Mάρω Βαμβουνάκη

"η μοναξιά είναι από χώμα"

Η μοναξιά στις φυλακές της Θήβας, γίνεται ελαφρύτερη, γίνεται λιγότερο σκληρή, όταν στον έξω κόσμο υπάρχουν άνθρωποι που τη μοιράζονται μαζί τους, όταν υπάρχουν άνθρωποι που προσφέρουν κι η προσφορά τους έρχεται από καρδιάς.

Αυτό, δεν θα μπορούσε να το γνωρίζει καλύτερα, η συγγραφέας της Μοναξιάς, Μάρω Βαμβουνάκη, η οποία ήρθε σήμερα η ίδια στο γραφείο μου φέρνοντας βιβλία για τις έγκλειστες γυναίκες.

Βιβλία, που γίνονται το παράθυρο τους στον κόσμο, η απόδραση τους σε ένα μέρος δίχως κάγκελα.

Θέλω να ευχαριστήσω την κυρία Βαμβουνάκη, τόσο για την προσφορά της, όσο και για το ότι μ' έκανε να νιώσω (ξανά) στην πράξη τι σημαινει συνάνθρωπος, τι σημαίνει αγάπη.

Ευχαριστούμε ολοι του ξεμπλοκαρισματος, πολύ,
κι ευχόμαστε να ερθει συντομα η μέρα, όπου η δικη μας βοήθεια δεν θα ειναι πλέον αναγκαία.

Flamenco Tango Ρεμπέτικο

Το Ανδαλουσιανό flamenco, το Αργεντίνικο tango και το Ελληνικό ρεμπέτικο ειναι τρία εθνικά είδη μουσικής που γεννήθηκαν όχι μόνο για να προσδιορίσουν τη νοοτροπία και το συναίσθημα της εποχής τους αλλά και για να ταυτοποιήσουν μια συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα το καθένα.

Ξεκίνησαν απ'το 1850(flamenco),1895(tango) έως το 1920(ρεμπέτικο). Συμβολικά αυτή είναι η εποχή που οι παλιές,"βασιλικές" χώρες δίνουν τη θέση τους στις νέες αστικές, εργατικές και βιομηχανικές. Γίνονται και τα τρία αυτά ρεύματα μουσικής το σύμβολο της ταυτότητας της κατώτερης και της μεσαίας κοινωνικής τάξης σε μιά συνεχώς μεταβαλλόμενη κοινωνία.

Και τα τρια αποτελούν την έκφραση μιάς αστικής υποκουλτούρας των περιθωριακών ομάδων,τη χρήση αλκοολ και ναρκωτικών,πορνείας και εγκλήματος. Οι πολλές προσπάθειες καλλιτεχνών, ο τουρισμός και τα μοντέρνα μέσα ενημέρωσης κατάφεραν να εντάξουν πολύ αργότερα αυτά τα είδη μουσικής στην εθνική μουσική των χωρών τους.

Η πρώτη λοιπόν ομοιότητα που παρουσιάζουν,κυρίως στη γέννηση τους, είναι ότι και τα τρία προέρχονται απο περιθωριακές ομάδες μη-ενταγμένων ανθρώπων οι οποίοι αντιδρούν στο νέο καθεστώς της κοινωνικής και πολιτικής μπουρζουαζίας.Η μεγάλη αντίθεσή τους στις συνθήκες της μοντέρνας για τότε ζωής εξηγεί την ένταση και το πάθος της μουσικής έκφρασης και τους συχνά νοσταλγικούς στίχους προς το παρελθόν για αξίες μιας κοινωνίας που έφευγε ανεπιστρεπτί. Ετσι βρίσκουμε μπαλλάντες και ηρωϊκά ποιήματα για λαίκούς ήρωες των gaucho στη περίπτωση του tango, των gitano (γύφτοι) και των bandolero στη περιπτωση του flamenco και των κουτσαβάκηδων,βλάμηδων στα ρεμπέτικα.

Η δεύτερη ομοιότητα είναι οι χώροι όπου ακούγοταν οι μουσικές αυτές. Περιθωριακοί πάντα, εκτός αστικού περιβάλλοντος των μεγάλων πόλεων και με εθνικό τοπικό χρώμα όπως φυλακές,πορνεία ή ταβέρνες. Στα lupanares(πορνεία) του Buenos Aires, στα Ανδαλουσιανά corrales,ventas (υπόγεια ξενοδοχείων) και στους τεκέδες της Αθήνας.

Η τρίτη είναι η ομοιότητα στα θέματα των στίχων, στην έκφραση του χορού και στον τρόπο που τραγουδούσαν. Εξαιρετικό πάθος,εκφραστικότητα και υπέρμετρη ευαισθησία σχετικά με την αγάπη,λύπη,μοναξιά,πόνο,θάνατο όσο αφορά στους στίχους. Λαγνεία και ερωτισμός στη κίνηση του κορμιού και στη χροιά της φωνής. Παρατηρήστε την ομοιότητα και τον ερωτισμό που βγάζει μιά γυναίκα όταν χορεύει τσιφτετέλι, flamenco ή tango.
Oι αρχικές αναφορές ήταν πάντα για πόρνες ή γοητευτικές αλλά άπιστες γυναίκες.

