάζουν το αυτοκίνητο και η απάντηση ξεπερνά κάθε ιστορική αλήθεια. Λίγο κάτω απ'το χωριό, υπάρχει ένας δρόμος με θέα στη λίμνη μεν χωρίς καθόλου φωτισμό δε. Κάθε βράδυ γίνεται τόπος ερωτικής συνεύρεσης πολλών ζευγαριών μέσα στα αυτοκίνητα που σταματούν εκεί και δεν είναι λίγα! Οι κάτοικοι λοιπόν γίνονται μάρτυρες σοφτ πορνό κάθε βράδυ αλλά προς τιμήν τους δεν είναι καθόλου μαρτυριάρηδες γι'αυτά που βλέπουν, γιατί αν μαρτύραγαν θα'κλειναν σπίτια, εξ'ού και το όνομα του χωριού!! *


Το βράδυ μας βρίσκει στο Γιαννιώτικο Σαλόνι για χαλαρό ποτάκι. Τεράστιος πολυχώρος διαμορφωμένος σε εστιατόριο,μπαρ και καφέ ανάμεσα σε φυσικό βάλτο. Διαπιστώνουμε ότι υπάρχει γάμος εν εξελίξει και μένουμε για χάζι. Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ τον τελευταίο ηπειρώτικο γάμο που είχα πάει τον θυμάμαι με παραδοσιακούς χορούς και στολές με φλουριά, ατέλειωτο "πώς το τρίβουν το πιπέρι" και μουσική όπου απ'το συνεχές κλαρίνο ήθελες οτίλ για το τύμπανο για μιά εβδομάδα μετά. Οταν λοιπόν ήρθε η νύφη δεν πίστευα στα μάτια μου! Νυφικό μίνι μέχρι πάνω απ'το γόνατο, αβυσσαλέο ντεκολτέ και άσπρο φουλάρι στα μαλλιά σε στυλ χίππυ!! Ο γάμος είχε concept. O γαμπρός έρχεται απ'τη μιά πλευρά κι η νύφη απ΄την άλλη. Μεταξύ τους υπάρχουν μπαλόνια,πολλά μπαλόνια που πρέπει να σπάσουν για να συναντηθούν. Δεν καταλάβαμε ακριβώς αν συμβόλιζαν τις δυσκολίες που έπρεπε να αντιπαρέλθουν μέχρι να τους ενώσει η ζωή αλλά το αποτέλεσμα μετράει. Οι περιπέτειες του ζευγαριού όμως δεν τελειώνουν εδώ. Δύο αμαρτωλές ξανθιές με κόκκινο στριγκ μαγιό εμφανίζονται και προσπαθούν να αποπλανήσουν τον καλό γαμπρό που κάθεται αμέριμνος σε μιά καρέκλα. Ομως όχι!!! Αυτός δεν υποκύπτει, τις σπρώχνει και πέφτει στην αγκαλιά της νύφης!!! Και να μου το λέγανε δεν θα το πίστευα ούτε ότι ο ηπειρώτικος γάμος είχε τέτοια εξέλιξη απ΄την εποχή της κυρά Φροσύνης μέχρι σήμερα ούτε ότι το κλαρίνο έχει αντικασταθεί από μπιτάτη βερσιόν του "μπήκαν τα γίδια στο μαντρί"!!!

Εχοντας πιά τις πρώτες αμφιβολίες ότι τα Γιάννενα δεν είναι ακριβώς η παραδοσιακή πόλη που γνώρισα, ένα άλλο θέαμα έρχεται να με κλονίσει. Στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας ενός δρόμου της πόλης ένα κοπάδι πρόβατα περπατάει αμέριμνο. Περιμένω να δώ που είναι ο βοσκός "στάσου μύγδαλα" με κάπα και γκλίτσα και τι να δω! Ο βοσκός με τζινάκι και τσιγαράκι μέσα στο Ντάτσουν να παρακολουθεί τα πρόβατα οδηγώντας σιγά σιγά από πίσω τους!!! Το πιό αστείο ήταν ότι όλοι οι οδηγοί παρέκαμπταν το κοπάδι και το Ντατσουν χωρίς σε κανέναν να προκαλεί εντύπωση το θέαμα!