Η τέταρτη ομοιότητα είναι ότι και τα τρία είδη χαρακτηρίζονται απο ανδρικό σωβινισμό που αντικατοπτρίζει βέβαια την γενική κουλτούρα της εποχής. Ο Αργεντίνος compadrito (φιλαράκι) reo/rea (αλήτης/σκύλα), ο Ανδαλουσιανός majo (γύφτος,φίλος) και ο Ελληνας μάγκας η ρεμπέτης.Ντύνονται επιδεικτικά, κουβαλούν μαχαίρια, μιλούν αργκό σαν αυτή των τραγουδιών τους.

Δεν έπαψε επίσης καμμια απο τις μουσικές αυτές να δηλώνει και αντιθέσεις κοινωνικές και εθνικές. Στο flamenco είναι οι payos και οι gitanos, στα ρεμπετικα οι Μικρασιατες και οι υπόλοιποι Ελληνες και στο tango οι αντιθέσεις των μεταναστών της κατώτερης τάξης των Ευρωπαίων στο τέλος του 19ου αιώνα που δημιούργησε κοινωνικές και πολιτιστικές αντιθέσεις.

Με το πέρασμα των χρόνων οι "εκτός" κοινωνίας εντάχθηκαν και οι μουσικές αυτές αποτελούν πια κομμάτι της μουσικής κουλτούρας όχι μόνο κάθε μιας απ'αυτές τις χώρες αλλά και κομμάτι της παγκόσμιας μουσικής. Εγιναν επαγγελματίες μουσικοί και ακούγονται και τραγουδούν σε νόμιμα πια μέρη.Σαν αποτέλεσμα της μαζικής εθνικοποίησης της κουλτούρας και τα τρία αυτά είδη έχασαν την αρχική τους πρωτοτυπία και λόγο ύπαρξης άρα και μέρος της γοητείας τους.

Δεν έπαψε βέβαια ποτέ να θεωρείται η μουσική των περιθωριακών ή των μποέμ.

Και δεν έπαψε ποτέ να είναι συνώνυμη της νοσταλγίας..







Βιβλιογραφία: Gerhard Steingress (University of Seville)
Vila "La nomadisation interieure.Le tango et la formation des identites ethnique en Argentine"

Oύς η μαμά συνέζευξε...

¨

«Κοπιάστε να στολίσουμε της νύφης μας την πίτα,

της νύφης μας της ταπεινής και της καμαρωμένης,

που καμαρώνει τις αυγές κι ούλα τα μεσημέρια,

Ούλ’ η βδομάδα ειν’ του γαμπρού κι η Κυριακή της νύφης.»



Ο παπάς του χωριού, είχε πει κάποτε στη μαμά μου ότι ένα απ' τα πράγματα που μπορούσε να κάνει κάποιος για να σώσει τη ψυχή του και να πάει σίγουρα στον Παράδεισο, ήταν να βοηθήσει δύο ανθρώπους να παντρευτούν.
Αυτό ήταν. Από τότε της είχε γίνει έμμονη ιδέα να ζευγαρώσει όσους για κάποιο λόγο ατύχησαν και έφτασαν σε μεγάλη ηλικία χωρίς να έχουν γευθεί τις χαρές του κοινού βίου ή αυτούς που δεν ήθελαν να τελειώσουν τη ζωή μόνοι τους.

"Ασ' τους ανθρώπους ήσυχους ρε γυναίκα, αφού τη γλύτωσαν μέχρι τώρα, εσύ τι θές" έλεγε ο πατέρας μου αλλά μάταια. Εκείνη είχε βαλθεί να παντρέψει τη μισή Ελλάδα με την άλλη μισή.

Η πρώτη κρούση γινόταν πάντα στον γαμπρό. Διαχρονικά οι άντρες ήταν πιο δυσεύρετοι.
" Δεν ξέρετε για τι γυναίκα σας μιλάω Στρατηγέ μου. Νοικοκυρά, ηθική, του σπιτιού,όχι απ'αυτές τις παρδαλές."
Ο Στρατηγός βέβαια είχε συνταξιοδοτηθεί τουλάχιστον προ δεκαετίας και ήταν μια απ' τις σπάνιες περιπτώσεις χήρου, γιατί χωρισμένοι τότε δεν υπήρχαν.

Η υποψήφια, πάντα παιδική φίλη της μαμάς, συνήθως δεν είχε μεγάλες απαιτήσεις, μιά κι εκείνη την εποχή μια γυναίκα ανύπαντρη στα 50 δεν είχε και πολλές επιλογές αποκατάστασης.

Ετσι γινόταν η αρχική συμφωνία συνάντησης των δύο ατυχησάντων. Αυτή γινόταν πάντα στο σπίτι μας. Η καλύτερη μας εμένα και της αδελφής μου γιατί εκτός του ότι γλυτώναμε διάβασμα, μια και κανείς δεν ασχολιόταν μαζί μας, τρώγαμε καταπληκτικά φαγητά και όχι τον μέρα παρά μέρα σχεδόν τραχανά. Η μαμά, άριστη μαγείρισσα, ετοίμαζε ότι ήξερε και δεν ήξερε προς εντυπωσιασμό του υποψηφίου, λέγοντας βέβαια ότι τα έφτιαξε η νύφη! Ενα ψεμματάκι δεν πείραζε, μέχρι να καταλάβει την αλήθεια ο Στρατηγός είχαμε καιρό.

Πρώτη ερχόταν πάντα η δεσποινίς ετών 50+. Απαραίτητο κουτί σοκολατάκια. Ντυμένη στη τρίχα, μαλλιά κοκκαλωμένα από τρείς πόντους λακ, ταγιέρ και τακούνι, σεμνοτάτη. Τα γνωστά κοπλιμέντα σε μας, πώς μεγαλώσατε,τι όμορφα παιδάκια κλπ. Σεμνή στάση στον καναπέ και αμηχανία. Αν περνούσε η ώρα και ο υποψήφιος δεν είχε έρθει άρχιζε η κλάψα.
" Αχ, τη ξέρω εγώ τη μοίρα μου. Άστο βρε Δέσποινα, δεν είναι γραφτό μου, μόνη μου θα πεθάνω" φυσώντας τη μύτη με κεντημένο μαντηλάκι.
Όταν χτύπαγε όμως το κουδούνι, σκούπιζε δάκρυα και διόρθωνε το μακιγιάζ σε χρόνο μηδέν.

Οι άντρες ήταν πιο γαλαντόμοι κι έφερναν πάντα πάστες. Αμυγδάλου και νουγκατίνες μισές μισές. Ένας κάποτε για να προλάβει το λεωφορείο υπό καταρρακτώδη βροχή, τις πήρε παραμάσχαλα κι όταν τις ανοίξαμε ήταν μια άμορφη μάζα γλυκού,νερού και χαρτονιού!

Σ'αυτή τη φάση της διαδικασίας τα παιδιά έπρεπε να φύγουν. Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί.Εννοείται ότι κρυφακούγαμε και μόνο μια φορά μας ανακάλυψαν γιατί γελάσαμε δυνατά.

Συστάσεις, η συνήθης ανάλυση του καιρού από όλους και μετά σιωπή. Κι εκεί άρχιζε το μεγαλείο του ταλέντου της μαμάς. Μιά φαινομενικά ακατάσχετη φλυαρία που όμως περιελάμβανε όλες τις πληροφορίες που ήθελε ο ένας να μάθει για τον άλλον!

"Θυμάσαι βρε Κατίνα μου όταν είμασταν παιδιά που το σπίτι σας ήταν δίπλα στο δικό μας κι ο μπαμπάς σου ,Θεος σχωρέστον,δήμαρχος του χωριού μεγάλος ευεργέτης ε με τα λεφτά που είχατε φυσικό ήταν, και μετά στην Αθήνα τι φουστάνια έχεις ράψει καλέ, εσύ αν ήθελες θα έραβες και τη Βασίλισσα τόσο που πιάνουν τα χέρια σου, αλλά δεν είχες ανάγκη, άσε πια εκείνα τα φαγητά σου, μακάρι να ήξερα κι εγω να μαγειρεύω έτσι σε ζηλεύω, τυχερά τα παιδιά της αδελφής σου εμ γιά να μεγαλώσεις αυτά τα παιδιά δεν παντρεύτηκες, ούτε βγήκες ούτε χάρηκες και τίποτα σαν κοπέλλα, αλλά ο Θεός είναι μεγάλος Κατίνα μου κι ανταμείβει τους ηθικούς ανθρώπους. Να, κι ο Στρατηγος απ΄όταν πέθανε η γυναίκα του, Θεός σχωρέστη, κλείστηκε κι αυτός μέσα και του λέμε πήγαινε κάπου να χαρείς κι εσύ με τόσα λεφτά που έχεις κρίμα είναι, κι είναι και τόσο κουβαρντάς άνθρωπος, αλλά αν δεν έχεις μιά συντροφιά.."

Ακολουθούσε πλουσιοπάροχο δείπνο. Μια φορά μας λέει ένας μετά το τέλος του φαγητού:
"Ευχαριστώ πάρα πολύ, χρόνια είχα να φάω τόσο καλά".
"Κι εμείς", είπαμε αυθόρμητα με την αδελφή μου και οι δύο μαζί!!
Ισως γι'αυτο δεν μας άφηναν να είμασταν συνέχεια παρούσες.
Μετά έφευγαν ένας ένας.Αυτός που έμενε έλεγε τις πρώτες εντυπώσεις και μετά η συνέχεια ανήκε στους ίδιους.