Αν όμως πάτε στα Γιάννενα και δεν σας πουν το φλυτζάνι είναι σαν να μη πήγατε! Κι όχι δρόμους και πόρτες θα διαβείς και σαχλαμάρες. Φλυτζάνι συγκεκριμένο,επιστημονικό, με ονόματα,ημερομηνίες και αποτελέσματα έκβασης οποιασδήποτε οικογενειακής, δικαστικής,οικονομικής και πάσης φύσεως υπόθεσής σας!!Πρόλαβα και πήρα σχετικά μαθήματα οπότε είμαι πανέτοιμη να αντιμετωπίσω την οικονομική κρίση μια και πάω για μεγάλη καριέρα καφετζούς στην Αθήνα.Υπάρχουν φήμες ότι τώρα λένε και το τσιγάρο ανάλογα με το πού πάει ο καπνός αλλά αυτό είναι για πολύ προχωρημένους όπως η μικρή μου φίλη οπότε απευθυνθείτε σ'αυτήν για περισσότερες πληροφορίες :))

Απαραίτητο επίσης θα σας είναι το Gps. Αν ψάχνετε ένα δρόμο θα πρέπει να ρωτήσετε φοιτητή ή ταξιτζή, αν κάνετε το λάθος και ρωτήσετε οποιονδήποτε άλλον να είστε βέβαιοι ότι δεν ξέρει περισσότερα από σας. Εκτός αν του πείτε κανένα μαγαζί ή δημόσιο κτήριο εκεί κοντά οπότε θα σας καθοδηγήσει ακριβώς!

Γαστρονομικά η πόλη δε παίζεται! Αν και τις ιδιαίτερες σπεσιαλιτέ όπως τα βατραχοπόδαρα τα έχουν για τους τουρίστες και κάποια απ'τα θαλασσινά οι ντόπιοι δεν θα τα έτρωγαν ποτέ γιατί ξέρουν(...)παντού υπάρχουν όμορφα εστιατόρια με πολύ καλό φαγητό. Αυτό όμως που είναι για 3 αστέρια Michelin είναι η μαγειρική της μαμάς της φίλης μου και κυρίως οι πίτες της που όποιος δεν έχει φάει τη λαχανόπιτα και τη μανιταρόπιτα της χάνει ένα γευστικό μεγαλείο!!!

Η παρέα μεγαλώνει με άτομο εξαιρετικού χιούμορ, που όταν μεγαλώσει θέλει να γίνει server, και ήρθε η ώρα να λυθεί το μυστήριο! Μετά από μισάωρη πανέμορφη διαδρομή λίγο βόρεια της πόλης φτάνουμε στο Γραμματόσημο, φοβερή καφετέρια με θέα στη λίμνη και στο ηλιοβασίλεμα, με ιδιαίτερα καλόγουστη διακόσμηση και μια συλλογή παλιών μουσικών οργάνων που θα ζήλευε και μουσείο. Ολοι παραγγέλνουν τη χαρά της μαϊμούς που είναι τελικά αυτό που ο υπόλοιπος μπανάλ κόσμος αποκαλεί παγωτό Banana Split!!!!


Θα πάρω στη καρδιά μου για πάντα την εικόνα του στρωμένου τραπεζιού με το φαγητό ήδη στα πιάτα που μας περίμενε, τη ζεστασιά μιας αληθινής και με αγάπη φιλοξενίας και δυό κλαμμένα γαλανά ματάκια όταν έφευγα (κι είναι ακόμα γαλανά γιατί πίνει όλο του το γάλα αλλιώς θα είχαν σκουρήνει αν θέλετε να μάθετε).
Γι΄αυτή τη χαρά δεν έχω λόγια να τους ευχαριστήσω όλους..


* To xωριό είχε καεί τον Οκτώβρη του 1943 αφού πρώτα οι Γερμανοί σκότωσαν και τους 92 κατοίκους ως αντίποινα μετά από απόπειρα ελλήνων ανταρτών.

Βeslan 5 χρόνια μετά

"Νόμιζα οτι θα'ρθει ο Χάρρυ Πόττερ και θα μας σώσει. Μ'αυτό το πανί που τον κάνει αόρατο,θα μας τύλιγε και θα μας έκανε αόρατους"

Στο Beslan,την πρώτη μέρα του σχολείου τον Σεπτέμβρη του 2004, 1000 παιδιά με τους δασκάλους και συγγενείς τους παρέμειναν τρείς μέρες διψασμένα,νηστικά και τρομαγμένα από τους 32 Τσετσένους αντάρτες που κατέλαβαν το σχολείο για να το ανατινάξουν μετά την επέμβαση των ειδικών δυνάμεων. Στο "σχολείο νούμερο 1" όπως λέγεται σκοτώθηκαν 186 παιδιά και 200 ενήλικες.