Πολλά απ' αυτά τα προξενιά είχαν καταλήξει σε γάμο, πάντα με κουμπάρα τη μαμά και παρανυφάκια εμάς, δύο μάλιστα πρόλαβαν και χώρισαν!! Θεωρούμε δε τη μέχρι τώρα μεγαλύτερη επιτυχία το γάμο μιας εξαδέλφης της ετών 72, με κοτσωνάτο κύριο, που παραλίγο να παρεξηγηθεί δια βίου όταν ο μπαμπάς μου είχε πει "το παιδί θα το βαφτίσω εγώ δεν το συζητώ" και παραλίγο να μη μας καλέσουν ούτε στο γάμο!

Η καλύτερη σκηνή τέλους ήταν όταν κάποτε ο γαμπρός 82 χρονών, περπατούσε και μιλούσε με δυσκολία ενώ του έτρεχαν σάλια απο παντού. Η κυρία ήταν μια χαρα,γύρω στα 65, όμορφη μπορώ να πω. Ρωτάει λοιπόν η μαμά όλο αγωνία τον παππού:
"Πώς σας φάνηκε?"
"Ορίστεε??" (ήταν και τελειώς κουφός)
"Πώς σας φάνηκε, λέω" (δυνατά)
"Καλή, βρε Δέσποινα...αλλά μεγάλη!!!"
Kι ο πάντα ετοιμόλογος μπαμπάς:
"Η κόρη μου πώς σας φαίνεται?"

Επαγγελματα!

Μετά το άδοξο τέλος των golden boys μου έρχονται στο μυαλό κάποια παλιά επαγγέλματα που δεν υπάρχουν πιά και κάποια άλλα που δεν υπήρξαν ποτέ στην Ελλάδα αλλά σε κάποιες χώρες είναι δημοφιλέστατα.
Θυμάμαι τον πατέρα μου να ράβει όλα του τα κουστούμια σε ράφτη της εποχής. Ήταν ολόκληρη διαδικασία,η επιλογή υφάσματος και σχεδίου κατ'αρχήν και μετά μέτρα,πρόβες,τελικές διορθώσεις.Καμμία σχέση με την γρήγορη αγορά του έτοιμου.Τότε, το ράψιμο δεν ήταν ένδειξη οικονομικής ανέχειας,το αντίθετο. Ολόκληρη η οδός Πραξιτέλους ήταν γεμάτη απο μαγαζάκια που πουλούσαν είδη ραπτικής.΄Ηταν η χαρά της μαμάς μου να πηγαίνει στο καθένα ξεχωριστά και να γυρνάει σπίτι με απίστευτες ποσότητες από κλωστές, βελόνες,κορδέλες σε όλα τα χρώματα για να ράψει ακόμα και φουστανάκια για τις κούκλες μας! Τώρα υπάρχουν ελάχιστα στις μεγάλες πόλεις. Η μανταρίστρα,η παπλωματού,ο καρεκλάς,ο γανωτής,ο λούστρος είναι φιγούρες ξεχασμένες που μας θυμίζουν κάποιες παλιές ελληνικές ταινίες.
Κι ενώ στην Ελλάδα εχουμε περάσει πια στο επάγγελμα του "στυλίστ φαγητών" σε κάποιες άλλες χώρες οι άνθρωποι σκέφτονται πολύ διαφορετικά πράγματα για να ζήσουν.
Στην Ινδονησία ένα πολύ δημοφιλές επάγγελμα για νέους είναι "Ο τρίτος επιβάτης"!!
Επειδή απαγορεύεται αυστηρά να μπαίνει ένα αυτοκίνητο στο κέντρο με λιγότερους από τρείς επιβάτες, όταν κάποιος βιάζεται και θέλει οπωσδήποτε να πάρει το αυτοκίνητο του, με λίγα χρήματα παίρνει όσους του λείπουν από μιά ουρά ανθρώπων που περιμένουν,επιβιβάζονται και κατεβαίνουν όπου πάει αυτός που τους πλήρωσε!! Από εκεί θα βρούν κάποιον άλλον που για τον ίδιο λόγο θα τους μεταφέρει κάπου αλλού!
Στο Μεξικό μια δημοφιλέστατη απασχόληση είναι να παίρνεις την πίεση του κόσμου στο δρόμο! Διάφοροι άνθρωποι με άσπρες μπλούζες γιατρού (οι οποίοι βέβαια δεν είναι γιατροί) με πιεσόμετρα στο χέρι περιμένουν αυτούς που για κάποιο λόγο θέλουν να μετρήσουν ξαφνικά την πίεση τους. Κοστίζει 5 πέσος και ζούν ολόκληρες οικογένειες απ'αυτό.
Στην Τζακάρτα και πάλι, εάν σε μία διασταύρωση δεν έχεις καλή ορατότητα, υπάρχει πάντα κάποιος που έναντι μικρής αμοιβής σου λέει πότε είναι ελεύθερος ο δρόμος για να βγείς! Είναι τόσοι πολλοί σε κάθε στενό που νομίζεις ότι μάλλον παρκάρουν επίτηδες τα δικά τους αυτοκίνητα έτσι ώστε να κρύβουν την ορατότητα των υπολοίπων!
Στην Αμερική υπάρχουν άνθρωποι που πληρώνονται για να τακτοποιούν τα συρτάρια σε σπίτια.
Με την οικονομική κρίση να συνεχίζεται, ποιός ξέρει για πόσο καιρό θα υπάρχουν ακόμα δουλειές τύπου spin doctors. Μήπως δεν είναι και τόσο μακρυά η ώρα του "τρίτου επιβάτη"?

Jaipur Μερος 2ο

Οταν ο Jai Sihgh II εκτισε τη Jaipur τη χωρισε σε εννεα τετραγωνα που συμβολιζαν τον αρχαιο χαρτη της γης των Hindu με το Ορος Meru, και το σπιτι του Δημιουργου Shiva στη μεση.
Ο δρομος μας φερνει ακριβως εκει, στο City Palace που επιανε τα δυο τετραγωνα στη μεση.Ενα δαιδαλωδες συμπλεγμα, που ενα κομματι του αποτελει την σημερινη κατοικια του Μαχαραγια και το υπολοιπο ειναι μουσεια. Το σπιτι μπορει κανεις να το επισκεφθει εναντι πολυ ακριβου εισιτηριου και μια σημαια δειχνει εαν ο ιδιοκτητης βρισκεται εκει η σε ταξιδι.Στα μουσεια (στα οποια απαγορευοταν αυστηρα καθε φωτογραφηση) υπαρχουν παλιες φορεσιες Μαχαραγιαδων, που η αξια της καθε μιας θα εφτανε να τραφει ολοκληρη η περιοχη, παλια χαλια αριστουργηματα απο τα παλατια, παλια νομισματα και βεβαια παλια οπλα,σπαθια και κρανη,αρχαια χειρογραφα, μια ανεκτιμητη συλλογη απο ζωγραφιστες μινιατουρες και ενας ολοχρυσος θρονος! Κατω απ τη κεντρικη Πυλη με τους μαρμαρινους ελεφαντες βρισκονται δυο τεραστια ασημενια "πυθαρια" στα οποια μετεφεραν το ιερο νερο του Γαγγη οταν ο Madho Singh II πηγε στην Αγγλια στην ενθρονιση του Εδουαρδου του ΙΙ το 1902. Το καθενα ζυγιζει 2000 κιλα και μπορει να χωρεσει 1800 γαλονια νερου. Το βιβλιο guiness τα αναφερει ως τα μεγαλυτερα ασημενια αντικειμενα στον κοσμο.
Βγαινοντας απ'το City Palace, διαπιστωνουμε οτι μια αγελαδα εχει προκαλεσει κυκλοφοριακο κομφουζιο! Ως προστατευομενο ιερο ζωο, κανεις δεν διανοειται να τις ενοχλησει ακομα κι οταν κανουν βολτες στους κεντρικους δρομους εν μεσω χιλιαδων αυτοκινητων,ποδηλατων,τουκ-τουκ,καμηλων και μαιμουδων.
Εντεκα χιλιομετρα βορεια της Jaipur και αναμεσα σ'ενα δρομο που λες και σε μεταφερει σε ενα αλλο χωροχρονο, βρισκεται το οχυρο-παλατι Amber.Εδω το κομφουζιο το προκαλουν οι 100 ελεφαντες που χρειαζονται για να ανεβαζουν τους επισκεπτες μεχρι το παλατι.
Ο χρονος εχει σταματησει. Το θεαμα ειναι θαρρεις βγαλμενο απο χιλιαδες χρονια πριν,τιποτα δεν σου θυμιζει τη σημερινη πραγματικοτητα ουτε καν της πολης διπλα.
Οι στρατιες του μαχαραγια εφταναν εδω μετα απο καθε νικηφορα μαχη.Τα τειχη φαινονται πραγματικα απορθυτα αφου βρισκονται στη κορυφη ενος λοφου,στη βαση μιας λιμνης. Η διαδρομη που ειναι πολυ ανηφορικη γινεται η με ελεφαντες η απο πολυ καλα γυμνασμενους.Η αληθεια ειναι οτι οι ελεφαντες υποφερουν, υψηλες θερμοκρασιες,λιγο νερο σε κανουν αυθορμητα να διαμαρτυρηθεις σκεφτομενοι επισης οτι αυτη τη δυσκολη διαδρομη την κανουν πολλες φορες την ημερα με βαρος καμμια φορα πολυ μεγαλο επανω τους. Μετα σκεφτεσαι οτι αν σταματησουν τους ελεφαντες θα πεινασουν κι οι ιδιοκτητες τους μια και ειναι η μονη πηγη εισοδηματος τους. Στο παλατι κατοικουσαν και πανω απο 20 παλλακιδες του βασιλια ο οποιος ομως διαμορφωσε ετσι τα δωματια ωστε καμμια δεν εβλεπε την αλλη οταν την επισκεπτοταν ο μαχαραγιας το βραδυ! Αυτη η διακριτικοτητα οδηγησε σ'ενα δαιδαλωδες κτιριο με μικρα δωματια αλλα θαυμαστη διακοσμηση. Σ'ενα εξωτερικο τοιχο ζωγραφισμενες στασεις του Καμα Σουτρα! Καλλιστα θα μπορουσε να ηταν λαβυρινθος. Μικρα κρυσταλλακια στην οροφη δημιουργουν ενα απιστευτο οπτικο παιγνιδι οταν πεφτει το φως του ηλιου η μια απλη λαμπα που ολοι οι ξεναγοι εχουν μαζι τους. Οι Ινδοι ξεναγοι ειναι πολυ περηφανοι για την ιστορια τους. Τα ματια τους λαμπουν οταν σου λενε "αυτο φτιαχτηκε πριν 300 χρονια" και λυπουνται αν δεν συμμεριζεσαι αυτη τη περηφανεια και δεν δειξεις τον αναλογο θαυμασμο. Μια ξεναγηση 3 ωρων μας κοστισε 2 ευρω! Σκεφτομουν εκει συχνα τους Ελληνες ξεναγους που αντι 50 ευρω βαριουνται να μιλησουν, τελος παντων.Κι οπως γυρνας,χαμενος σχεδον στα δωματια των στρατιωτων ή των γυναικων προβαλλουν δυο φιγουρες που νομιζεις οτι ειναι οπτασια. Δυο γυναικες που για λιγα χρηματα δεχονται να φωτογραφηθεις μαζι τους.Στην εξοδο, μια οικογενεια παιζει σιταρ το μουσικο οργανο της Ινδιας.