Στις 9.15 το πρωί κάθε 1ης Σεπτέμβρη το κουδούνι του παλιού σχολείου ξαναχτυπά για ν'αρχίσει η εκδήλωση μνήμης μπροστά στο μνημείο ανθρώπινης βαρβαρότητας, το γυμναστήριο, διάτρητο ακόμα απ'τις σφαίρες και γεμάτο λουλούδια και μπουκάλια νερό.
Πέντε χρόνια μετά, στην απέναντι πλευρά του δρόμου βρίσκεται το καινούργιο σχολείο που φρουρείται συνεχώς και λίγο πιο κάτω η Πόλη των Αγγέλων το νέο νεκροταφείο.

Θυμάμαι τη φωτογραφία ενός γυμνού κοριτσιού, που αφού τινάχθηκε έξω απ΄το σχολείο μετά από απ'τη πρώτη έκρηξη, προσπαθούσε να σκαρφαλώσει απ΄το παράθυρο να ξαναμπεί μέσα για να είναι κοντά στη δασκάλα της..Δεν το ξαναείδε ποτέ κανείς.

"Η έπρεπε αμέσως να πεθάνει μαζί μιά οικογένεια ή να ζήσει μαζί.." λέει η Svetlana Daurov που έχασε τον άντρα,τον γιό και την πεθερά της. Η κόρη της Αλιόνα επέζησε.

Παρά την ψυχολογική βοήθεια που δέχθηκαν, τα περισσότερα παιδιά που ήταν πάνω από πέντε χρονών εκείνη την ημέρα υποφέρουν ακόμα από βαριά κατάθλιψη. Πολύ λίγα καταφέρνουν να κοιμούνται συνέχεια το βράδυ, να συγκεντρώνονται στο σχολείο και να κάνουν όνειρα για το μέλλον.

"Οσοι λένε ότι ο χρόνος θεραπεύει τα πάντα δεν έχουν χάσει ποτέ κανέναν δικό τους,ζείς μ΄αυτό κάθε μέρα της ζωής σου μέχρι να πεθάνεις" λένε οι περισσότεροι γονείς παιδιών που χάθηκαν.

Εκτός απ΄τη θλίψη σήμερα επικρατεί και μεγάλος θυμός. Πολλοί κατηγορούν τις αρχές για τον τρόπο που διαχειρίστηκαν τη κρίση ενώ όλοι οι επιζώντες επιμένουν ότι το χάος ξεκίνησε απ΄έξω κι όχι από μέσα, όταν επενέβη με χειροβομβίδες και βαρύ οπλισμό η αστυνομία.

"Τόσα χρόνια και δεν έχει τιμωρηθεί κανείς. Οι υπεύθυνοι δεν είναι μόνο οι τρομοκράτες αλλά και οι στρατηγοί που δεν τους σταμάτησαν. Πέντε χρόνια τώρα και οι σημερινές αρχές τους υποστηρίζουν μη επιτρέποντας καμμία ανεξάρτητη έρευνα" λέει η Ella Kesayeva της ομάδας Φωνή του Μπεσλάν η οποία έχασε την 12χρονη κόρη της.

Αυτό που φοβούνται όμως οι περισσότεροι είναι ότι κάτι τέτοιο μπορεί να ξανασυμβεί.
Η κατάσταση στη Βόρεια Οσετία και γενικά στη περιοχή του Βόρειου Καυκάσου χειροτερεύει παρά τις εξαγγελίες Πούτιν. 13 άτομα σκοτώθηκαν σε τρομοκρατικές επιθέσεις την τελευταία εβδομάδα ενώ συνεχίζονται οι απαγωγές κυρίως δημοσιογράφων που μερικές καταλήγουν σε δολοφονίες.
Η φτώχεια, η διαφθορά,το ριζοσπαστικό ισλάμ και οι πολιτικές της κυβέρνησης δεν μπορούν να φέρουν την ειρήνη στις πολλές εθνικές μειονότητες της περιοχής.