Η Jaipur ειναι το κεντρο παραγωγης και εμποριου πολυτιμων λιθων ολης της Ινδιας. Εχει τις καλυτερες αγορες σε υφασματα, αρωματα, ημιπολυτιμες πετρες.Υπηρξε παρα πολυ πλουσια πολη αλλα η σημερινη εκρηξη πληθυσμου καθως και η μειωμενη ζητηση εχουν αλλαξει πολυ τα δεδομενα.

Θα μπορουσα να σταματησω εδω αφηνοντας σας με τη γοητεια των παλατιων και το μυστηριακο παρελθον των Μαχαραγιαδων.
Ομως υπαρχει και η αλλη Jaipur.Η πολη που οταν πεφτει το βραδυ, εμφανιζονται δειλα πολλοι εξαθλιωμενοι ανθρωποι με μια κουβερτα,ενα χαρτονι η και τιποτα και στρωνουν να κοιμηθουν στα πεζοδρομια. Νωρις το πρωι εχουν ηδη φυγει. Τους βλεπεις αργοτερα απ'το τζαμι του αυτοκινητου να σε κοιτουν χωρις να μιλανε,μονο σε κοιτουν.
Πισω απ'τα πολυτελη παλατια-ξενοδοχεια υπαρχουν οι χωματινοι δρομοι οπου χιλιαδες ανθρωποι προσπαθουν να πουλησουν κατι για να ζησουν μεσα σε συνθηκες που για τα δυτικα προτυπα υγιεινης ειναι απαγορευμενες. Κι ομως παρα την εξαθλιωση δεν νοιωθεις πουθενα ανασφαλης. Οι ανθρωποι στην Ινδια εχουν τα πιο λαμπερα ματια του κοσμου.Ακομα κι οταν ζητιανευουν, τα ματια τους γελανε. Η φιλοξενια τους δεν ειναι τυπικη ειναι απ'τη καρδια τους και τελειως ανιδιοτελης. Δυο φορες πηραμε τον ιδιο οδηγο και μας καλεσε σπιτι του να πιουμε τσαι και να γνωρισουμε την μητερα του.Εχουν μια καθαροτητα ψυχης γι'αυτο και δεν σε νοιαζει η εξωτερικη βρωμια των δρομων.

Φυγαμε γεματοι μυρωδιες απο κολιανδρο,φρατζεσπανι,αρωματα,μπαχαρια,γιασεμι.
Γεματοι χρωματα απο λουλουδια,πολυχρωμα σαρι,το ροζ των παλατιων.
Γεματοι μουσικες και χορους.
Γεματοι φως απ τα ματια των παιδιων κι απ'του ηλιου οταν πεφτει στη λιμνη.
Γεματοι θλιψη γιατι καποιοι απ'αυτους που κοιμουνται στο δρομο δεν θα ξυπνησουν.

Κι αν ποτε πατε μην αρνηθειτε να πιειτε τσαι με τη μητερα του οδηγου σας, δεν θελει τιποτα αλλο παρα να σας δωσει χαρα.

Jaipur Μερος 1ο

Ειχα την τυχη τον Μαρτη του 2008 να κανω ενα ταξιδι ζωης στην Ινδια. Μια χωρα που αρκει να την επισκεφθεις μια φορα για ν'αλλαξεις τροπο σκεψης σε πολλα πραγματα.Ελατε να σας παω στη πρωτευουσα της επαρχιας Rajastan, τη Jaipur τη μαγικη ροζ πολη.


Οταν ο Πριγκηπας της Ουαλλιας Αλβερδος Εδουαρδος εξεφρασε την επιθυμια να επισκεφθει την Jaipur ο Μαχαραγιας Ραμ Σινγκχ διεταξε τα βαψουν ολη την πολη ροζ που ειναι το χρωμα που παραδοσιακα συμβολιζει την ινδικη φιλοξενια.Απο τοτε μεχρι σημερα οι κατοικοι ειναι υποχρεωμενοι να βαφουν ροζ τα κτιρια στο ιστορικο κεντρο της πολης.
Η Jaipur χτιστηκε απ τον Βιαντιανταρ Μπατατσαρια, σοφο της εποχης,ο οποιος εχτισε ολη τη πολη με βαση τα εννεα στοιχεια του αρχαιου ζωδιακου κυκλου και τις αρχες αρμονιας της αρχαιοτητας.
Μονο αρμονια ομως δεν ειναι το συναισθημα που εχει κανεις φθανοντας και περπατωντας στη πολη. Ενα επιφανειακο χαος που σε παιρνει αρκετο καιρο για να καταλαβεις οτι απο πισω του ολα εχουν τη δικη τους θεση, τον δικο τους χρονο και κυριως τη δικη τους φιλοσοφια. H εκρηξη του πληθυσμου εφερε στη πρωτευουσα της πλουσιας επαρχιας Rajastan μια τεραστια αλλαγη. Η μικρη ροζ πολη εγινε μια μεγαλουπολη της Βορειας Ινδιας, μερος του Χρυσου Τριγωνου (Δελχι-Αγρα-Τζαιπουρ), διατηρωντας απ'τη μια το αποικιοκρατικο υφος με τα παλατια των μαχαραγιαδων (τα περισσοτερα εχουν μετατραπει σε πολυτελη ξενοδοχεια),τους αγωνες πολο και κρικετ και το απογευματινο τσαι κι απ την αλλη συνοικιες με βρωμικους δρομους,μισογκρεμισμενα σπιτια,χωματινα στενα, υπαιθρια παζαρια, αλλα και ανθρωπους περηφανους,φιλοξενους και ακρως συναισθηματικους.
Ξεκινησαμε τη βολτα μας απ το μνημειο συμβολο της πολης το παλατι Hawa Majal το παλατι των ανεμων.Η προσοψη του κτιριου αποτελειται απο 953 μικρα παραθυρα μεσα απο τα οποια οι γυναικες απ το χαρεμι παρακολουθουσαν τις ασχολιες στην πολη.Ηταν το καλοκαιρινο καταλυμα των μαχαραγιαδων γιατι ειναι ετσι κατασκευασμενο ωστε να δημιουργουνται φυσικα ρευματα αερα για δροσια την υγρη περιοδο των μουσωνων.Εκτος απ' το εκτυφλωτικο ροζ υπαρχει ενας διαχυτος εξωτισμος, μια μυστηριακη σχεδον ατμοσφαιρα, παρα τα εργα αναστηλωσης που γινονται και σχεδον ολη η εσωτερικη πλευρα του μνημειου ειναι μεσα σε σκαλωσιες απο μπαμπου.


Το επομενο μεγαλο μνημειο ειναι το ανοικτο αστεροσκοπειο του Jantar Mantar.Στην αρχη νομιζεις οτι ειναι γλυπτα μοντερνας τεχνης πεταμενα αλλα μετα διαπιστωνει κανεις οτι ειναι αστρονομικα οργανα μεγαλης ακριβειας. Μετρουν αποστασεις,υπολογιζουν τις εκλειψεις και ακομα και σημερα προσδιοριζουν με ακριβεια τις περιοδους των μουσωνων.



Συνεχιζοντας τη βολτα στη πολη ενα υπεροχο θεαμα παρουσιαζεται μπροστα μας. Μια ινδουιστικη λιτανεια! Γυναικες ντυμενες με κιτρινα σαρι και ασημενια δοχεια με λουλουδια πανω στο κεφαλι πηγαινουν να τα αφησουν στον ναο καποιας ινδουιστικης θεοτητας.Ακολουθουν στολισμενοι ελεφαντες και αρματα.