Λέει η Κesayeva:

"Με δεδομένη τη κατάσταση που βλέπετε στο Βόρειο Καύκασο θα έπρεπε κανονικά να είμαστε όλοι τρομοκράτες.."

Η χαρούμενη πρώτη μέρα σχολείου θ'αργήσει πολύ όπως φαίνεται στο Beslan.

Οι πρώην!

Ερωτας πόλεμος.Πάντα πίστευα στη βαρβαρότητα του γνήσιου αληθινού έρωτα.Οπου ανάμεσα σε άλλα συνυπάρχουν ο φόβος, η εξάρτηση κι αυτή η παντοδυναμία που έχει ο άλλος πάνω σου. Κι όταν αρχίζει και παίρνει διαστάσεις αρχίζει κι ο πανικός της εγκατάλειψης.
Πάνω σ' αυτόν τον πανικό έχουν γίνει χιλιάδες εγκλήματα στη χειρότερη περίπτωση και άπειρες ώρες απελπισίας, αυτοκαταστροφής και δακρύων στη καλύτερη.
Αυτό που είμαστε είναι και οι σχέσεις που ζήσαμε,λένε οι ψυχολόγοι. Συνυπάρχουν όλες μέσα μας ανεξάρτητα του τέλους της καθεμιάς.
Αναρωτιέμαι λοιπόν πολλές φορές πως είναι δυνατόν αυτά τα έντονα συναισθήματα να μετατραπούν σε βάθος χρόνου σε χαλαρές φιλίες όπου δύο άνθρωποι που τα έζησαν βγαίνουν σαν φίλοι,ενίοτε και με τους νέους συντρόφους τους και μοιράζονται νέες εμπειρίες και χλιαρές καταστάσεις σαν να μη συνέβη ποτέ τίποτα μεταξύ τους!
Πως είναι δυνατόν κάποιος που ερωτεύτηκε ειλικρινά να είναι και ειλικρινής φίλος μετά μαζί του? Τι παθαίνει..μετάλλαξη?
Είτε λοιπόν οι φιλικές και χαλαρές σχέσεις μεταξύ δύο πρώην ερωτευμένων σημαίνουν ότι ποτέ δεν ερωτεύτηκαν πραγματικά και φέρονται σαν να μην υπήρξε τίποτα μεταξύ τους γιατί όντως δεν υπήρξε τίποτα είτε πρόκειται για άτομα που επιδερμικά και ξενέρωτα αντιμετωπίσουν όλες τις σχέσεις της ζωής τους χωρίς καμμιά απ' αυτές να έχει κατέβει πραγματικά στο αίμα τους.
Γράφει η Μάρω Βαμβουνάκη στο Φάντασμα της Αξόδευτης Αγάπης:
"Η ερωτική σχέση είναι μαχαιριά και η κρούστα που με τον καιρό πετυχαίνουμε είναι μιά ύπουλη κρούστα,να σχιστεί ξανά,με μιά μικρούλα αφορμή,να αιμορραγήσει"
Συνεχίζει λέγοντας ότι είναι πολύ πιο ανθρώπινο και αληθινό συναίσθημα δύο ανθρώπων να κατηγορούν,μειώνουν η να συκοφαντούν τον πρώην, σαν τάφρος προστασίας απ'την επιδρομή της θανάσιμης νοσταλγίας που έρχεται, όσο απολίτιστο κι αν ακούγεται, παρά να βγαίνουν με τους νέους τους συντρόφους και να τα λένε όλα σαν παλιόφιλοι στο τηλέφωνο!
Συμφωνώ απόλυτα αλλά μήπως κάνω λάθος?
Μήπως όντως ένας μεγάλος έρωτας μπορεί να μεταμορφωθεί σε μιά μεγάλη φιλία?
Μήπως οι πρώην είναι τα "μεγάλη λάθη που αγαπήσαμε" όπως λέει μιά κολλητή μου ή ένα "κοινωνικό κίνημα" που χρίζει στοργής και προσοχής όπως πιστεύει ένας άλλος αγαπητός φίλος?

Η spark αναπτύσσει το ίδιο θέμα σήμερα με τον δικό της μοναδικό τρόπο, μη το χάσετε!

Περιμένω και την δική σας άποψη!