Στη Jaipur οι ανθρωποι στολιζονται πολυ. Οχι μονο οι γυναικες αλλα και οι αντρες. Αγαπουν πολυ τους χορους και τη μουσικη. Ειμασταν πολυ τυχεροι λοιπον να παρακολουθησουμε ενα απο τα πολλα φεστιβαλ που γινονται καθε χρονο στην πολη.
Το πιο εντυπωσιακο κομματι ηταν αυτο με τους χορους απ'ολη τη χωρα. Τα συγκροτηματα με πλουμιστες φορεσιες, μια εξαιρετικα συγχρονισμενη κινηση και μια εκφραση στο προσωπο που ειχε συγκεκριμενο ρολο στο χορο, σαν κομματι θεατρικης παραστασης. Στην ιδια παρασταση στο μικρο υπαιθριο θεατρο, ακροβατικα συγκροτηματα με παιδακια-λαστιχα που εκαναν ολων των ειδων τα ακροβατικα συνδυασμενα ομως με χορο. Εξω απ'το θεατρο, πλανωδιοι πωλητες πουλουν τα παντα, κυριως αγαλματακια θεοτητων,υφασματα και πασμινες μεταξωτες,μπαχαρικα,ποπ κορν η και το τοπικο μαλλι της γριας.
Μια αλλη τεχνη πολυ ανεπτυγμενη στη Jaipur ειναι το Κουκλοθεατρο και οι Κουκλες.Συνηθως ειναι ιστοριες για τον Μαχαραγια η την Μαχαρανη γυναικα του. Οι κουκλες πουλιουνται παντα ζευγαρι και ειναι φτιαγμενες απο ομορφα υφασματα. Το θεαμα ειναι συγκινητικο ακομα κι αν δεν καταλαβαινεις τιποτα απ τη γλωσσα που παιζεται το εργο. Ακομα πιο συγκινητικες ειναι και οι αντιδρασεις του κοσμου, που οι περισσοτεροι κλαινε στις θλιβερες σκηνες!


Συνεχιζεται..

Blogging στη Γαζα σημερα

Αντιγραφω σχολιο απ' το blog της Ασπας:

Aνεμος είπε...
Ο ΣΑΜΕΜ ΧΑΜΠΙΜΠΗ ΕΧΕΙ ΜΠΛΟΓΚ ΣΕΛΙΔΑ ΟΠΩΣ ΕΜΕΙΣ ΑΛΛΑ ΣΤΗ ΓΑΖΑ
ΕΙΝΑΙ २३ ΧΡΟΝΩΝ
ΓΡΑΦΕΙ ΜΕ ΟΣΑ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΜΕΤΑΦΡΑΣΩ ΑΠΟ ΑΓΓΛΙΚΑ ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΑ ΒΟΗΘΕΙΑ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΑΜΑΧΟΙ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΑ ΜΑΣ ΒΟΜΒΑΡΔΙΖΟΥΝ ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΥ ΑΝ ΑΠΟΡΕΙΤΕ ΠΩΣ ΕΧΩ ΡΕΥΜΑ ΚΑΙ ΓΡΑΦΩ ΠΗΓΑΙΝΩ ΤΗΝ ΜΠΑΤΑΡΙΑ ΤΟΥ ΛΑΠΤΟΠ ΝΑ ΦΟΡΤΙΣΕΙ ΤΕΣΕΡΑ ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΑ ΜΑΚΡΙΑ ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΝΑ ΚΙΝΔΥΝΕΥΩ ΝΑ ΣΚΟΤΩΘΩ
ΔΕΚΑΤΗ ΤΡΙΤΗ ΜΕΡΑ ΕΠΤΑΚΟΣΙΟΙ ΕΒΔΟΜΗΝΤΑ ΝΕΚΡΟΙ ΤΡΕΙΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΤΡΑΥΜΑΤΙΕΣ
ΚΑΙ ΓΡΑΦΕΙ ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΑ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΠΟΥ ΠΕΦΤΕΙ ΒΟΜΒΑ ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΣΚΟΤΩΝΩΝΤΕ
ΤΟΥ ΣΤΕΛΝΟΥΝ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΑΠΟ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΕΙΔΑ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ ΓΑΛΛΙΑ ΒΡΑΖΙΛΙΑ ΓΙΑΤΙ Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΜΑΣ ΑΓΓΙΖΕΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ
ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΑ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΑ ΑΠΟ ΒΡΑΖΙΛΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΑ
Marcos Diarios said...

Dear Sameh,

We are praying for you.

Please stay safe.

Marcos (Brazil)

ΑΓΑΠΗΤΕ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΕΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΑΣΦΑΛΕΙΣ

ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΤΟΥ ΕΣΤΕΙΛΑ ΚΑΙ ΕΓΩ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΜΑΣ

ΑΝ ΖΕΙ ΜΕΧΡΙ ΑΥΡΙΟ ΣΤΕΙΛΤΕ ΤΟΥ ΜΙΑ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΑΠΟ ΕΛΛΑΔΑ
ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΗΡΩΑΣ ΜΠΛΟΓΚΕΡ
http://www.gazatoday.blogspot.com/