Πάρε άντρα απ' το Ληξούρι...

..να'χεις άντρα και γαϊδούρι!!

λένε οι Αργοστολιώτες κι η κόντρα καλά κρατεί!

Το στιχάκι, που χρόνια άκουγα τη μαμά μου ν'απαγγέλει στο τέλος κάθε καβγά με τον μπαμπά, δεν είναι και πολύ μακριά απ'τη πραγματικότητα μιά και οι Ληξουριώτες εκτός από φιλόμουσοι, άθεοι και αριστεροί είναι και εξαιρετικά πεισματάρηδες και ξεροκέφαλοι. Πριν λίγα χρόνια έκλεψαν τον πανέτοιμο Καρνάβαλο της πρωτεύουσας τη νύχτα πριν τη παρέλαση, τον μετέφεραν στο Ληξούρι με πλοίο και τον παρέλασαν κανονικά στη πόλη τους χωρίς να τους πάρει είδηση κανείς! Η τελευταία θεωρία που άκουσα φέτος είναι ότι αφού οι επιστήμονες απέδειξαν ότι η Παλλική ήταν άλλο νησί στην αρχαιότητα και μάλιστα εκεί ήταν η Ιθάκη του Οδυσσέα και όχι στο σημερινό Θιάκι τότε εξηγείται και η διαχρονική αυτή διαμάχη μεταξύ των κατοίκων!

"Οταν ο Θεός έπλασε το Ληξούρι και κατόπιν τ' άλλα μέρη τσι γής.." λοιπόν όπως πολύ σωστά έλεγε ο Λασκαράτος δεν είχε προβλέψει μάλλον τους καταστροφικούς σεισμούς του 53 που ισοπέδωσαν το νησί. Μετά από τον πόλεμο και τη μεγάλη φτώχεια που ακολούθησε κι έκανε το μεγαλύτερο μέρος των κατοίκων να μεταναστεύσουν κυρίως σε Αμερική και Αυστραλία, ήρθε η ώρα της επιστροφής.

Επέστρεψαν οι εύποροι πιά μετανάστες και ξανάχτισαν τα σπίτια τους έτσι που και τα 365 χωριά της Κεφαλονιάς (ένα για κάθε μέρα του χρόνου) είναι πιά ζωντανά και πανέμορφα.
Επιστρέφουν κάθε χρόνο και οι Ιταλοί απόγονοι των στρατιωτών της Μεραρχίας Ακουι που ξεκληρίστηκε στα Φαρακλάτα, σαν φόρο τιμής σ'ένα νησί που προστάτευσε κι έσωσε πολλούς απ' αυτούς. Ακόμα κάποια παιδιά ψάχνουν Ασσο άφιλτρο που ζήτησε ο προπάππους απ΄την Ιταλία.
Γυρνάνε και οι παλιοί ναυτικοί. Αυτοί έχουν τις πιο ωραίες ιστορίες να σου διηγηθούν. Πως έχασαν δικούς τους στον σεισμό, πόσο γέλασαν όταν σε κάποιο λιμάνι της Αφρικής βρήκαν τον φίλο τους τον Γεράσιμο να παριστάνει τον Θεό και να τον προσκυνάνε οι μαύροι,τη μοναξιά της θάλασσας και το σφίξιμο στη καρδιά κάθε φορά που το καράβι τους πέρναγε ανοιχτά του Ιονίου αλλά δεν σταμάταγε. Κάποιοι γύρισαν φτωχοί κι άλλοι εφοπλιστές αλλά όταν βραδιάζει τα πίνουν μαζί ακόμα και τώρα.
Ο τουρισμός και ο Κορέλλι άλλαξαν πολλά πράγματα στο νησί. Οι τιμές ανέβηκαν, οι αρπαχτές άσχετων προς το επάγγελμα ανθρώπων πλήθυναν.
Πάντα όμως υπάρχει η ταβέρνα του Χρήστου στο Ξηροπόταμο που δεν δίστασε να διαμαρτυρηθεί εντονότατα στον Χριστόδουλο,ο οποίος έτρωγε μια μέρα εκεί, γιατί του κλέβει 20 λεπτά απ'τη λειτουργία μνημονεύοντας "τσου αρχιεπισκόπους και τσου άλλους παπάδες" και του διακόπτει την επικοινωνία του με τον Θεό παρεμβάλλοντας τους επίγειους! .
Του Μιχάλη στη Σάμη που δεν ξέρει πρόσθεση και σου δίνει εσένα να κάμεις τον λογαριασμό κι αν διαμαρτυρηθείς γιατί βρήκες δυό νεκρές σφήκες μέσ' στη σαλάτα σου θα πάρεις την πολύ φυσική απάντηση "και τι μου το λες κυρά μου, σάμπως εγώ τσι κάλεσα?"
Της σιόρας Επιστήμης που μόλις με είδε να καπνίζω αναφώνησε "Αχου ψημένο μου καίς τα λεφτά σου"!
Του Μάκη που δεν δίστασε να πεί σε σνομπ πελάτη όταν του παρήγγειλε τέσσερεις μερίδες πατάτες "που τέσσερεις να σε μεταφέρουνε"!!!

Δεν σ' αφήνει σε ησυχία αυτός ο τόπος,ανατροπή σε κάθε στροφή της σκέψης. Είναι ίσως η γή που τρέμει σχεδόν συνέχεια που δεν αφήνει πολύ τη λογική και τον ορθολογισμό να σκουριάσουν, το αυθεντικό politically incorrect.

Δεν μπορώ να κάνω για τη Κεφαλονιά μια συνηθισμένη ταξιδιωτική περιήγηση σαν τις άλλες. Αν πάτε όμως εκτός απ΄τον Μύρτο και το Φισκάρδο που σίγουρα ξέρετε, να πάτε και στους Πετανιούς,το Κορώνι,το Φώκι και ίσως την ωραιότερη παραλία του νησιού τη Πλατιά Αμμο αρκεί πρώτα να τη βρείτε και μετά να έχετε το κουράγιο ν΄ανέβετε 300 σκαλιά (πρώτη φωτογραφία).
Να πάτε στα χωριά που σίγουρα θα βρείτε κάποιο πανηγύρι για να δείτε τους ντόπιους να χορεύουν μπάλο και τον κυρ-Αντώνη 85 χρονών να παίζει βιολί.
Στα υπέροχα μοναστήρια όπως τη Μονή Θεμάτων όπου ένας παπάς έχει κτίσει σχεδόν μόνος του σχολείο και ξενώνα μέσα στο βουνό, στ' Αγρίλια πάνω απ'την Αντίσαμο και στη Μονή Κηπουρίων με θέα μέχρι την Ιταλία.
Οσοι πέρασαν σαν κατακτητές απ΄τη Κεφαλονιά άφησαν κάτι απ΄τον πολιτισμό τους. Πιό πολύ όμως οι Βενετοί με τη μουσική τους και τη γλώσσα τους. Πολλές ιταλικές λέξεις στην επτανησιακή διάλεκτο μ'αυτή τη τραγουδιστή προφορά. Καντάδες δεν θ΄ακούσετε στις ταβέρνες, μόνο όταν μαζευτούν οι κανταδόροι και πάρουν τους δρόμους τραγουδώντας και περπατώντας μέχρι το λιμάνι ή στα σπίτια στη γιορτή όπου ο καθένας προσθέτει ότι στίχο θέλει κατά τη περίσταση.


Το βαθύ πράσινο των κυπαρισσιών και των έλατων του Αίνου, τα τυρκουάζ νερά όλου του Ιονίου,το κόκκινο του ήλιου όταν ανατέλλει, η ώχρα και το ρόζ των χαρούμενων σπιτιών.. δεν μπόρεσαν ν' απαλύνουν το μαύρο που μπήκε στη ψυχή αντικρύζοντας τον ουρανό της Αθήνας στην επιστροφή.

Αλλά είπαμε, κάθε λαός αφήνει κάτι απ'τον πολιτισμό του, όταν έχει..

Επειδή όμως για όλα υπάρχει και η αντίθετη άποψη διαβάστε κι αυτό!

Σε γνωστούς και σε άγνωρους τόπους..

Διακοπές σε λίγες μέρες!
Στα νησιά, στα λουλούδια, στα πέλαγα όπως λέει το τραγούδι!
Να περάσετε όλοι ένα όμορφο φωτεινό καλοκαίρι και ν'ανταμωθούμε πάλι με εικόνες κι ιστορίες χαρούμενες.
Καλές διακοπές σε όλους!!